Pain

Chapter 41: Love is a dagger(III)

Μαρία, δεν θα πω τίποτα.
Τα ξέρεις ήδη όλα.
Αυτό είναι το
«είμαι ευγνώμων που σε γνώρισα».
Και πραγματικά είμαι απερίγραπτα ευγνώμων που σε γνώρισα.

~<>~

Ο παράδεισος,
είναι ένα μέρος στην γη
μαζί σου.
—Λάνα Ντελ Ρέι

Η απώλεια λοιπόν είναι κάτι που σαν βιώσουμε, νιώθουμε λες και ένα κομμάτι του εαυτού μας έχει αφαιρεθεί με βάναυσο τρόπο.

Λένε βέβαια πως κάθε τέλος διαδέχεται μια νέα αρχή. Και αν δεν θελουμε μια νέα αρχή; Αν απλά θελουμε να μην τελειώσει κάτι;

Δεν είμαστε έτοιμοι να πούμε αντίο.
Οι άνθρωποι ανέκαθεν ήταν δύσκολο να κλείσουμε ένα κεφάλαιο. Και πολλές φορές μάλιστα, γυρίζουμε την σελίδα μα το μυαλό μας μένει πίσω, μένει κολλημένο στην τελευταία παράγραφο, λέξη, ή φράση του κλεισμένου κεφαλαίου.

Και υποκύπτουμε διαβάζοντας ξανά και ξανά το κλειστό κεφάλαιο με την ελπίδα πως θα αλλάξει το τέλος του.
Αυτοκαταστρεφόμαστε.

«Και αν δεν γινόταν αυτό;»
«Αν συνέβαινε εκείνο;»

Και αν, αν, αν,αν...
Μα το «αν», δεν φέρει απάντηση.
Το «αν» εισάγει προϋπόθεση.
Εισάγει αμφιβολία,ερώτηση,απορία.
Εισάγει κάθε τι αβέβαιο.

Το «αν» μας καταστρέφει.
Γιατί το «αν», δεν υφίσταται.
«Αν γινόταν αυτό;»
«Αν δεν γίνονταν εκείνο;»
Το «αν» είναι ένα ψέμα που εμείς τρέφουμε τον εαυτό μας. Μια φαντασίωση του τι θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Μα εν τέλη,
τίποτα δεν αλλάζει.
Και ότι έγινε,
έγινε.

Μα για δες!
Εμείς κρατάμε τον σελιδοδείκτη ακόμη,
στο κλεισμένο κεφάλαιο.

ΔΕΚΑ ΩΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ

Τα μάτια της ήταν προσκολλημένα στα κατεβασμένα στόρια του γυάλινου παραθύρου. Ο αέρας στον διάδρομο του νοσοκομείου ήταν αποπνιχτικός, η μυρωδιά χλωρίνης αναμειγμένη με τα αρωματικά σπρέι χώρου έκαναν το στομάχι της να δένεται σε έναν σφικτό κόμπο. Παρόλα αυτά της ήταν αδύνατον να εστιάσει οπουδήποτε αλλού από το δωμάτιο που τον κρατούσε μέσα.

Τα μάτια της σγουρομάλλας ήταν πρησμένα, ρυάκι μαύρης μασκαράς είχε αφήσει το στίγμα του πάνω στα ροδισμένα μάγουλα της ενώ τα σαρκώδη χείλη της, μισάνοιχτα πάλευαν να κλέψουν όσο το δυνατόν περισσότερο οξυγόνο μπορούσε.