Pain

Chapter 55: With pain comes strength(I)

Βίος γαρ
όνομ'έχει μονο
πόνος γεγώς.
(Η ζωή
μόνο κατά το όνομα
είναι ζωή,
και στην πραγματικότητα
είναι πόνος.)
—Ευριπίδης

Βλέμματα.

Μια γλώσσα από μόνη της.
Η αγαπημένη μου.

Αν μπορούσα να μιλώ μόνο με τα μάτια,
ίσως το επέλεγα για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Ίσως το επέλεγες και εσυ.
Και σε καταλαβαίνω αν το επέλεγες.

Μα πρέπει να σε προειδοποιήσω για τα βλέμματα...
Βλέπεις, είναι επικίνδυνα τα μάτια.

Εκείνα δεν συγκρατούν πίσω «λέξεις», ότι έχουν να πουν, το λένε, είσαι-δεν είσαι έτοιμη, εκείνα δεν νοιάζονται, μήτε αναμένουν την στιγμή που θα είσαι. Το στόμα σου έχεις την δύναμη να το σφραγίζεις, κλειδώνοντας μέσα του, ότι φοβάσαι ή δεν μπορείς να πεις. Μα δεν έχεις την δύναμη να σφραγίσεις και τα μάτια σου.

Για αυτό πρέπει να προσεχείς ποιον κοιτάς,
πως τον κοιτάς
και για πόσο τον κοιτάς.

Σαν τα βλέμματα σας κλειδώσουν και γνωρίζει να διαβάζει αυτή την γλώσσα των ματιών -έστω και λιγοστά-, αυτομάτως θα ξέρει όχι μόνο τι ήθελαν τα χείλη σου να του πουν, αλλά και η καρδιά σου.

Για αυτό να είσαι προσεχτική.
Τα μάτια μιλούν.

Αλλά προδίδουν κιόλας.

~<>~

"Είσαι σίγουρος ότι δεν θέλεις να μάθουμε το φύλο του μωρού;", τον ρώτησε για πολλοστή φορά εκείνο το πρωινό, φροντίζοντας να τονίσει την λέξει που δήλωνε έντονα άρνηση, μα ο Κάσσιεν έστεκε βράχος στην απόφαση του να μάθουν απευθείας όταν γεννηθεί.

"Εσυ δεν ήσουν που υποστήριζες ότι θέλεις να μάθεις στην γεννά και όταν σου επισήμανα ότι δεν θα είναι πρακτικό για κανέναν μας, κρατούσες μούτρα μια εβδομάδα;", ρώτησε ρητορικά πιέζοντας το κουμπί για να κατέβει ο ανελκυστήρας στον όροφο τους.

Η Ρόζα ρολαρε τα μάτια της, "Ωραία! Είχες δίκαιο και είχα άδικο! Το έχω παραδεχτεί άπειρες φορές γιατί δεν προχωράμε παρακάτω επιτέλους;!", γκρίνιαξε ανάλαφρα σταυρώνοντας τα χέρια στο πρησμένο στήθος της. Εκείνο το πρωινό το σώμα της πονούσε αφάνταστα και στάθηκε τυχερή που είχαν ήδη κλεισμένο ραντεβού με την γιατρό της.