Το Μπλέ της Ορτανσίας

•° Τέλος °•

Ποια είναι η ομορφότερη στιγμή της ζωής σου;

Η μέρα που τον γνώρισα...

Και η χειρότερη;

Η μέρα που κατάλαβα πως τούτη η αγάπη, δεν ηταν σαν τις άλλες....

Και γιατί ήταν η χειρότερη;

Γιατί σαν φτάσεις στο σημείο να παραδεχτείς στον εαυτό σου πως η ζωή σου θα είναι πάντοτε συνδεδεμένη με ενός άλλου ανθρώπου, είτε είναι ζωντανός, είτε νεκρός, το έχεις χάσει το παιχνίδι...

°•°•°•°•°•°•°•°•°°

Ηταν θυμάμαι περίπου ίδια εποχή...
Όπως και τότε έτσι και τώρα , λίγα χρόνια πριν κατεβηκα από το αεροπλάνο και πάτησα για πρώτη φορά στη Κωνσταντινούπολη.
Θυμάμαι καθαρά το αεράκι που ακόμα και σε μια μεγαλούπολη όπως αυτή, μύριζε κανέλα... Η φαντασία μου; Ίσως...
Καμία φορά έχουμε την ανάγκη να ζήσουμε κάτι τόσο έντονα που η φαντασία μας δημιουργεί απίστευτες εικόνες και δυνατές αισθήσεις.
Υποθέτω πως δε μύρισα ποτέ τη κανέλα ...

Τίποτα όμως δεν είναι το ίδιο σωστά;
Ήρθα μόνη, θα είμαι μόνη και θα κάνω το ταξίδι για ένα μέρος που δεν ήθελα να πατήσω ξανά και πάλι μόνη...

Επτά μήνες μετά και τα βήματα θα με οδηγήσουν στη κολαση...
Μα δεν έχω επιλογή...
Της το υποσχέθηκα...
Ίσως δε κατάφερα να κρυφτώ καλά.
Ίσως έπρεπε να προσπαθήσω πιο πολύ ...
Πως θα επιστρέψω εκεί όπου για πρώτη φορά ένιωσα τι θα πει , πληγή; Αστείο έτσι; Κι όμως μόνο όταν νιώσεις τι πραγματικά εστί πόνος θα αντιληφθείς πόσο επιπόλαια "πονούσες" στο παρελθόν...

Ούτε τρεις γουλιες καφέ δεν ήπιε...
Μπήκε μέσα στο σπίτι μου σαν να ήταν δικό της. Κάθισε απέναντι μου και απλά με κοίταζε σιωπηλή. Από πάνω μέχρι κάτω...
Και ύστερα με πλησίασε.
Στάθηκε μπροστά μου, γέλασε και σαν σήκωσε το χέρι της να αγγίξει το μάγουλο μου, η ψυχούλα μου άρχισε να τρέμει. Το παράπονο έγινε δάκρυ , προσγειώθηκε στη παλάμη της μα εκείνη συνέχισε να χαμογελά...

"Σε δύο μήνες θα λάβεις το εισητηρίο για τη βάπτιση της μικρής... Είσαι η νονά της... Εσένα έχει μόνο... Αν δεν είσαι εκεί..."

"Δε μπορώ Σοφία... Πως με βρήκες... Άφησε με. Συγνώμη..."

"Σε δύο μήνες..."