Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 26°

°°Μη μιλάς ... Λες πολλά που δε πρέπει και πολλά που θα μετανιωσεις... Μα θα μιλήσεις έτσι; Πάντα μιλάς και ίσως για πρώτη φορά, μετανιώσεις πραγματικά...°°

Το κορμί της πονούσε σε κάθε του κίνηση. Προσπάθησε να γυρίσει έχοντας ακόμα τα μάτια κλειστά μα ήταν αδύνατο. Ένιωθε ένα βάρος γύρω από το λαιμό της και κάπου ανάμεσα στο ξύπνημα του μυαλού , ακούστηκε το ξυπνητήρι.
Το σωμα της τινάχτηκε θαρρείς και το διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα και μαζί με αυτό, άνοιξε και τα μάτια της.
"Ομέρ!" τσιριξε σχεδόν και εκείνος ανοίγοντας τα δικά του, τη κοίταξε και χασμουρηθηκε. "Μας πήρε ο ύπνος! Σήκω!"

"Που είμαι;" είπε σιγανα τρίβοντας τα μάτια του μα εκείνα άνοιξαν διάπλατα σαν την είδε και αντιλήφθηκε πως πέρασε τη νύχτα στο διαμέρισμα της.
"Δε το πιστεύω!"

"Πίστεψέ το! Σήκω!" Η Μυρσίνη έφυγε τρέχοντας στο δωμάτιο για να ετοιμαστεί και τον άφησε μόνο

"Θα πέσεις! Μη τρέχεις! Ακόμα δε πήγε εννιά!"

"Θα αργήσουμε! Θεουλη μου, πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό;" Φώναξε από μέσα

"Εντάξει δεν έγινε και κάτι τρομερό! Χαλάρωσε. Πω πω... Το κεφάλι μου.."

"Άνοιξε το συρτάρι της κουζίνας έχω μέσα ασπιρίνες!"

"Μαγικά χάπια θέλω για να συνέλθω. Όχι ασπιρίνες"

"Έτοιμη!" η Μυρσίνη βγήκε από το δωμάτιο και εκείνος τη κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.

"Μέσα σε πέντε λεπτά, μπήκες, έκανες μαλλιά, ντυθηκες και βγήκες;" απόρησε

"Βλέπεις να έχω χρόνο να κάνω κάτι άλλο; Ούτε ντουζ δε προλαβαίνω να κάνω..."

"Με τόση βροχή που έφαγες χθες, νομίζω είσαι εντάξει!" τη κορόιδεψε

"Ωραίο αστείο!" Του αντιγυρισε αμέσως

"Δε νομίζω να έχω χρόνο να πάω από το σπίτι, οπότε χαλάρωσε δύο λεπτά και μετά θα πάμε μαζί στην εταιρεία. Εντάξει;"

"Δε θα αλλάξεις;"

"Γιατί τι έχω; Να πάω ως την άλλη άκρη της πόλης για να βγάλω αυτά τα ρούχα με τη ψυχή στο στόμα και να βάλω αλλά; Και δε κάνουμε μια στάση να αγοράσω καινούρια;"

"Είσαι και απλας τρομάρα σου" σχολίασε στα ελληνικά θέλοντας να τον κοροϊδέψει μα ξέχασε πως δεν καταλαβαίνει λέξη

"Τι;"

"Τίποτα τίποτα..."

"Μπορώ να πάω να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπο μου;"