Pain

Chapter 48: The fall (Ι)

Τα δάκρυα
που δεν κύλησαν ποτέ,
είναι τα δάκρυα
που έγιναν δηλητήριο.
—

Νοσταλγία.

Ξέρεις τι εστί.
Ξέρεις πολύ καλά.
Δεν χρειάζεται εξήγηση.

Μια μέρα θα νοσταλγείς την σημερινή.
Κάποια στιγμή θα νοσταλγήσεις το «τώρα».
Όπως σήμερα νοσταλγείς το «τότε».

Εκείνη την στιγμή λοιπόν δεν το γνωρίζουμε με ακρίβεια.
Και εγώ δεν είχα την παραμικρή ιδέα τότε, πως την δεδομένη στιγμή θα νοσταλγώ σκονισμένες αναμνήσεις.

Ήξερα απλώς πως ένα μέλλον χωρίς εκείνον δεν θα μπορούσε να είναι εφικτό.
Πίστευα βλέπεις με όλη μου την καρδιά πως ήμασταν γραμμένοι στα ίδια αστέρια.
Κάτω από το ίδιο σεληνόφως.
Ήμουν βέβαιη πως μέσα στο σύμπαν αυτός ήταν γραφτό να βρει εμένα και εγώ εκείνον.

Το πίσω μέρος ωστόσο του μυαλού μου. 
Εκείνο το απόκρυφο και σκοτεινό μέρος ήξερε πως οι αναμνήσεις που τότε δημιουργούσαμε θα ήταν άξιες νοσταλγίας στο μέλλον.

Οπότε ίσως υποσυνείδητα μονάχα να είχα ένα ψήγμα γνώσης του τι επρόκειτο να συνέβαινε.
Ίσως ενδόμυχα να γνώριζα πως οι αναμνήσεις που τότε δημιουργούσαμε με πάθος και φλογερές καρδιές, θα ήταν αρμόδιες για την λύπη μου τώρα.

Μα δεν περίμενα πότε πως θα ήταν
εκείνος ο νοσταλγός μου.

ΣΑΡΑΝΤΑ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

Οι δείκτες είχαν παγώσει στα ρολόγια και όμως η ώρα έτρεχε. Η καταραμένη ώρα για κάποιον λόγο ανεξιχνίαστο, κυλούσε αμέριμνη στον χρόνο στιγματίζοντας τον με ουλές μη θεραπεύσιμες.
Και το γνώριζε αυτό, με κάθε κομματάκι που τον απάρτιζε.

Ωστόσο, ο Αχιλλέας Σλέιερ για πρώτη φορά στην άστατη και αιματηρή ζωή του, δεν κατείχε την δύναμη να εμποδίσει την επικείμενη καταστροφή. Και αυτό τον οδηγούσε στον διαπληκτισμό.

Σπίτι.
Δεν είναι πάντα τέσσερεις τοίχοι
και ένας οικείος δρόμος.

Κάθε δευτερόλεπτο μακριά της τον σημάδευε με μια ολόφρεσκια χαρακιά στην ψυχή του, όπου η άγνοια για το που βρίσκετε, της έριχνε αλάτι.

Απομακρύνονταν από κοντά της.
Και ήταν κρημνώδης αυτός ο δρόμος που διένυε πλέον μόνος του.
Χάνονταν.
Και δεν υπήρχε χάρτης επιστροφής ώστε να τον οδήγησε και πάλι δίπλα της.