Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 46°

°°Μισω το τρόπο που σε ποθώ και ποθώ το μίσος μου για σενα...°°

«Γνώθι σαυτόν»;
Αν γνώριζα τον εαυτό μου, θα το ‘βαζα στα πόδια... (Γκαίτε)

Προσπαθείς για χρόνια ολόκληρα να βρεις και να στρώσεις τον εαυτό σου μα να που κάποιες φορές δεν ορίζεις εσύ εξολοκλήρου το ποιος είσαι...
Υπάρχουν άνθρωποι που παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή σου και ούτε που το αντιλαμβάνεσαι...
Όχι φυσικα μέχρι να αποδεχθείς το γεγονός πως κάθε σκίρτημα της καρδιας σου, κάθε αναμπουμπουλα στα σωθικά, κάθε ταραχή και άγχος, είναι αποτέλεσμα των πράξεών τους.
Από παιδί έμαθα πως η ζωή δεν είναι σε καμία περίπτωση προδιαγεγραμμένη όπως πολλοί πιστεύουν...
Δεν υπάρχει Κισμέτ... Δεν υπάρχει μοίρα... Το μόνο που υπάρχει και μένει είναι οι πράξεις των ανθρώπων και τα αποτελέσματα αυτών. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου άγιο... Έκανα πολλές αμαρτίες αλλά όχι αυτές που ο κόσμος μου καταλογίζει...
Η μεγαλύτερη μου αμαρτία όμως ήταν που πίστεψα ότι κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός...
Τελικά είχε δίκιο ο συγχωρεμενος ο πατέρας μου...
Καμία γυναίκα αυτής της οικογένειας δε θέλει το καλό μας...
Ίσως δε φταίνε..ίσως τα φέρνουν έτσι οι συγκυρίες... Ίσως πάλι δεν είναι όλες ίδιες. Ίσως και να έχουν κατάρα πάνω από το κεφάλι τους και απλά να μη γλιτώνουν...
Έξι μήνες πριν ήρθα αντιμέτωπος με το χάος. Ήρθε σαν χαμηλή ομίχλη κάτω στα πόδια μου και τύλιξε τόσο εμένα όσο και το περίγυρο μου μέσα σε μια στιγμή ανατρέποντας όλα τα δεδομένα.
Όλα οσα ήξερα αποδείχθηκαν σχεδόν ψέματα και όλα όσα μισούσα δεν έπρεπε να τα μισώ... Ίσως λιγάκι μόνο.

Το βλέπω...
Βλέπω καθαρά το πλοίο που χάνεται στον ορίζοντα και δε ξέρω αν πρέπει να το σταματήσω ή να ρίξω μια βόμβα και να το βυθίσω μαζί με εκείνη μέσα...
Αν την αγάπησα τελικά;
Αυτό είναι κάτι που δε θέλω να μοιραστώ ούτε με τον εαυτό μου.

Όταν ήμουν επτά έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου χώμα...
Αστείο έτσι;
Κι όμως...
Η αξιοπρεπέστατη οικογένεια Ισίκ δεν άφηνε τα παιδιά της να παίξουν και να λερωθούν για να μην χαλάσουν την υπόληψη τους. Θυμάμαι πήγαμε σε μια συνάντηση σε εκείνη τη καταραμένη πόλη και βγήκα στο κήπο για να βρω ένα χλωμό συνομήλικο παιδί. Πάντα το έβρισκα παράξενο...
Ήταν η πρώτη φορά που έπεσα έξω στη κρίση μου...
Πάντα το έβλεπα θλιμμένο και όταν καθομασταν έφευγε μα ήξερα πλέον το γιατί...
Το είδα καταμεσής της αυλής σε ένα σημείο δίχως γρασίδι να σκάβει με τα χέρια του μια λακκούβα στο χώμα και να γελάει...
Τι εκανε;
Έπαιζε φυσικά...
Κάτι που στη δική μας "πλευρά" είναι απαγορευμένο αφού τα παιδιά είναι τα πιστά στρατιωτάκια των πατεράδων τους... Ένα τέτοιο ήμουν και εγώ...
Πλησίασα όμως...
Πλησίασα και άγγιξα εκείνο το υγρό χώμα για πρώτη φορά. Τόση ηδονή...
Τόση ευχαρίστηση στην ιδέα πως διασκεδάζω...