Pain

Chapter 15: Isabella's Islay

Ο ουρανίσκος μας
είναι κοιμητήρι,
όπου σαπίζουν
χιλιάδες ανείπωτα λόγια.
—Τ. Λειβαδίτης

Υπάρχει κάτι ασυνήθιστο στις αδελφές ψυχές.
Υπάρχει κάτι βαθιά πνευματικό που τις συνδέει.
Ερωτεύονται τόσο φυσικά, σαν να ήταν γραμμένη στα αστέρια η αγάπη που τρέφουν η μια για την άλλη.

Είναι οικεία μεταξύ τους.
Υπάρχει μια ζεστασιά.

Και ίσως τελικά οι αδελφές ψυχές να ταξίδεψαν μέσα από εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και να ξαναβρέθηκαν στην κάθε μια καινούργια ζωή διαφορετικές. Ίσως για αυτό είναι οικεία μεταξύ τους, γιατί οι ψυχές τους γνωρίζονταν ήδη.

Μα πρέπει να προσεχείς πολύ με αυτές τις ψυχές.
Γιατί κουβαλάνε αναμνήσεις κι εμπειρίες.
Γιατί μπορεί να μην κατέληξαν μαζί σε κάποια ζωή και να παλεύουν μανιωδώς να βρεθούν στην επόμενη.

Αυτές οι ψυχές τολμούν να θέλουν.
Ποθούν να βρεθούν.
Και ζουν για να πεθάνουν η μια για την άλλη.

Επικίνδυνες ψυχές οι αδελφές.
Επικίνδυνος ο ανολοκλήρωτας έρωτας τους.
Καταδικασμένες στον φαύλο κύκλο της μεταρσιωτικής τους αγάπης. Ξανά και ξανά, σε κάθε ζωή ψάχνουν να βρουν η μια την άλλη. Μόνο τότε θα καταφέρουν λυτρωθούνε.

Και να,
να που την βρήκες,
βρήκες επιτέλους στεριά.

Μετά από τόσες τρικυμίες παύεις να είσαι πια ένας άμοιρος ναυαγός. Η παλίρροια έπεσε, η θάλασσα ηρέμησε, τα κύματα μαλάκωσαν και εσυ βλέπεις στεριά.

Όμορφη ξηρή γη.
Μα ποσό την πεθύμησες.

Πρόσεχε όμως,
πρόσεχε πολύ,
γιατί η στεριά που βλέπεις στον ορίζοντα
μπορεί να μην είναι Ιθάκη,
αλλά η Τροία.

~<>~

"Γιατί δεν τον σκότωσες;", χτύπησε το χέρι του στην τεράστια έδρα. Η δεκαεξάχρονη έφηβη τινάχτηκε στην θέση της άθελα της.

Αργούσε να απαντήσει πράγμα που όξυνε τον θυμό του, "Ρεγγίνα δεν θα επαναληφθώ!", φώναξε τόσο δυνατά που η φωνή του διαπέρασε τους τοίχους και ταξίδεψε μέσα στο σπίτι.

Ξεροκαταπιε, "Είχε παιδιά.", είπε μονάχα δυο λέξεις που όμως πρόδωσαν τον πόνο και φόβο που ένιωθε. Την αγριοκοιταξε, "Μας ενδιαφέρει τι έχει και τι όχι;!", την ρώτησε αγριεμένος. Η αδυναμία που του δείχνει τον βγάζει πραγματικά εκτός εαυτού.