Λέγε με Πηνελόπη
μέρα με την μέρα
υφαίνω
ξηλώνω
το σώμα μου.
Που να 'ξερά
ότι ο νοσταλγός
που μου συστήθηκε
σαν Οδυσσέας
ήταν στ' αλήθεια
ο Κανένας.
—
Θέλω να σκεφτείς που πηγαίνεις για να θυμηθείς εκείνον.
Που πηγαίνεις λοιπόν;
Στο πάρκο της γειτονιάς;
Στο μαγαζί που γνωριστήκατε;
Στο σχολείο ή την σχολή σου;
Στο χωριό σου;
Σε κάποια θέα;
Η μήπως σε καμία ακτή;
Στα κύματα που σκάνε βίαια στην ακτή ίσως;
Μήπως πάνω στα κύματα του ψιθυρίζεις ότι ποτέ σου δεν κατάφερες να του πεις;
Και αν οι αφροί της θάλασσας του ζωγραφίζουν τα λόγια σου στην ακτή από την άλλη μεριά;
Ρώτησε τον.
Ρώτησε τον μέχρι που θα έφτανε;
Μέχρι το σημείο που ο ουρανός αγγίζει την θάλασσα; Μέχρι τα όρια αυτά; Η πιο μακριά;
Μήπως θα πήγαινε πέρα από τα όρια που με γυμνό μάτι φαίνονται σαν σύνορα;
Θα πήγαινε πέρα από αυτά;
Θα τολμούσε;
~<>~
Η μέρα ήταν αποφορτωμένη από το χρέος των αποστολών μα φορτωμένη με την αναγκαία παρουσία των Φονιάδων σε μια δεξίωση ενός γνωστού στον υπόκοσμο μαφιόζου, «εντελώς αδιάφορου», όπως τον χαρακτήρισε και πικρόχολα ο αρχηγός.
Παρόλα αυτά η παρουσία τους στην δεξίωση εκείνου του άντρα ήταν κάτι το αναπόφευκτο. Και παρά τους ενδοιασμούς της Ρεγγίνα να μείνει σπίτι, ο Αχιλλέας της κατέστησε σαφές πως αν δεν ήταν έτοιμη σε λιγότερο από ώρα θα την σήκωνε στα χέρια του και θα την έσερνε μέχρι το αμάξι με το ζόρι.
Όποτε αρκέστηκε στο να ντυθεί λυτά, κομψά φυσικά μα όχι υπερβολικά. Ακόμα και με το λευκό σατεν φόρεμα της με την ανοιχτή πλάτη ενα ήταν βέβαιο, πως θα τραβούσε κάθε βλέμμα πάνω της.
Έτσι όταν ο Αχιλλέα βρέθηκε έξω από την πόρτα της την στιγμή που εκείνη έσπευσε να την ανοίξει, το βλέμμα του την έγδυσε απροκάλυπτα. Τα μάτια του γλιστρήσαν σε κάθε καμπύλη του μεθυστικού σώματος της και αν μπορούσε, θα την μετέτρεπε σε πίνακα που θα είχε πάνω από γραφείο του για να θαυμάζει την τέχνη της.
Μα εκείνη με ένα τολμηρό βήμα προς το μέρος του, έκλεισε ηχηρά την πόρτα του δωματίου της και χτένισε αδιάφορη για τον άντρα που έστεκε μπροστά της τις ξανθιές της μπούκλες.
ESTÁS LEYENDO
Pain
Romance«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου...
