Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 18°

°°Σηκω πουλί μου να πετάξεις!
Δε μπορώ μανα.... Τα φτερά είναι τσακισμενα...
Σήκω σπλαχνο μου...
Προσπαθώ μάνα, μα είναι βαρύ το χωμα...
Ανοιξε μου να σε πιασω...
Είμαι βαθια.... μη λησμονήσεις μάνα ... Πάει πια...°°

Σμύρνη, Ιούλιος 1922

"Τρέξτε! Τρέξτε!" ο καπετάν Ανδρέας φώναζε  τρομαγμένος "Σφαξανε ένα παλικάρι!" Ο κόσμος ήταν λιγοστος και όλοι είχαν χωθεί στα σπίτια τους με τη βροχή μα εκείνος μόλις είχε επιστρέψει από τη ψαριά και έβγαζε τα δίχτυα σαν πρόσεξε κάτι κόκκινο μέσα στις λάσπες και τα χώματα. Έβρεχε χωρίς σταματημό μα εκείνος έτρεξε στα σοκάκια. Η ενδυμασία του φανέρωνε πως ήταν Τούρκος οπότε έπιασε την αριστερή πλευρά χτυπώντας τις πόρτες και η πρώτη που απάντησε , ήταν η Ζηλό.
"Γρήγορα! Ένας δικός σας! Είναι σφαγμένος πίσω από το λιμανάκι!"

"Κεμάλ!" Η Ζηλό έβαλε μια φωνή στο γιο της και εκείνος έτρεξε αμέσως . Οι τουρκικές οικογένειες ήταν λιγοστές στη περιοχή και σχεδόν όλοι ήξεραν ο ένας τον άλλο.

"Τι έγινε μάνα;"

"Γρήγορα! Κάποιος δικός μας είναι χτυπημένος .."

"Νεκρός είναι ... Όχι χτυπημένος" επενέβη ο μπάρμπας βγάζοντας το καπέλο του παρά τη καταρρακτωδη βροχή "Σφαγμένος απ'άκρη σ'άκρη..." ψέλλισε λυπημένος "Ούτε ο δικός μου ο θεός μα ούτε και ο δικός σας, θα όριζε ένα τέτοιο τέλος... Λυπάμαι πολύ"

Ο Κεμάλ βγήκε πρώτος και η Ζηλό αρπάζοντας ένα κομμάτι ύφασμα που είχε κρεμασμένο πίσω από τη πόρτα έτρεξε ξοπισω του.
Πόνεσε η ψυχή της και μόνο στην ιδέα να πείραξαν ένα από τα παιδιά της Φατμε. Έξι είχε και όλα ήταν στην εφηβεία...
Σαν έφτασαν ο Κεμάλ είδε το πτώμα πρώτος μα η Ζηλό που ακολουθούσε είδε το βήμα του τα κόβεται απότομα. Είδε το χέρι να τεντώνει προς το μέρος της και να γυρίζει προς εκείνη

"annene yaklaşma!!!" (Μη πλησιάζεις μάνα!) φώναξε δυνατά και η Ζηλό καθαρίζοντας το πρόσωπο της από τη βροχή, τον παράκουσε και συνέχισε να περπατά "ORDA DUR!" (Σταμάτα εκεί!) σαν τον ζυγιασε και βρέθηκε πλάι του το πρώτο πράγμα που αντίκρυσε ήταν ένα κομμάτι ξεσκισμενο ύφασμα από το πουκάμισο... Ένα γνώριμο στα μάτια της πουκάμισο όσο γνώριμο ήταν και το παντελόνι. Υφάσματα μπλεγμένα με σάρκα ...
Τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν ενώ όταν ο Κεμάλ , τη τράβηξε στην άκρη η Ζηλό θόλωσε.

"OĞLUM!" (γιε μου!) Η κραυγή της ακούστηκε σε ολόκληρο το μαχαλά παρά τη δυνατή βροχή. "MİBİM SİZE NE YAPTILAR;!!" (Τι σου έκαναν σπλαχνο μου;" Η Ζηλό έπεσε στα γόνατα μέσα στις λάσπες και τα αίματα και σαν έβαλε τα χέρια της κάτω από το σώμα του εκείνο κόπηκε σχεδόν στα δύο. "Hayır ...." (Όχι...) η λέξη όχι που βγήκε από τα χείλη της έκλεινε μέσα τις χιλιάδες. Η Ζηλό άρπαξε το κεφάλι του και σαν είδε τα μάτια, ούρλιαξε. Πήρε στην αγκαλιά της το κεφάλι και ύψωσε το βλέμμα στο θεό "Çocuğumu bana geri ver!" (Δώσε μου πίσω το παιδί μου!) ζήτησε ξεσπώντας σε λυγμούς ενώ ο Κεμάλ γονάτισε πλάι της.