Eğer haftaya da aksatmazsam bundan sonra her Pazar buradayımmm <3
Meftun'a döndüğüm için kendimi o kadar mutlu hissediyorum ki size anlatamam. Sanki eski bir dotumla yeniden karşılaşmışım gibi bir his oluşuyor :)
Ve fark ediyorum ki ilk Mahi'de var olup her bölümü bekleyen bazı okurlarım da burada. Sizi görmek güzel 💜
İnstagram; blackmavi.ms
Umarım iyisinizdir!
Seviliyorsunuz 💜
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
~
Söylediklerini işiten kulaklarımla bir anlığına vücudumun uzuvları işlevlerini kaybetti. Elimi kolumu koyacak yer bulamadım. Şaşkınlıktan ne yapacağını bilemedim. Ne demek istiyordu?
"Ne?
Bir anlık aralanan dudaklarımdan dökülen tek kelime buydu. Sözlerini anlayamayan bana biraz daha yaklaştı. Gözlerimin içine bakmaya devam ediyorken harelerindeki hareketliliğe şahit olmuştum. Buzullarının üzerindeki kristaller parıldamıştı çok kısa bir an.
"Neden her yerde karşıma çıkıyorsun?"
Hatırlamıştı. Onu hatırladığım gibi o da beni hatırlamıştı. Onunla göz göze geldiğim her anda o da farkıma varmıştı benim. Gözbebeklerimin büyüdüğünü hissedebiliyordum. Bulunduğum konum beni rahatsız ederken hipnoz olmuş gibi çekemiyordum gözlerimi gözlerinden.
Aklımı başıma toplamam ve buradan bir an önce uzaklaşmam gerekiyordu.
Gözlerimi kırpıştırdım ve hızlıca ondan uzaklaştırdım. Sorularını duymazdan gelmeyi seçmiştim. Ne cevap verebilirdim ki zaten? Ben de bilmiyordum.
Benden bir yanıt alamayacağını anladığında uzaklaştı ve bir adım geriledi. Gözlerinin hala üzerimde olduğunu hissedebiliyordum ama dönüp bakmadım.
"İyi akşamlar tekrardan."
Fısıltıvari çıkan sesimle konuşup kaçarcasına çıktım evinden. Başım hala eğik, bakışlarım zemindeydi. Uzun koridora çıktığımda derin bir nefes alıp sonunda başımı kaldırdım ve o anda biriyle çarpıştım.
Çarpmanın etkisiyle omuzum geriye itilirken sendeledim. Kuvvetli bir el kolumu sıkı sıkı tutmasaydı belki de çoktan yeri boylamıştım.
"Ferra?"
Duyduğum tanıdık sesle odağını kaybeden gözlerim önce kızıl saçları gördü. Sonra tanıdığım ela gözlere indi. Bana çarpan kişi, Levent Beydi. Onunla karşılaşmayı ben de hiç beklemiyordum.
"Merhaba."
Şaşkınlığın verdiği hissiyatla dudaklarımın arasından mırıltı gibi çıkmıştı onu selamlamam. Yüzündeki hayret silinerek dudakları tebessümle kıvrıldı.
