Pain

Chapter 62: Dirty dancing

Είναι
ανούσιο
να πιστεύεις
ότι βλέπεις,
αν μόνο 
βλέπεις
ότι πιστεύεις.
—

Δεν έφυγαν από το νησί (τους).
Όχι κατευθείαν τουλάχιστον.

"Η Ρεγγίνα δεν θέλει να γυρίσει ακόμη.", επαναλάμβανε στυγνά στο τηλέφωνο και το έκλεινε σε οποιονδήποτε τολμούσε να τους ενοχλήσει. Εκείνη γέλαγε, έκανε μύτες και φιλούσε το σβέρκο του.

Ξανά και ξανά.
Κάθε μέρα.
Κάθε νύχτα.

Εκείνος δεν ήθελε να γυρίσει στην χασούρα της Νέας Υόρκης.
Πλέον θα πρέπει να το είχε καταλάβει ως και ο θυρωρός της έπαυλης.

Η Ιθάκη γεμίζει με αλλιώτικο αέρα τα πνευμόνια του. Έχει μυρωδιά αλμύρας, εκείνη που θύμιζε καταφύγιο. Ο ήλιος καίει κάθε του πόνο, τι και αν αέρας φυσάει μανιασμένα υπενθυμίζοντας νοητά πως η αποφυγή των προβλημάτων, δεν φέρνει την λύση τους;

Θάλασσα. Αχ θάλασσα.
Τα μεγάλα του χέρια να πιάνουν την μεσουλα της και σαν εύθραυστη μικρή κούκλα να την κατευθύνουν στα αλμυρά νερά με αυστηρή προσοχή.
Και ξανά θάλασσα. 
Θάλασσα, θάλασσα.
Έπειτα;
Ουρανός φυσικά !
Αστέρια φώτιζαν την νύχτα σαν να τους ψιθύριζαν κάποιο κρυφό δρόμο για το άπειρο.
Αχ, ουρανός.

Αυτή ήταν η ζωή τους στο νησί.
Είχαν καθίσει πολύ.
Παρά πολύ.
Οι δουλειές έμειναν πίσω, ο Τζέις πάσχιζε να τα βγάλει πέρα με τους δύσπιστους «συμμάχους», ο Κάσσιεν είχε πάρει αυθαίρετα άδεια και έμεινε με την Ρόζα του στο σπίτι ενώ ο Ένζο έχανε το μυαλό του στην παραφροσύνη της απώλειες του αρχηγού. Οι Φονιάδες έμοιαζαν με σκόρπια διαδήλωση.

Μα αυτό δεν συγκινούσε ούτε ελαφρώς τον αρχηγό τους, ο οποίος ανέπνεε. Επιτέλους ανέπνεε.
Ανέπνεε καθαρά στο πανέμορφο νησί του με την γυναίκα του συντροφιά.
Εκεί, εκεί στο βασίλειο τους, την Ιθάκη τους, τον καταλυτικό τους προορισμό.

"Έλα να διαφωνήσουμε για κάτι.", του πέταξε αυθόρμητα, βιαστικά. Δεν τον κοιτούσε. Όχι. Κοιτούσε μονάχα τα αστέρια.

Σάστισε. Γύρισε αργόσυρτα το κεφάλι του πάνω της. Την παρατήρησε ξαπλωμένη, ημίγυμνη σε μια πετσέτα πάνω στην σκληρή άμμο, κοίταζε τα αστέρια μαγεμένη όσο εκείνος κοίταζε την ίδια μαγνητισμένος.

Τώρα πάλι, τι ήταν αυτό;
Αυτό το «Έλα να διαφωνήσουμε για κάτι.», τι ήταν και που στο διάολο αποσκοπεί ;
Μια χαρά ήσυχα δεν κάθονται τόσες μέρες μόνοι τους στο νησί τους;
Τι απότομη ανάγκη για χάος ήταν αυτή ;