Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 44°

°°Ισως τελικά μερικές επιστροφές να γίνονται για καλό....°°

"Ώστε δεν τον βρήκατε πουθενά!" η ταραγμένη της φωνή δε πέρασε απαρατήρητη από τον αστυνομικό ο οποίος τη συνόδευσε ως το γραφείο του ανακριτή και έμεινε μέσα. Η ανακοίνωση που της έγινε σαν την οδήγησαν στα κεντρικά ήταν ξεκάθαρη : Σε συνδιασμό με το μέλλοντα σύζυγο της προσπάθησαν να κλέψουν τη τράπεζα και εκείνος όπως ήταν φυσικό εξαφανίστηκε για να μη τον συλλάβουν. Όλα όσα της εξηγούσε ήταν εξωπραγματικά μα το πιο σημαντικό από όλα ήταν πως δεν είχε κανένα πλάι της...
Παρόλα αυτά δε πτοήθηκε. Η σκέψη να ορμάει στο Σωτήρη και να τον διαλύει της κρατούσε καλή παρέα καθόλη τη διαδρομή.

Έφτασαν στο λιμάνι και από εκεί οδηγήθηκε απευθείας στο αστυνομικό μεγαρο Αθηνών δίχως το δικαίωμα του τηλεφώνου και της επίσκεψης αρχικά. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μην έχει κανένας ιδέα πως βρίσκεται εκεί. Ο επιθεωρητής την ενημέρωσε πως πρώτα θα της πάρει κατάθεση καθώς το ζήτημα ήταν λεπτό και μετέπειτα θα έρθει σε επαφή με το δικηγόρο που θα επιλέξει.
Όσο κι αν επέμεινε όμως η Μυρσίνη, δε την πίστευαν. Εικαζαν μάλιστα πως περιθάλπει τον αρραβωνιαστικό της ο οποίος ήταν σίγουροι πως είχε διαφύγει με κάποιο χρηματικό ποσό.

"Δεσποινίς Ασλάνογλου. Δε νομίζετε πως πρέπει να σταματήσετε να κρύβεστε επιτέλους;" επέμεινε ο προκατειλημμένος ανακριτής που διόρισε φυσικά η τράπεζα και ο οποίος είχε δει ουκ ολίγες φορές το ίδιο έργο μπρος στα μάτια του.

"Δεν έχω να κρύψω τίποτα. Απαιτώ το τηλεφώνημα μου και  ένα δικηγόρο"

"Το ξέρετε πως όσο περισσότερο ζητάτε συνήγορο άλλο τόσο μας δίνεται τροφή για την ενοχή σας σωστά;"

"Εσείς το ξέρετε με τη σειρά σας ότι η κράτηση μου τη δεδομένη στιγμή είναι παράνομη και ότι εξ αρχής είχα δικαίωμα σε ένα τηλεφώνημα έτσι δεν είναι; Αν πιστεύετε πως με αυτές τις μεθόδους θα με κάνετε να..."

Η πόρτα άνοιξε αξαφνα και χωρίς προειδοποίηση.
Ένας άντρας γύρω στα 50, φινετσατος από πάνω μέχρι κάτω μπήκε μέσα. Τα ασπρόμαυρα μαλλιά του ήταν όμορφα τραβηγμένα προς τα πίσω, στο χέρι κρατούσε ένα πανάκριβο χαρτοφυλακα και φυσικά κάθε αξεσουάρ, από τα μανικετόκουμπα ως το ρολόι του , ούρλιαζε χλιδή. Το βλέμμα του έδειχνε ήρεμο μα και άγριο συνάμα.
Άφησε με δύναμη ένα φάκελο στο γραφείο ανάκρισης και χαμογέλασε κοιτώντας τον ανακριτή

"Αν δε θέλεις να χάσεις τη θέση σου αγαπητέ μου Σπυρίδων, σηκώνεσαι αμέσως και σε τρία λεπτά έχεις αδειάσει αυτό το γραφείο!" του είπε αποκαλώντας τον με το μικρό του όνομα και η Μυρσίνη αντιλήφθηκε αμέσως πως τον γνώριζε.