Yorum yapmadan geçmeyin. Fikir ve düşünceleriniz benim için önemli <3
Bölüm sonunda bu bölümün adının ne olduğunu belirlemeyi unutmayın!
Keyifli okumalar :)
İnstagram; blackmavi.ms
Seviliyorsunuz 💜
Not: Bu bölümün içindeki hikaye ablam T'e aittir. Detaylı yazmasını çok istiyorum. Umarım bir gün yazar ve burada sizinle okuruz <3
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
~
"Buna gerek yoktu."
Israrlarıma rağmen hastaneye gitmemişti. Ben de çözüm olarak ılık bir duş almasını istemiştim. Daha doğrusu iki seçenek sunmuştum önüne ve o da bunu kabul etmişti. İnadının bu kadar katı olduğunu bilmiyordum. İkna etmek çok zor olmuştu. Bu sırada ben de hasta olduğumda annemin bana yaptığı çorbadan hazırladım ona.
Burada kaldığımda gece yattığı koltuğa oturdu. Çorba dolu kaseyi önündeki orta sehpaya koydum. Varlığımın onu huzursuz ettiğinin farkındaydım ama görmezden gelmeye çalıştım. Islak saçları alnına dökülüyordu. Gözleri kaçamak bakışlarını üzerimden çekmiyordu. Gülümsememi devam ettirerek çaprazındaki koltuğa oturdum.
"Elbette vardı. İyileşmen için şart."
Derin bir nefes aldı. Çorbaya bakıyor ama almak için bir hamlede bulunmuyordu. Sabırla bekledim ama bulunduğu yerden hiç kıpırdamadı.
"Hadi ama, merak etme zehirlenmezsin. Sık sık yemek yaparım."
Daha doğrusu, yapardım. En son anneme kahvaltı hazırlamıştım. Onun haricinde çok oluyordu yemek yapmayalı. Önceden olsa annemle birlikte pişirirdik yemeklerimizi. Koca iki gündür yüzünü görememiştim. Gülümsememin solduğunu ancak o konuştuğunda fark ettim.
"Ondan değil."
Gri parkelere sahip zemine inen gözlerim konuşmasıyla onun gözlerine yükseldi. Göz göze geldik. Dudaklarını birbirine bastırdı ve önüne dönüp tepsiyi kucağına aldı. Sadece birkaç yudum aldı. Geri eski yerine bıraktı.
"Eline sağlık."
Bu kadarcık mı yani? Neden bitirmemişti? Yemek yapmaya yapmaya unutmuş muydum yoksa? Tadı kötü mü olmuştu?
"Neden bitirmedin? Beğenmedin mi yoksa?"
Başını usul usul iki yana salladı. Konuşmadan önce yutkundu. Dudaklarını araladı ama konuşamadan öksürdü. İnsan bir gecede nasıl bu kadar hasta olabilirdi? Üstelik dün hava önceki günlere nazaran çok soğuk da değildi. Yağmur da yağmamıştı ıslansın.
"Beğendim. Sadece dinlenmem gerekiyor. Yarına iyi olurum. Sen de bekleme istersen."
Sesli bir nefes verdim. Bekleyecektim. Gitmemde ısrarcı olsa da onu bu halde hem de yalnız nasıl bırakıp gidebilirdim? Her şeyden önce göğüs kafesimde duramayan kalbim izin vermezdi. Gitsem, aklım onda kalırdı.
