Pain

Chapter 51: Heads or tails

Ο χρόνος,
δεν είναι ο
καλύτερος γιατρός,
αλλά ο καλύτερος δολοφόνος.
—

"Σπαταλάμε τόση ενέργεια στην προσπάθεια μας να είμαστε αρεστοί στους γύρω μας, ενώ δεν αρέσουμε σε εμάς τους ίδιους."

Και αυτή η τελεσίδικη φράση της Ρακέλ έκανε την έφηβη Μπριάννα να κλείσει δειλά την οθόνη του λαπτοπ της. Η ξανθιά γυναίκα σήκωσε το φρύδι της επικριτικά στην μελαχρινή που κάθονταν μαζεμένη στην άκρη του καναπέ.

"Δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους Μπριάννα, και δεν είναι η δουλειά σου να αρέσεις σε όλους!", της κατέστησε σαφές για πολλοστή φορά, μα η μελαχρινή έμοιαζε αμετανόητη.

Πνίγονταν στην ατέρμονη κακοκαιρία της δυστυχίας της. Και πίσω από τα γκρίζα σύννεφα που την κυριεύαν, κρύβονταν το όνομα του πατέρα της.

"Αν ζεις προσπαθώντας να ικανοποιήσεις τις προσδοκίες των άλλων τότε θα χάσεις τον αληθινό εαυτό σου στην διαδρομή!", πλέον η Ρακέλ φώναζε πνιχτά μέσα από τα δόντια της.

Έπιασε το κούτελο της και το έτριψε, τα βουρκωμένα μάτια της Μπριάννα αποτελούσαν μαχαίρι έτοιμο να καρφωθεί στην καρδιά της. Έκλεισε το στόμα της και κάθισε δίπλα στην μελαχρινή κοπέλα που ρουφούσε την μύτη της.

"Γίνε αυτή που εσυ θες να γίνεις. Όχι αυτή που οι άλλοι θέλουν να γίνεις.", της είπε απλά, με γλυκύτητα και χάιδεψε την πλάτη της στοργικά, "Ζήσε για σένα Μπριάννα μου, η ζωή είναι πολύ μικρή για να παλεύουμε να χωρέσουνε σε καλούπια που οι γύρω μας, μας θέλουν.", τα γαλανά μάτια της Ρακέλ γυάλιζαν υπό το φως της χαραυγής που με γλίσχρο τρόπο, τρύπωνε ανάμεσα από τα στόρια.

Η νεαρή χάκερ ξεροκατάπιε ηχηρά πριν πέσει στην στοργική αγκαλιά της γυναίκας. Και εκείνο το ακριβές δευτερόλεπτο καθόρισε -χωρίς να το γνωρίζει- την πορεία της ζωής της. Διότι εκείνη την στιγμή, η Μπριάννα αποφάσισε να ζει για εκείνη και για κανέναν άλλον.

Η ανάμνηση παίζει διακαώς στο μυαλό της, σαν ταινία που έχει κολλήσει σε μια συγκεκριμένη σκηνή και αρνείται να προχωρήσει στην επόμενη. Ανέκαθεν ήταν δύσκολο για την ίδια να ξεκολλήσει από αναμνήσεις του παρελθόντος, ειδικότερα όταν οι αναμνήσεις αυτές την είχαν στιγματίσει.

Και καθώς οι δείκτες του ξύλινου ρολογιού χτυπούσαν ρυθμικά πάνω στο τζάκι, η Μπριάννα έπιασε τον εαυτό της απορροφημένο στις φωτογραφίες που δέσποζαν στην επιφάνεια του μικρού διακοσμητικού τραπεζιού.