Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 29°

°°Θυμος και παράνοια μπλέκουν τα χρώματα τους και ζωγραφίζουν πάνω στο καμβά της ψυχής σου, την άβυσσο...°°

"Κύριε Ισίκ;" η Μυρσίνη άνοιξε τη πόρτα ένα λεπτό αργότερα, τόσο ώστε να φαίνεται μόνο το κεφάλι της  και εκείνος ξεφυσησε τη καυτή του ανάσα προς το μέρος της. "Συμβαίνει κάτι; Ήμουν ξαπλωμένη. Με συγχωρείτε για τη καθυστέρηση"  Αν και δε την έβλεπε ολόκληρη , πρόσεξε πως φορούσε πιτζάμες. Τα μαλλιά της ήταν ανακατα και χασμουρηθηκε απροκάλυπτα μπροστά του.

"Μόνη σου είσαι δηλαδή;" ρώτησε με έντονο ύφος προσπαθώντας συνάμα να καλμάρει τον εαυτό του

"Δεν καταλαβαίνω. Ποιος θα έπρεπε να ήταν εδώ;"
Ο Γιαμάν κοίταξε πίσω της βεβιασμένα και ατενισε το χώρο με το βλέμμα όσο του επιτρεπόταν πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα.

"Μπορώ να περάσω δύο λεπτά;"

"Πείτε μου λίγο γιατί φωνάζατε έτσι; Σηκώσατε όλο το συγκρότημα στο πόδι! Υπάρχει κάτι να πούμε το οποίο δεν ειπώθηκε; Ο Ομέρ με ενημέρωσε πως επιστρέφω κανονικά αύριο στη δουλειά οπότε δε βλέπω το λόγο της επίσκεψης σας..."

"Μπορώ να μπω;" επανέλαβε και εκείνη τον κοίταξε καλά. Δεν φορούσε επίσημη ενδυμασία και φαινόταν κατά κάποιο τρόπο αναστατωμένος μα η Νεάντερταλ συμπεριφορά του, δεν είχε καμία δικαιολογία.

"Δε νομίζω πως είναι πρέπον" του είπε κοφτά μα κλείνοντας τη πόρτα εκείνη φρακαρε στο πόδι του.

"Πέντε λεπτά..." η φωνή έσκασε στα αυτιά της ενώ αμέσως μετά οι τεράστιες παλάμες του έπιασαν τη πόρτα και την άνοιξαν.

"Ξέρω πως μου δόθηκε το σπίτι μα αυτό λέγεται καταπάτηση..." του είπε σιγανα σαν έβαλε το ένα πόδι μέσα

"Πρόκειται για τη φίλη σου τη Σοφία..." στο άκουσμα του ονόματος της η Μυρσίνη, σταύρωσε τα χέρια στο στήθος και έκανε ένα βήμα πίσω αφήνοντας τον να περάσει.
Ο Γιαμάν άρχισε να σκαναρει το χώρο πέρα δώθε με το βλέμμα συνεχώς.

"Ψάχνετε κατι;" τον ρώτησε με ύφος

"Υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να ψάξει κανείς;" της ανταπάντησε περίεργα

"Ο καθένας τις αξίες τις έχει διαφορετικά στο μυαλό του..." του είπε και εκείνος γύρισε επιτέλους προς το πρόσωπο της "Αναφερθήκατε στη φίλη μου... Τη γνωρίζετε;" μόλις είχε στηθεί ένα ολόκληρο θέατρο του παραλόγου και η Μυρσίνη αποφάσισε να τους δώσει το πρωταγωνιστικό ρόλο. Αν εκείνος δεν τη θυμόταν, τότε και για την ίδια θα ήταν ένας ξένος. Πόσο μάλλον ένας άντρας με τον οποίο κοιμήθηκε ενώ ήταν λογοδοσμενος. Δεν έβγαζε την ουρά της απ έξω αφού και η ίδια είχε σχέση με το Σωτήρη , μα ήξερε καλά πως έχει άλλη βαρύτητα στη χώρα τους. Βέβαια η απιστία είναι απιστία σε κάθε της βαθμό μα μισή ντροπή δικής της, μισή δική του. Αν ήθελε παιχνίδια θα του τα έδινε μα η απόσταση ανάμεσα τους ήταν δεδομένη στα μάτια της. Ήταν διαφορετικά να κάνεις έρωτα με έναν άγνωστο ξέροντας πως δε θα τον ξαναδείς και διαφορετικά να έχεις να αντιμετωπίσεις ένα παντρεμένο άντρα μπροστά σου. Είχε αρκετή τσίπα για να αφήσει τον εαυτό της έρμαιο της γοητείας του ξανά.