Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 51°

°°Τι να πιστέψεις και σε τι να ορκιστείς... οι όρκοι φεύγουν και χάνονται σαν τα πουλιά στις καταιγίδες...°°

Μπήκε στο γραφείο , έκλεισε τη πόρτα και με καρδιά να τρέμει ακούμπησε πάνω της. Τα δάχτυλα του ήταν μέσα στα χείλη της και αυτό σαν εικόνα από μόνο του, της προκαλεσε σοκ.

"Μυρσίνη άνοιξε μου" Η φωνή του ήρθε σαν επιβεβαίωση του φόβου της και έκλεισε τα βλέφαρα της. "Άνοιξε σε παρακαλώ πριν μας ακούσει η εταιρεία...!" σιγοφωναξε πιάνοντας το πόμολο μα εκείνη δεν ήταν σε θέση να επεξεργαστεί εντελώς την εικόνα ακόμα. Η φωνή του έπαψε μα δευτερόλεπτα αργότερα είδε τη μορφή του να μπαίνει από την εσωτερική πόρτα του γραφείου
"Άφησε με να σου εξηγήσω..." της είπε αμέσως πλησιάζοντας τη μα η αλήθεια ήταν πως ουτε ο ίδιος ήξερε τι εξήγηση χωρούσε σε ένα τέτοιο συμβάν

"Δε- δε χρειάζεται..." βρηκε το σθένος να απαντήσει και βάζοντας αμήχανα μια τούφα μαλλιών πίσω από το αυτί, πήγε μέχρι το γραφείο της. Δεν ήξερε αν έπρεπε να βάλει τις φωνές, να μείνει σιωπηλή ή να ζητήσει εξηγήσεις. Δεν είχε ιδέα πως να διαχειριστεί αυτό που μόλις είδαν τα μάτια της.

"Είναι μια παλιά γνωστή... Με έπιασε απροετοίμαστο και..."

"Και είπε να σε χαιρετήσει βάζοντας τα αναθεματισμενα της δάχτυλα μέσα στο στόμα σου!" Άθελά της βροντηξε και όχι μόνο φώναξε μα χτύπησε και τις παλάμες της στο γραφείο δείχνοντας του με τον αυθορμητισμό της πως την πείραξε και θύμωσε "Με συγχωρείς .." δικαιολογήθηκε ευθύς αμέσως για τη φωνή της αλλά εκείνος χαμογέλασε  και βρίσκοντας το θάρρος πήγε κοντά της. Έκανε το γύρο του γραφείου και βάζοντας τα χέρια του στη μέση της, τη κοίταξε τρυφερά

"Ζήλεψες..." είπε ήρεμα "Κι εγώ το ίδιο θα ένιωθα. Ίσως έσπαγα και όλο το γραφείο..." αστειευτηκε κρατώντας όμως χαμηλό τονο "Πίστεψέ με όμως πως ειλικρινά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια σκιά του παρελθόντος η οποία ξεπέρασε δίχως την άδεια μου τα όρια... Απλά έμεινα έκπληκτος που την είδα και άδραξε την ευκαιρία δίχως όμως με αυτό να δικαιολογώ τον γεγονός πως την άφησα... Νομίζω δεν ήμουν ποτέ πριν πιο ειλικρινής στη ζωή μου gözlerim..."
Αυτή η λέξη που χρησιμοποιούσε προς το πρόσωπο της , καθε φορά της έφερνε πεταλούδες στο στομάχι. Ήξερε φυσικά πως σημαίνει "μάτια μου" μα ο τρόπος που έβγαινε από τα χείλη του, της έδινε άλλη βαρύτητα. "Κοίταξε με.." Ζήτησε ήρεμα και εκείνη υπάκουσε "Όλα είναι εντάξει... Όλα μπορώ να τα διαχειριστω αρκεί να ξέρω πως είμαστε καλά μεταξύ μας... Είμαστε;" Ρώτησε εστιάζοντας στα χείλη της και σαν τα είδε να σπάνε σκιρτησε ολόκληρος