Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 43°

°°Η ελευθερία που τόσο λαχταρας έχει πολλά πρόσωπα... Ποια ποθείς και ποια σου δίνεται; Πως μοιάζει η απελευθέρωση και πως ο εγκλεισμός; Είναι άραγε συναισθηματικός ή μήπως πιο απάνθρωπος και αποκαρδιωτικος; Όπως κι αν έρθει ένα είναι το σιγουρο... πρέπει να το διαχειριστείς... °°

Η μποχα της κλεισούρας ήταν απλωμένη σε κάθε διάδρομο. Απέναντι ακριβώς από το δικό της κελί υπήρχε ακόμα ένα άδειο ενώ κατά τη μεταφορά της εκεί , είδε αρκετά.
Φώναξε. Τσιριξε. Προσπάθησε να μιλήσει μαζί τους ήρεμα. Προσπάθησε να καταλάβει.. Τιποτα.
Οι αρχές που πήγαν στη εταιρεία δε μιλούσαν γρι αγγλικά και όσα της έλεγε ο ρεσεψιονίστ δεν βοηθούσαν.
Μέχρι που εμφανίστηκε ο Γιαμάν...
Άρχισε να μιλάει μαζί τους στα τουρκικά και το μόνο που της είπε εν τέλει ήταν να μπει μέσα σε εκείνο το αναθεματισμενο αυτοκίνητο...
Έκτοτε ούτε που τον είδε.
Ούτε που την επισκέφθηκε κάποιος.
Δεν την άφησαν ούτε τηλέφωνο να πάρει για να βγάλει μια άκρη...
Η πρώτη της σκέψη ήταν πως επρόκειτο για κάποια παρεξηγηση και σκέφτηκε να επικοινωνήσει άμεσα με τη πρεσβεία να βρει μια άκρη.
Δεν ήθελε σε καμια περίπτωση να μείνει εκεί μέσα παραπάνω ενώ όλες αυτές στις ώρες που την είχαν κλεισμένη εκεί, κανένας δεν επικοινώνησε μαζί της. Ούτε καν οι ίδιοι οι αστυνομικοί.
Η ψυχραιμία της βάδιζε σε τεντωμένο σχοινί όταν ξαφνικά άκουσε τους ήχους από διάφορες κλειδαριές βαθιά στο διάδρομο και πετάχτηκε όρθια.
Κόλλησε τα χέρια της στα κάγκελα προσπαθώντας να δει πέρα από τα κελιά ενώ οι ομιλίες που άκουσε δευτερόλεπτα πριν έγιναν πιο έντονες.
Αναγνώρισε αμέσως τη φωνή του Γιαμάν σαν πλησίασαν λίγο ακόμα και έκανε ένα βήμα πίσω περιμένοντας. Δε θα τον άφηνε να δει την απελπισία της ούτε να τη βρει κολλημένη στα κάγκελα.

Κάθισε, πήρε μια βαθιά ανάσα και είδε δύο φρουρούς με το Γιαμάν να πλησιάζουν. Κάτι τους είπε στα τουρκικά και εκείνοι ξεκλειδωσαν τη πόρτα και έφυγαν.
Τα συναισθήματα της προς το πρόσωπο του ήταν ανακατα με αυτό της οργής να παίρνει να ηνία.

"Δεν ήταν ανάγκη! Θα έβρισκα τρόπο να τους εξηγήσω πως έκαναν λάθος!" η Μυρσίνη πήρε τη τσάντα της μα σαν έκανε να τον προσπεράσει και να βγει από το κελί εκείνος μπήκε μπροστά και της έκλεισε το δρόμο.

"Πολύ φοβάμαι πως δεν έκαναν λαθος δεσποινίς Ασλάνογλου..." Κράτησε τους τύπους

"Δεν έκαναν λαθος; Δεν είναι δυνατόν! Δεν έκανα τίποτα! Άφησε με να φύγω" η προσπάθεια της να τον απωθήσει έπεσε εκ νέου στο κενό.