Pain

Chapter 46: Like father, like daughter

Δεν υπάρχει
πιο απεγνωσμένο
πλάσμα
από έναν άνθρωπο
που βρίσκεται
στο όριο
του να χάσει
κάποιον που αγαπά
—

Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο;

Είναι ανήθικο να κλέβουμε.
Αλλά αν κάποιος κλέψει ψωμί για το πεινασμένο παιδί του; Αυτό είναι ηθικό;

Είναι ανήθικο να σκοτώνουμε.
Αν σκοτώσει κάποιος τον βιαστή του όμως;
Είναι ηθικό;

Είναι αμαρτία να είναι κανείς ανήθικος;
Η μήπως ο όρος «αμαρτία» είναι ανεξάρτητος από την ηθική;

Είναι οτιδήποτε νόμιμο και ηθικό;
Είναι όλοι οι νόμοι ηθικοί;
Μήπως ότι έρχεται αντίθετο της κρίσης μας είναι ανήθικο;

Τελικά η ηθική είναι κάτι αντικειμενικό η υποκειμενικό;

Ήταν ανέκαθεν λεπτή η κλωστή που χωρίζει το ηθικό από το ανήθικο.
Όπως και η κλωστή που χωρίζει το καλό από το κακό.
Την αμαρτία από την αρετή.

Και σε αυτές τις κλωστές μπερδεύονται οι άνθρωποι, σκοντάφτουν, τις χάνουν και τις ξανά βρίσκουν. Και τελικά δεν γνωρίζουν σε πιο μέρος της κλωστής βρίσκονται, στο ηθικό ή στο ανήθικο;
Στο καλό ή στο κακό;

Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις.
Αυτή είναι η αλήθεια.

Βρίσκεσαι στην ηθική μεριά.
Είσαι σίγουρη!

Και τότε κοιτάς τον απέναντι σου άνθρωπο,
στην άλλη μεριά της κλωστής
που υποστηρίζει πως εκείνος βρίσκεται στην ηθική πλευρά.

Κοιτάς την κλωστή.
Πάντα θα είναι εκεί.
Πάντα.

Μα θα είναι διάφανη σχεδόν.
Θα σε μπερδεύει.

Καλό ή κακό;
Σωστό ή λάθος;
Ηθικό ή ανήθικο;
Αμαρτία ή αρετή;

Ποτέ δεν θα ξέρεις τελικά.

~<>~

Η τελευταία ημέρα του χρόνου ήταν αλλιώτικη από τις άλλες. Και αυτό συνέβη πρώτη φορά στα χρονικά της χαώδης ζωής της.

Συνήθως δεν ξεχώριζε τις γιορτές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, τις Ευχαριστίες, τις Απόκριες, ή τα γενέθλια. Στην οικογένεια Βασιλειάδη υπήρχαν κάποιοι χαρακτηριστικοί αυστηροί ρυθμοί.

Η κάθε μέρα διαδέχονταν την άλλη με τον ίδιο προγραμματισμένο τρόπο.
Η κάθε μέρα έπρεπε να είναι παραγωγική, -κατά προτίμηση-, πιο παραγωγική από ότι η προηγούμενη.
Και σαφώς, τίποτα δεν διαχώριζε καμία μέρα από τις άλλες.
Ήταν όλες ίδιες.