Pain

Chapter 59: You're why i'm staying.

Αυτό που κάνεις,
μετά από αυτό
που σου έκαναν,
αυτό είσαι.
—

Θα σου πω ένα μυστικό.
Έχω έναν εχθρό.

Το λένε,
Παράδοξο.

Και το μισώ.

~<>~

2η ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΡΕΓΓΙΝΑ

Ίσως ήταν φριχτή ιδέα τελικά.
Ίσως από τις χειρότερες ιδέες που είχα ποτέ μου.
Ίσως αν άκουγα τον Αχιλλέα να μην έτρεχα για την σωτηρία της ζωής μου κάθε γαμημένη μέρα τις τελευταίες δυο εβδομάδες.

Ίσως να έχω βρει τον δολοφόνο,
μα να είναι πιο ανεκδιήγητη από ότι πίστευα, αυτή η ιστορία.

Και ίσως, ίσως,
να με κοιτάζει ευθέως στα μάτια, με αλγεβρίο βλέμμα που πνέει την σκιώδης αίσθηση πως κινδυνεύω.

"Γιατί καθυστερείς τόσο ρε γαμώτο;", η βραχνή φωνή του πατέρα μου, διαπερνά κάθε χιλιοστό του κορμιού μου και καθώς διεισδύει σε κάθε εσώτατη, μυστική και απόκρυφη γωνία του νου μου, καταφέρνει ικανοποιητικά να με σύρει ρεμβαστικά, δίχως έλεος σε αποκρυσταλλωμένες αναμνήσεις του παρελθόντος.

"Είσαι μια Βασιλειάδη ή όχι;!"
ουρλιάζει.
Δεν απαντάω, διότι την δεδομένη στιγμή,
δεν νιώθω «Βασιλειάδη»,
δεν νιώθω καν
«Ρεγγίνα.»

Μα τι παράξενο αίσθημα που είναι αυτό;
Τι παράξενο να αισθάνεται κανείς εξαϋλωμένος, μέσα στην ίδια του την υπόσταση.

Κοιτώ την αιμόφυρτη νεαρή στο δάπεδο.
Έπειτα παρατηρώ την πληγή στο χαμηλότερο μερος της κοιλιακής της χώρας.
Κρατά γερά την πληγή και παραμιλά, λόγια που δεν φθάνουν καθαρά στα αυτιά μου.

"Ποτέ μην τους αφήνεις να αρθρώσουν λέξη. Ίσως επηρεάσουν την κρίση σου.", ο υπεύθυνος του οπλοστασίου μου ψιθυρίζει αχνά στο αυτί. Με σπρώχνει απαλά στον ώμο, θέλει να τελειώσω σύντομα αυτό που ξεκίνησα.

Αισθάνομαι τον σβέρκο μου να μουδιάζει όταν οι λέξεις καρφώνονται σαν βελάκια πάνω του.
Αισθάνομαι την εικόνα της γυναίκας να στιγματίζεται στην Αχερουσία της μνήμης μου, να καρφώνεται σε έναν τοίχο, και μια διαυπόστατη κραυγή, που μοιάζει αγγέλου και δαίμονα μαζί, μου εκμυστηρεύεται ισχνά, πως αυτός ο τοίχος, εδώ, στο άδυτο της ψυχής μου, θα γεμίσει με εικόνες όμοιες με δαύτη. Εικόνες ανθρώπων που θα εκτελέσω.