Pain

Chapter 57: With pain comes strength(III)

Ύπνω
και
θανάτω
διδυμάοσιν.
—Ραψωδία Π'673, Ιλιάδα.

Συνήθισα να σε ζω.

Αυτό είναι το πρόβλημα.
Η συνήθεια.
Αυτές οι καταραμένες δεν κόβονται,
ιδίως αν είναι κακές.

Και όταν πήραμε δρόμο διαφορετικό, και γύρισα στο πλάι από συνήθεια να σε κοιτάξω, και δεν σε είδα εκεί δίπλα μου, σαν να αισθάνθηκα ευάλωτη.
Και στον δρόμο αυτόν, -που ήξερα καλά-, ένιωσα να χάνομαι. Αποπροσανατολίστηκα ενώ γνώριζα την διαδρομή. Δεν ήσουν εκεί και ένιωσα χαμένη. Χωρίς πυξίδα. Χωρίς χάρτη.

Βέβαια συνήθισα να περπατώ μόνη.
Και έπαψα να φοβάμαι με την απώλεια σου.

Όλα μια συνήθεια δεν είναι εξάλλου;

Μα, δεν σε είχα συνηθίσει μόνο δίπλα μου, στον δρόμο αυτόν που μαζί διανύαμε.
Σε είχα συνηθίσει στο μυαλό μου, στην καρδιά μου. Σε είχα συνηθίσει άθελα μου σε κάθε μικρή λεπτομέρεια του κόσμου, που τότε σαν να απαξίωνα από άποψη ενδιαφέροντος. Μα τώρα όλες αυτές οι μικρές, «αδιάφορες» λεπτομέρειες έχουν πάρει την μορφή σου και σε βλέπω παντού μπροστά μου.

Τα μαύρα κομποσκοίνια, που άλλοτε ασήμαντα μου έμοιαζαν, πλέον μου θυμίζουν εκείνο με την μπλε μικρή χάντρα που φυλάς στο συρτάρι
του αμαξιού σου.
Και κάθε μπάρμαν που κοιτώ, τείνω να γελώ, όχι μαζί του, μα με αυτό που κάποτε μου είχες πει, «θα μπορούσα να γίνω μπάρμαν, όχι από αυτούς που βάζουν απλά ποτό, αλλά από εκείνους που κάνουν και κόλπα με το αλκοόλ και τις γεύσεις»
Και οι θέες, σαν να έχουν πάρει την μορφή σου αμυδρώς, γιατί βλέπεις, ήταν μόνο συγκεκριμένες που σου άρεσαν και τείνω πλέον να τις συγκρίνω όλες με τις δικές σου αγαπημένες.
Και τις γκρι γάτες του δρόμου, τις ζηλεύω ενδόμυχα, μια γκρι ήταν που είχε ανεβεί χαράματα στο καπό του αμαξιού σου όταν διαφωνούσαμε -για κάτι μάλλον χαζό-, και παρόλο που ανέκαθεν ισχυριζόσουν πως οι γάτες δεν σ'αρέσουν, σε είχα δει πως κοιτούσες εκείνη την γκρι,
με τι λαχτάρα και πλησμονή.
Και την βότκα -που ποτέ δεν σου άρεσε, μα όλοι νομίζουν πως σ'αρέσει γιατί σε ένα πάρτι που μαζί είχαμε βρεθεί, είχα διαδώσει, ψευδώς,πόσο την λατρεύεις και μάλιστα σκέτη, έτσι γιατί με είχες νευριάσει που συνεχώς έβαζες το ίδιο τραγούδι που ήξερες πως μισώ-, που δεν συμπαθώ ιδιαίτερα, τείνω να δοκιμάζω μονάχα μια στάλα της ανά διαστήματα, γιατί τα χείλη σου συνήθιζαν να είχαν την γεύση της τα καλοκαιρινά Σαββατόβραδα στα πάρτυ.