Και περίμενα.
Περίμενα στο φως.
Στο σκοτάδι.
Κάτω από τον ήλιο.
Κάτω από το φεγγάρι.
Μα τι σημασία είχε;
Εγώ περίμενα.
Εγώ περιμένω.
—
Υπήρχε ένα συναίσθημα αναπόφευκτης έλξης όταν σε πρωτοείδα. Μια υπόνοια που έδινε το αίσθημα πως εσυ και εγώ θα είμαστε μαζί.
Μια προοικονομία πως κάποτε, μια συγκεκριμένη στιγμή θα με κοιτάξεις βαθιά στα μάτια με έναν μοναδικό τρόπο και θα περάσουμε μαζί το κατώφλι του έρωτα.
Μιλήσαμε κάποτε για τους εραστές που χάνονται μα βρίσκουν κάθε φορά ο ένας τον άλλον ξανά. Μιλήσαμε ως τις πρώτες πρωινές ώρες για εκείνους τους εραστές που με κάποιον μαγικό τρόπο πάντα συναντιούνται ξανά. Μοιάζει σαν να έχουν κάποια επουράνια δύναμη που ενώνει κάθε φορά τα μονοπάτια τους.
Μου είχες πει τότε πως εκείνοι οι άνθρωποι που βρίσκουν τον τρόπο να έρχονται κοντά ξανά και ξανά μέσα στο ταξίδι της ζωής τους, ανήκουν μαζί. Είχες πει πως είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.
Και εγώ σε κοίταξα επιφυλακτικά. Σου είπα τότε πως πιστεύω πως οι άνθρωποι που ανήκουν μαζί, μένουν και μαζί, ποτέ δεν χάνονται. Δεν αφήνουν ο ένας τον άλλον, ούτε ξανά συναντιούνται μέσα στα χρόνια. Αντιθέτως στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον.
Γέλασες.
Γέλασα και εγώ.
Εσυ γέλασες γιατί ήξερες πως θα έφευγες.
Εγώ γιατί ήξερα πως θα γυρνούσες.
Και νομίζω τελικά πως έπρεπε να ραγίσουμε ο ένας την καρδιά του άλλου ώστε να καταλάβουμε και να εκτιμήσουμε ότι μας δόθηκε και το αρνηθήκαμε.
Και τα χρόνια πέρασαν.
Και νομίζω πως πρέπει να με ξέρεις καλύτερα από οποιοδήποτε άλλον. Λίγο βαθύτερα και λίγο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλον.
Και οι ζωές μας έμελλε να συγκλίνουν σαν παράλληλες που σε έναν κοσμικό χορό βγήκαν από την κανονική τους τροχιά και έπεσαν η μια πάνω στην άλλη άτσαλα.
Ξέρω πως υπάρχει τρομερή απόσταση μεταξύ μας. Οι κόσμοι μας είναι διαφορετικοί μα μέσα στο σύμπαν τρέχουμε στον χοροχρόνο κάθε φορά με ταχύτητες μεγάλες. Τρέχουμε κάθε φορά προς την πιο όμορφη σύγκρουση.
Ανήκουμε μαζί τελικά;
Δεν ανήκουμε μαζί;
Ποιος ξέρει;
Το μόνο που με βεβαιότητα πλέον γνωρίζω είναι πως εσυ δεν ήσουν έτοιμος να αγαπήσεις και εγώ δεν ήμουν έτοιμη να πληγωθώ.
YOU ARE READING
Pain
Romance«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου...
