DEVIL'S WRATH 1: Lucian Velorca (COMPLETED)

CHAPTER 5

                  NAKATULALA lang ako sa kalangitan habang nakatayo ako dito sa terrace ng kwarto. Kapag tumalon ako dito, sigurado akong hindi na ako mabubuhay pagbagsak ko sa lupa. A lot of things are going on today — it is so heavy and tiring.

Napatitig na lang ako sa mga bituin na kumikislap. Sobrang ganda nilang lahat, pero napakahirap nilang abutin. Minsan, sa sobrang pagpupumilit na abutin sila, ay mapapahamak ka.

Ganyan kasi kataas ang mga pangarap ko, at akala ko noon sa pamamagitan ng sarili kong sikap, pawis, at dugo ay makakaya ko ang lahat. Pero mali pala ako. I am a great example that the world is truly unfair. Kung sino pa yung nagsisikap, sila pa yung mas nagdurusa. Maybe this is the reality — success cannot always be compensated by hardship. Sometimes it depends if you are really meant to be successful, because no matter how hard we try, reality will be a great morning wake-up call that tells us we are meant to fail.

Pinunasan ko ang luha ko. I missed my parents. Kung ang panghahagad ko na mabigyan sila ng magandang kinabukasan ay ganito ang magiging kahinatnan ko, sana nakontento na lang ako.
Mula sa kinatatayuan ko, bigla na lang akong napatuod dahil naramdaman kong parang may matang nakamasid sa akin. Natatakot akong lumingon at alamin kung may demonyo na namang nakapasok.

Naghihintay akong may lumapit sa'kin at hilahin na lang ako bigla at sabihing, "Tatakas ka na naman?"

The whole place was filled with a void of silence — maybe that's the reason why I am being anxious. Kapag tahimik kasi ang paligid, mas lalong nagiging malakas ang pakiramdam mo sa paligid.

Hindi pa naman siguro nakauwi si Lucian. Sana nga, huwag na muna talaga siyang umuwi dahil gusto kong matulog nang matiwasay ngayong gabi. Kahit ngayong gabi lang. Pagod na ang katawan ko sa lahat ng mga naganap kanina. Kumilos ako para bumalik sa loob, ngunit agad akong napaatras nang may makita akong bulto ng tao na nakasandal sa pintuan ng terrace.

Hindi ko siya masyadong maaninag dahil tanging isang lampshade lang ang nakabukas sa loob ng kwarto ko. Unti-unti siyang lumapit sa'kin, at nabato ako sa kinatatayuan ko habang papalapit nang papalapit ang mabigat na presensya niya, hanggang sa hindi ko namalayan na nasa harap ko na siya — ilang dangkal ang layo.

"What are you doing here, Sevilla? Are you planning to escape again?" he said, using his deep voice. The moonlight is illuminating his handsome face. Parang mas lalong kumikislap ang kakaibang kulay ng mata niya. His eyes seemed to have met the sunset and the moon. Samantalang ang labi niya ay parang bagong bukadkad na rosas dahil sa natural nitong kulay na pula. He is such a perfect creature — kabaligtaran sa ugali niya.

"N-Nagpapahangin l-lang ako." I swallowed a lump as he raised his thick eyebrow.

"Really, huh? Bakit, wala bang hangin sa loob?"

Napalunok ako nang hinapit niya ang maliit kong baywang, bago siya dahan-dahang yumuko para amuyin ang leeg ko. Nanindig ang balahibo ko sa ginawa niya, at nainis ako sa kanya dahil sinusubukan niya na namang gisingin lahat ng sensitibong bahagi ng katawan ko.

Kahit may nangyari na sa amin, hindi pa rin ako komportable tuwing nasa tabi ko siya, lalo na tuwing malalim niya akong tinitignan. His presence, his touches, and the way he fixes his eyes on me have always had an unexplainable effect on me.

Napaigtad ako nang maramdaman ang napakainit niyang dila sa leeg ko. Pababa ito sa tuktok ng dibdib ko at pabalik na naman sa leeg ko. Para akong nakuryente dahil sa senswal na pamamaraan ng paglapat ng dila niya sa balat ko. Napapikit ako dahil hindi ko siya magawang maitulak, dahil hawak niya ang isang braso ko.

Napapikit ako nang maramdaman ko 'yung kaliwang kamay niya na humahaplos sa balakang ko. Maya-maya pa ay pumasok 'yon sa loob ng damit ko at pinisil ang dalawang dibdib ko, kaya nag-init ang buong mukha ko sa ginawa niya. Napakagat-labi ako nang muntik na akong magpakawala ng mahinang ungol dahil sa maiinit niyang haplos sa katawan ko.