Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 31°

°°Μια εγώ, μια εσύ, στο τέλος θα χάσουμε και οι δυο...°°

Η βασανιστική διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο είχε επιτέλους τελειώσει και το τζιπ πάρκαρε στο πάρκινγκ.
Ο Γιαμάν είχε ήδη μεριμνήσει για το μεταφορικό τους μέσο και επέλεξε να οδηγήσει ο ίδιος. Η Μυρσίνη από την άλλη, κάθισε στο πίσω κάθισμα σιωπηλή αποφεύγοντας συνεχώς τα έντονα βλέμματα του μέσα από το καθρέφτη.
Ίσως το παρατραβηξε μα του χρειαζόταν.
Ο Γιαμάν βγήκε δίχως να της πει λέξη και έκλεισε τη πόρτα δυνατά πίσω του.
Ήταν εμφανώς εκνευρισμένος και δε μπορούσε να κρυφτεί μα στη τελική, τι ήθελε εν τέλει; Η Μυρσίνη άρχισε να πιστεύει πως θυμόταν μια χαρά όσα έγιναν ανάμεσα τους μα όντας το αφεντικό της και φυσικά ένα παντρεμένο αφεντικό, πέρασε σε μια επίθεση δίχως λόγο , υπό το φόβο πως ίσως έβγαιναν όλα στη φόρα.
Και πάλι όμως ήταν δύο μεγάλοι άνθρωποι και μπορούσαν κάλλιστα να το συζητήσουν. Σωστά; ίσως...

Κατέβηκε από το αμάξι και εκείνος είχε ήδη μπει στο νοσοκομείο.
Δε φοβόταν μήπως δε βρει το δωμάτιο ή το μέρος που την είχαν... Το άρωμα του ήταν τόσο δυνατό που αν ακολουθούσε τη μυρωδιά του, θα έφτανε και εκείνη στο προορισμό της με σιγουριά.

"Τελειώνετε δεσποινίς!" είδε αξαφνα το κεφάλι του να βγαίνει από τις αυτόματες πόρτες και τρόμαξε.
"Στο 204 είναι! Δε θα σας περιμένω!"

"Δε σας το ζήτησε κανένας!" ανταπάντησε πλησιάζοντας και εκείνος την αγριοκοίταξε.

"Νοσοκομείο είναι εδώ! Δε θα κάνουμε διπλές, τριπλές διαδρομές κρατώντας το ασανσέρ! Πάρτε τα πόδια σας!"
Η Μυρσίνη στάθηκε μπροστά του.
Ήταν αρκετά πιο κοντή και τον κοίταζε εντελώς εχθρικά. Ο Γιαμάν από την άλλη, χώρισε τα χείλη του σε ένα στραβό χαμόγελο και της χαμογέλασε.
"Σαν στρουμφάκι μοιάζετε με αυτή τη μπλε μπλούζα.." αστειευτηκε κοιτώντας τη και εκείνη μίκρυνε το βλέμμα και σηκώνοντας το πόδι της, τον πάτησε με όλη της δύναμη .
"Αουτς!"

"Έτσι δε κάνουν τα στρουμφάκια στο Δρακουμέλ;" Τον ειρωνεύτηκε και ήρθε η σειρά του να τη κοιτάξει άγρια
"Α! Και μη φωνάζετε!" τον μάλωσε προσπερνώντας τον "Είμαστε σε νοσοκομείο!" Τον άκουγε να την ακολουθεί μουρμουριζοντας κάτι στα τουρκικά και έχοντας τραβήξει τα βλέμματα γύρω τους μα δε την ένοιαζε. Για εκείνη, ο γύρος ήταν υπέρ της.
Μπήκε σαν κύρια στο ασανσέρ και σήκωσε το φρύδι της. "Πάρτε τα πόδια σας κύριε Ισίκ! Δε θα κάνουμε διπλές τριπλές διαδρομές!"

Έριξε ένα βλέμμα γύρω του σε όσους τους κοιτούσαν και μπήκε στο ασανσέρ.
Μόλις έκλεισαν οι πόρτες, και έτσι όπως ήταν κολλημένη στο πίσω μέρος του ασανσέρ, γύρισε προς το μέρος της, κόλλησε τις παλάμες του δίχως προειδοποίηση δεξιά και αριστερά από το κεφάλι της, και έσκυψε σαν θεόρατο θεριό από πάνω της.