Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
<<*>> : yazar anlatımı
~
Esin Hanım odadan çıkıp kapıyı kapattıktan sonra odanın ortasında durmaya son verip yatağa oturdum. Gözlerim odanın her yerinde dolaştı. Kendi evimizdeki odamla bu odayı ister istemez kaşılaştırmıştım. Odam buraya bakılarak daha karanlıktı. Yazın güneşin çok olduğu zamanlarda bile zor girerdi ışıkları odama. Bu oda kapalı havada bile güneş alıyordu sanki. Odamın duvarları koyu maviydi. Her ay boyayı değiştireceğim derdim kendime ama maaşı elime alamadan borçlara giderdi. Bu odanın duvarları bembeyazdı. Kendi odamda bir yatağım bir de kıyafet dolabım vardı. Bu odada televizyona kadar her şey vardı. Fakat ben kendi odamda daha mutluydum. Ne zaman başımı yastığıma koysam huzurlu bir uykuya dalardım. Burada... Burada nasıl uyuyacağımı düşünüyordum.
Sıkkın bir nefes alıp avucumu yüzüme bastırdım. Ellerimi yüzüme bastırdıkça bastırdım. Öyle ki kapalı gözlerimde beyaz noktalar ortaya çıkmaya başladı. Nefesimi tuttum. Nefes almak istemiyordum. 'Annem mutlu' diyordum kendi kendime. Defalarca kez tekrarladım. Kendimi ikna etmeye çalıştım. Anneciğimin mutluluktan parlayan gözlerini getirdim gözlerimin önüne. Nefes alacağım varsa o da yok olmuştu.
Kendimi avutamıyordum. Biz burada, bu evdeydik artık ama onun bizim haricimizde bir hayatı daha vardı. Bir karısı ve oğlu vardı. Bunları bile bile nasıl hiçbir şey yokmuş gibi yaşayabilirdim burada? Annemi koyduğu yer çok aşağılıktı. Düşüncesine bile katlanamıyorken nasıl hiçbir şey yokmuş gibi davranacaktım?
Bir an önce onunla konuşmam gerekiyordu. Annemden uzaklaşmasını istemem yanlış değildi. Çok ileri gitmiş olmayacaktım değil mi? Annemin iyiliğini istiyordum yalnızca. Belki bilmiyordu annem? Bilse gelmezdi zaten. Evet, annemi kandırmış olmalıydı. Anneciğim saftı benim. Hele bir de seviyordu onu. Kandırılması çok daha kolaydı.
Kapım çaldığında daldığım düşüncelerden sıyrılıp kendime geldim. Ellerim yüzümden ne zaman inmişti hatırlamıyordum. Gözlerimin karşımdaki duvara monte edilmiş aynada kaldığını da yeni fark edebilmiştim. Odanın kapısı yeniden çaldığında kapıdaki kişinin içeri girmesi için izin verdim.
Odaya benden küçük olduğu belli olan genç bir kız girdi. Üzerinde siyah kazak ve pantolon vardı. Evin kapısını açan iki yardımcı ya da Esin Hanım gibi etek gömlek giymemişti. Yardımcılardan biri değildi demek. Kimdi o zaman?
"Şey, telefonunuz çaldı ama getirirken kapandı."
Elinde tuttuğu telefonumu bana uzatırken gözleri çok kısa bende kalmıştı. Ona bakarken yanaklarının pembeleşmesine şahit olmuştum. Kıvırcık kahve saçları başını öne eğdiğmesiyle yüzünü yarı yarıya kapatmıştı. Onunla göz göze geldiğimiz kısacık anda dikkatimi ilk çeken şey gözlüklerinin altında kalan çilleri olmuştu.
