DEVIL'S WRATH 1: Lucian Velorca (COMPLETED)

CHAPTER 36

Pumasok na kami ng bahay at papalapit palang kami ng sala sumigaw agad si Milo nang makita kami.

"Mama!" agad siyang tumakbo papalapit at yumakap sa'kin kaya nagkabitawan kami ng kamay ni Lucian.

"Daddy?"

"Yeah, it's me. Come on, give me a hug."

"I miss you, Daddy. I thought you wouldn't come back again."

"I miss you more, son, and that would never happen. Daddy will always be here."
Mama and papa just looked at us in disbelief.

"Good evening ma, pa. Si Lucard po?" tanong ko.

"Nasa kusina anak."
Bigla nalang lumapit si Lucian sa amin karga si Milo.

"Good evening pa, ma..."
Nagulat ako sa sinabi niya ngunit bigla nalang nag-init ang dibdib ko ng nginitian siya ni mama at papa. Di ko maipaliwanag ang nararamdaman ko ng tinawag niyang Mama at Papa ang mga magulang ko.

Di ko alam ba't naiiyak ako, napatitig nalang ako sa kanya. At tila magaan naman talaga ang loob ng magulang ko sa kanya dahil sa apat na taong inalagaan niya ang mga ito.

"Masaya kami para sa inyong dalawa, anak, huwag na huwag mong saktan ang nag-iisang Milk namin. Alam mo kung gaano namin siya kamahal."

"I promise, I love your daughter. Thank you for accepting me, even after everything I did. And I promise I will take good care of your daughter and your grandson."

"Walang anuman at salamat din ng marami sayo. Sana maging masaya kayong dalawa kasama ang anak n'yo"
Napayuko ako sa mga sinabi ni Papa, di ko mapigilang mapaiyak dahil sa sobrang saya.
Bigla nalang ako inakbayan ni Lucian at hinalikan sa ulo.

"Shh, stop crying..."

Di ko mapigilan maging emotional, parang malulubog ang puso ko sa tuwa na ganun kasuportado ang mga magulang ko sa amin.

"I l-love you too ma, pa..."
Lumapit ako sa kanila at yumakap.

"Naku anak tama na ang iyak, kahit kailan talaga di ka nagbabago pusong mamon ka parin."

"Mama naman eh!"
Tinawanan niya lang ako, napatitig naman si Lucian sakin agad akong napatingin kay Milo nang magsalita siya.

"Mama, why are you crying po?"

"Wala baby masaya lang si mama."

"Why? You should laugh if you're happy right?"
Takang tanong niya at lahat kami napatawa sa kanya.

"Tears of joy baby kaya ganun."
Sabay hawak ko sa kamay niya habang nakakarga siya kay Lucian.

"Oh, right, I'm done. Let's-oh, hi Milk, you're already here."
He suddenly stopped and looked at Lucian. His gaze shifted between us as he held a ladle.

"Ahm, let's eat dinner?"
He invited us. Sumunod naman sina mama at papa.

"O, hali na kayo timing ang dating n'yong dalawa."
Napatingin ako sa kanya at ganun rin pala siya sa'kin.

"L-Lets eat?" tanong ko sa kanya, and I saw how he clenched his jaw. Tumango naman siya sakin at hinawakan ako sa kamay papasok ng dining hall.
Magkatabi kami ni Lucian at sobrang tahimik namin at kung di pa nagsalita si papa ay sasabog kami sa sobrang tahimik.

"Hmm, pwede ka ng magchief iho, ang sarap mo pala magluto."

"Thank you, Tito, but I'll think about it. Baby Milo, how's the taste? Is it okay?"

"It's delicious, Papa, you're the best!"

"Thanks, baby boy."
He smiled at him. I smiled back, but quickly looked down because Lucian was staring at me.