DEVIL'S WRATH 1: Lucian Velorca (COMPLETED)

CHAPTER 21

"NASAAN na po ang may-ari ng bahay? Nakaligtas po ba?" tanong ni Lucard sa tanod, at parang gusto ko na lang malagutan ng hininga sa susunod na sasabihin niya.

"Iyon na nga po, wala silang nakitang bangkay pero ayon sa ulat ng mga pulis, maaaring natupok na ng apoy ang dalawa dahil matagal pa bago namatay ang sunog."

My whole body shook the moment I heard it. I shook my head, not wanting to believe him.

"H-Hindi totoo 'yan! Hindi! H-hindi totoo 'yan!"

I could no longer stop myself. My lips trembled as I pulled my hair in frustration. I felt like I was already losing my mind. I couldn't accept it. Hindi ko kayang tanggapin na wala na ang mga magulang ko. Naninikip ang dibdib ko at nagwala ako nang marinig ang sinabi niya. Pinigilan ako ni Lucard ngunit itinulak ko siya at mabilis akong pumasok sa loob ng nasunog na bahay.

"M-Ma, Pa, Mama n-nandito na a-ako... Papa!" Napaluhod ako sa mga abong natira, at doon napahagulgol. I cried, I cried like what this life always made me do. Bakit gano'n? Why did everything seem to be so unfair? I waited, I endured a lot of sufferings, but why is it still not enough?

Naghintay ako, nagtiis ako ng matagal at ngayong nakalaya na ako at pwede ko na silang makita, mayakap... bakit wala na sila? Bakit? I was just sobbing I could hardly mutter anything. Hindi ko kayang tanggapin na mawawala sila ng ganito kabilis, ng hindi ko man lang sila nakikita, nayayakap—para akong nababaliw.

"Sir, pakialis na lang po siya, delikado po kasi baka may mga bakal at mga kahoy na biglang mabuwal at malaglagan siya."

I felt like floating in the air when Lucard pulled me up, but I stopped him.

"Hindi! Nandito sila, hindi nila ako iiwan, hindi nila magagawa 'yon." I muttered as tears kept spilling from my eyes.

"Mama, Papa... Please, nandito na a-ako, nandito na ako!" I desperately said, hoping that they would stand there in front of me, I would see Mama and Papa, smiling at me, telling how much they missed me, asking where I went, why I took so long to come back. Hindi ganito. Hindi sunog na bahay. I should be embraced by their arms, not by grief. Napasabunot ako sa sarili ko, panaginip lang ito. Panaginip lang talaga ito. Napatakip ako ng bibig at muling napahikbi.

"Halika na, please. We're not safe here, for Pete's sake. Come on, please." Sinubukan akong hilain ni Lucard paalis pero hindi ako nagpatangay.

"Ayoko! B-bitawan mo ako! N-nandito sila, ayoko!"

My parents were just here, living peacefully. Marahas kong pinunasan ang luha ko lalo nang makita ko ang nasunog na halaman ni Mama. Hindi ito totoo e. Panaginip lang ito. I closed my eyes hoping that once I opened them, I would see our house, made of woods, while my mother is cutting roses and humming a song, while my father is busy cutting the woods. Ngunit nang binuksan ko ang mata ko, walang nagbago. Puro natupok lang na kahoy at sunog na mga gamit.

Napahagulgol ako lalo, at halos mahilo na ako dahil wala akong maintindihan. Ayokong intindihin. Ayokong tanggapin na wala na sila. Walang nagawa si Lucard nung nag-hysterical ako kaya binuhat niya na lang ako palabas at mabilis niya akong ipinasok sa kotse. Itinulak ko siya para buksan ang pinto ngunit hinarangan niya ako.

"Umalis ka diyan, nandito sila. Buhay s-sila, p-please." Nagmakaawa ako sa kaniya na palabasin ako ngunit niyakap niya lang ako. Napakasakit. Bakit nangyayari sa'kin ito?

"Umalis na tayo dito." There was empathy in his eyes.

"No! Huwag muna, baka nandoon sila. B-bumalik na tayo, sige na, m-maawa ka." I cried as I was weakly pushing him.

"Just cry on my shoulder, Milk. It's okay, you'll be okay."

I just hugged him tight at mas lalong lumakas ang hagulgol ko nang papalayo na ang sasakyan sa lugar kung saan ako lumaki, kung saan ako nakaramdam ng kapayapaan at mabuhay ng normal kasama ang mga magulang ko. Ngunit ang pinakamasakit ay ang hindi ko sila naabutan. Hindi ko man lang nakamit ang pinapangarap kong yakap bunga ng pangungulila ko sa kanila. It hurts because I did not even make what I promised—to give them a beautiful life—come true. Para akong pinagpira-piraso. I felt like I was being killed inside. Pakiramdam ko lahat ng pinaghirapan ko napunta lahat sa wala.