Chapter 39: Love is a dagger(I)

2.3K 114 113
                                        

Ας μην
το κρύβουμε,
διψάμε
για ουρανό.
—Μίλτος Σαχτούρης

Η αλήθεια είναι πως την πραγματική σύνδεση μεταξύ δυο ανθρώπων είναι κάτι που το αισθάνεσαι μέσα σου σαν ένα αίσθημα αγνής σιγουριάς. Όταν θα έχεις αυτή την μαγική γνήσια σύνδεση με ένα άτομο, θα το βλέπεις καθαρά, θα το νιώθεις, θα το ξέρεις.

Αγαπώντας τον σωστό άνθρωπο θα διαπιστώσεις ποιος προορίζεται για εσένα σε αυτή την ζωή. Θα συνειδητοποιήσεις πως δεν ήσουν εσυ «χαλασμένη» ή «δυσλειτουργική», απλώς δεν αγαπήθηκες με τον τρόπο που σου ταιριάζει και αξίζεις.

Θα καταλάβεις τότε πως όπως και τα λουλούδια, με τις συγκεκριμένες ποσότητες νερού και ηλίου μπορούν να ανθίσουν έτσι και εσυ ως άνθρωπος θα «ανθήσεις» μονάχα με την σωστή μορφή αγάπης που θα λάβεις.

Στερέωσε το τσιγάρο ανάμεσα από τα σαρκώδη της χείλη. Μπορεί να ήταν μόλις έξι το πρωί μα για εκείνη, η ημέρα ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Και καθώς ο ήχος του χρονομέτρου των μικροκυμάτων χτυπούσε δίνοντας το σήμα πως η κουβερτούρα της σοκολάτας έλιωσε, εκείνη έπιασε πρόχειρα τα ξανθά μαλλιά την με το κλάμερ και έσπευσε να βγάλει την καυτή κούπα προσεχτικά.

Κάποιες τούφες ξέφευγαν εισβάλλοντας άτσαλα στο οπτικό της πεδίο, προκαλώντας της εκνευρισμό, μα κρατούσε τον εαυτό της απασχολημένο με τα
καπ-κεικς που μόλις έβγαλε από τον φούρνο.

Ένα τέταρτο αργότερα είχε επιμεληθεί τα μικρά κεκάκια με την κουβερτούρα. Ενώ πλέον βρίσκονταν σε έναν σταντ ανά είδος και ποσότητα σοκολάτας. Φρόντισε να φτιάξει αρκετά σκέτα, χωρίς ζάχαρη για τον Τζέις, ενώ επίσης γέμισε κάποια με κρέμα κερασιού.
Και φυσικά;
Με κανέλα.

Έκανε αρκετό κρύο εκείνο το ξημέρωμα του Σεπτέμβρη μα η θερμότητα που η κουζίνα εξέπεμπε όση ώρα εκείνη μαγείρευε την ώθησε στο φορέσει απλώς μια μακό μακριά μπλούζα και ένα σορτς γυμναστικής για άνεση.

Κινούνταν στον χώρο με περίσσεια οικειότητα, συμμαζεύοντας την ακαταστασία που η ίδια είχε δημιούργησε μα όντας πλήρως απορροφημένη στο καθάρισμα δεν εστίασε στον ήχο της πόρτας που άνοιξε και έκλεισε.

Το ραδιόφωνο πάνω στο πάσο έπαιζε σε χαμηλή ένταση ένα τραγούδι που η ίδια σιγό-μουρμούριζε καθώς ξέπλενε την φόρμα των καπ-κεικς που είχε προ-ολίγου χρησιμοποιήσει χωρίς να καταλάβει την αύρα ενός άλλου ατόμου στον χώρο.

PainOù les histoires vivent. Découvrez maintenant