SIĞINTI

33.BÖLÜM

Zaman durmuş gibiydi. Geçmiş ve şuanım birbirine girdiğinde akışın ağırlaştığını hissettim. Gözümün önüne bir anda Çalıkuşu geldiğinde Çavdar konağındaki odamın komodininde duruyordu. Benim sayfaları yıpranmış kitabımın aksine yeni ama ilk basım kitabı gördüğümde yaşadığım şaşkınlık o günkü tazeliğiyle bedenimi ele geçirdi.

Annemin en sevdiği romandı. Onu gözüm gibi saklarken ezberleyecek kadar çok okumuştum ama benden nasıl hıncını alacağını bilemeyen yengemin elinde kül olmuştu. Yenisini istemiyordum çünkü eskisinin yerini tutamayacağını düşünüyordum ama o kitap anlam veremediğim bir şekilde kalbime dokunmuştu. Neden bilmiyorum, kimseye bahsetmediğim bir şeydi bu, nasıl olduğunu deli gibi merak etmiş ama gözüm gibi bakmıştım.

"Lorin," dedi Bawer. Sesi eskisi kadar güçlü değildi, gözlerimin içine baktıkça omuzlarına bir yük biniyormuş gibi gittikçe güçsüzleşiyordu.

"Buradayım," diyen kısık sesle gözlerini güçlükle benden çekti. Onunla birlikte bende sesin kaynağına döndüğümde mutfağın kapısında duran kızı gördüm. Her an bayılacak gibi bir hali vardı.

"Nasıl," dedi Bawer şokla. Gözleri karısının bütün vücudunu dehşetle tararken zorla bir adım attı. Nefesi kesilmiş gibiydi. "Nasıl oldu?" Şokla soludu. "Kim yaptı?" Hala dehşet içindeydi. Gördüklerini idrak edemiyor ya da inkar ediyordu çünkü ona göre çevresinde karısına bunu yapacak kimse yoktu. Zorla attığı adımlar onu karısının karşısına taşıdığında omuzlarından destek almak ister gibi tutundu. "Ne oldu sana?" Dehşet yerini acıya bıraktığında öfke şimdilik onu terk etmişti. Tek düşündüğü karısının nasıl bu hale geldiğiydi, canının yandığını düşündükçe canı yanıyor gibi acıyla dolmuştu.

"İçeri geçin," Miran babanın sesiyle hepimiz ona döndük. Merdivenlerin bitiminde duran adam avludaki sedirleri işaret ediyordu. "Ayaküstü konuşulacak şeyler değil." Bawer yaşanılanlara inanamıyor gibi gözlerini birkaç kez kapatıp açtı.

"Delireceğim!" derken gerçekten de delirmek üzereydi. "Kim yaptı bunu, kim?" Bir anda öyle yüksek sesle bağırdı ki sadece Lorin değil bende irkildim. Güçlü sesi duvarları aşacak kadar gürdü. "Kim benim karıma elini uzattı? Buna kim cesaret edebilir!" Geri çekilip hırsla yumruğunu duvara geçirdiğinde mantığıyla öfkesi arasında sıkışıp kalmıştı. Herşeyi yakıp yıkmak istiyordu ama hala bir şeyleri bilmediği için yanlış yapmaktan kaçınıyordu. Hızla geriye döndüğünde hedefinde kocam vardı, hışımla önünde belirdi. "Kim yaptı Fıraz?"

Ne olursa olsun Fıraz'ın yalan söylemeyeceğini biliyordu.

"Amcan," dedi Fıraz acımasızca. "Deden," dediğinde Bawer inkar edercesine kaşlarını çattı. "Yengen," Sinirli bir soluk aldığında güler gibi oldu.

"Kafa mı buluyorsun sen benimle?" Yüzünde alay dolu bir ifade vardı ama aynı zamanda öfkeliydi. "Lan onlar benim ailem!" Öyle bir öfkeyle bağırdı ki yeniden irkilirken buldum kendimi. "Onlar benim babamın yapmadığını yaptılar! Karıma niye el kaldırsınlar?" Buna inanmak onun için çok zordu. Kafasının içinde sürekli inkar ediyor gibi iki eliyle saçlarını çekiştirdiğinde bizi arkasında bırakıp gökyüzüne baktı. Saç diplerini sıkı sıkı tutarken derin soluklarını omuzlarının hareketlerinden görebiliyorduk. "Yapmazlar," dedi sonunda. Tekrar Fıraz'a döndüğünde gözlerinde kararlılık vardı. "Hiçbiri karıma dokunmaz."

"Sence ben yalan mı söylüyorum?" Fıraz kayıtsızca konuştuğunda Bawer bildiği gerçekle tekrar yüzleşti, Fıraz yalan söylemezdi. "Hala nefes alıyorsan ona borçlusun," dedi kafasıyla kardeşini işaret ederken. Bawer'in gözleri karısını bulduğunda yalvarır gibi baktı ona.

Lorin ağlamaya hazır bir sesle "Bawer," dediğinde şiddetle başını iki yana salladı.

"Yapmadılar de," derken yalvarır gibiydi. Yıllarca onlarla yaşamış, ailesi bilmişti. Şimdi sırtından bıçaklandığını hissederken tek umudu karısının dudaklarından çıkan sözlerdi ama Lorin cevap vermek yerine ağlarken başını eğdi. Sessiz cevabı alan Bawer olduğu yerde kaskatı kesilirken tokat yemiş gibiydi. "Yapmazlar," dedi uzaktan gelen bir sesle. "Niye yapsınlar?"