Pain

Chapter 34: Sickening desire

Οι απότομες χαρές.
Απότομο έχουν
τέλος.
—

Μου πήρε αρκετό καιρό για να καταλάβω, πως δεν είναι όλα στην ζωή όμορφες ιστορίες.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που νιώθουμε βαθιά συνδεδεμένοι μαζί τους φτιαγμένοι για να είναι το «για πάντα» μας.

Κάποιοι άνθρωποι έρχονται στην ζωή μας για να μας διδάξουν πως να αγαπάμε, και άλλοι πως να μην αγαπάμε. Πως να υποχωρούμε και πως να μην συμβιβαζόμαστε. Πως να αγαπάμε χωρίς να συρρικνώνουμε τους εαυτούς μας και πως να χανόμαστε χωρίς να φθείρουμε τον κόσμο μας.

Και όλοι αυτοί άνθρωποι μπορεί να φύγουν.
Αλλά τα μαθήματα τους θα μείνουν για πάντα.
Και αυτό είναι ένα «για πάντα» σου.

~<>~

Ήταν αμφιλεγόμενο ζήτημα για την ίδια μα αναμφίβολα και ένα προκλητικό.
Και το ζήτημα ήταν το εξής : «με θέλει;».
Ρωτούσε ξανά και ξανά τον εαυτό της παρόλο που ήταν αδύνατον να λάβει μια απάντηση.

Ήξερε πως ήταν κάτι που δεν πρέπει να θέλει. Μα αδιαμφισβήτητα ο Κάσσιεν Σάντσεζ της έχει γίνει εμμονή και μάλιστα μια απαγορευμένη εμμονή.

Όποτε ίσιωσε την πλάτη της, χτένισε με τα δάχτυλα της τις μπούκλες της και έγλυψε τα χείλη της υγραίνοντας τα. Πήρε μια βαθιά ανάσα γεμάτη αυτοπεποίθηση και κίνησε προς την αυλή όπου όλοι έπαιρναν το πρωινό τους γύρω από ένα αρχοντικό τραπέζι.

Ο ήλιος έκαψε το σταρένιο δέρμα της μα το πρώτο πράγμα που τα μάτια της κλείδωσαν μέσα τους ήταν εκείνα του Κάσσιεν. Δεν την παρατηρούσε, δεν την κοιτούσε καν, έπαιζε με τον καφέ του και χάιδευε τα τσιγάρα του. Ποτέ δεν μπορούσε να καταλάβει τον εθισμό του με την νικοτίνη μα ήταν κάτι που δεν την ξένιζε.

Η μόνη κενή θέση ήταν αυτή δίπλα του και ερωτηματικά για το αν επιτηδευμένα ήταν άδεια η συγκεκριμένη θέση άρχισαν να γεμίζουν το κεφάλι της. Υποθέσεις έπνιγαν το μυαλό της και μετα βίας επέπλεε πλέον μέσα τους.

Ίσιωσε την πλάτη της και κάθισε στην θέση της δίπλα του. Μα ανάθεμα η κολόνια του που εισέβαλε τόσο απρόσκλητα στο οσφρητικό της πεδίο και την μέθυσε.  Ρόλαρε τα μάτια της, εκνευρισμένη από τις ίδιες της τις σκέψεις και πίεσε τον εαυτό της σχηματίσει ένα χαμόγελο.

"Καλημέρα.", είπε ήρεμα και κοίταξε τα πρόσωπα των υπολοίπων, "Καλημέρα.", η Σοφία ήταν εκείνη που την υποδέχτηκε πρώτη και της χάρισε ένα χαμόγελο πιο θερμό και από τις ακτίνες του ηλίου.