Το Μπλέ της Ορτανσίας

Κεφάλαιο 40°

°°Λενε πως η πολυπλοκότητα του καθε χαρακτήρα είναι αυτή που τον κάνει μοναδικό...Μετα από ένα σημείο όμως κι όταν αυτή τρελαίνει το μυαλό σου, γίνεται ανυποφορη...°°

"Μαμά δεν έχω όρεξη τώρα για τις γκρίνιες σου. Σου είπα όχι... Δε θέλω να τα πουλήσω. Όπως και να έχει δεν είναι αυτό το θέμα τώρα... Προέκυψε και κάτι ακόμα... Τι; Ναι. Σχετικό και με το Σωτήρη και με τη δουλειά. Σωστά μαντεψες! Με τι άλλο θα μπορούσε να έχει να κάνει άλλωστε;" Πήγε μέχρι τη μπαλκονόπορτα, την άνοιξε και βγήκε στο μικρό μπαλκονακι έχοντας ένα ύφος ειρωνείας. Αναρωτήθηκε αν τελικά τα νέα ήταν καλα ή κακά. Όσο μιλούσε με τη μάνα της άλλο τόσο ενίσχυε τη σκέψη πως καλύτερα ένα χρόνο στη Τουρκία παρά να γύριζε τελικά πίσω. Ένιωθε πως είτε έκανε το ένα είτε το άλλο, το πρόβλημα έμοιαζε με ένα μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι της. Δεν θα γλίτωνε.
"Δε θα γυρίσω πίσω τώρα..." της ανακοίνωσε και ακολούθησε μια τρομακτική παύση από τη πλευρά της Φωτεινής. "Μαμά; Το συμβόλαιο μου λήγει σε ένα χρόνο... Τα λεφτά είναι διπλάσια. Αν κάνω πίσω θα πρέπει να πληρώσω τους μισθούς μου. Είναι όρος της εταιρείας που προφανώς και πρόσεξα!" είπε κάνοντας μια νευρική γκριμάτσα "Θα φροντίσω να έρθω όμως για να κλείσω ένα θεματακι...Τι; Όχι. Θα σου πω από κοντά... Είναι λεπτό ζήτημα. Πρέπει να κλείσω. Θα σε πάρω το απόγευμα" η Μυρσίνη έκλεισε το τηλέφωνο και επέστρεψε μέσα.
Κράτησε τη ψυχραιμία της στη συζήτηση με τόν Ομέρ και παρόλο που ένιωσε εκτεθειμένη ύστερα από όσα της αποκάλυψε με τους όρους του συμβολαίου, δε του το έδειξε.
Η διπλωματία σε αυτό το σημείο και έτσι όπως έγιναν τα πράγματα έπρεπε να παίξει ρόλο.
Έπρεπε να βάλει πάση θυσία στην άκρη όσα έγιναν με το Γιαμάν στο παρελθόν, να κάνει αποκλειστικά τη δουλειά της, να μη δίνει σημασία σε ότι κι αν πει ο Γιαμάν για να την εκνευρίσει και φυσικά να ψάξει να βρει ένα τρόπο να σπάσει αυτό το συμβόλαιο και μαζί με αυτό όσες ρήτρες υπήρχαν ακόμα... Ηταν σίγουρη πως αυτή, δεν ήταν η μόνη...Παρόλα αυτά όμως και παρά την εμπειρία της , πάνω στον ενθουσιασμό της δεν πήρε καν αντίγραφο για να το ελέγξει κι αυτό την ενοχλούσε...

Αφού έλεγξε την ώρα , άνοιξε τη βαλίτσα της και ξεκίνησε να τη γεμίζει με τα πράγματα της. Δεν ήταν πολλά μα πάντα όταν ταξίδευε ακόμα και για λίγες μέρες της άρεσε να τα βγάζει έξω.
Δεν ήθελε να ταξιδέψει μαζί του πίσω.
Δεν ήθελε να βρεθεί ξανά μαζί του μέσα στο αεροπλάνο μα ούτε ήθελε να του δώσει τροφή για άλλους καυγάδες. Σκέφτηκε να τα μαζέψει και να φύγει άμεσα δίχως να τον ενημερώσει μα ήξερε πως αυτό θα δημιουργούσε καινούριους καυγαδες.
Απο την άλλη όμως, ίσως ήταν και ένας τρόπος να του δείξει επιτέλους κάποια όρια. Ήταν πεπεισμένη πως οι αντιδράσεις του είχαν πηγή τα όσα έγιναν ανάμεσα τους και πως απλώς φοβόταν μήπως άνοιγε η Μυρσίνη το στόμα της και του έφερνε προβλήματα μα αυτό δε του έδινε το δικαίωμα να φέρεται με αυτό το τρόπο.
Όσο έφτιαχνε τα ρούχα της άλλο τόσο ένιωθε το αίμα της να βράζει. Η μία σκέψη έφερνε την άλλη ώσπου έκλεισε με δύναμη τη βαλίτσα και γύρισε προς το τηλέφωνο του δωματίου.
Το έπιασε δίχως άλλη σκέψη, κάλεσε τη ρεσεψιόν και περίμενε...