DEVIL'S WRATH 1: Lucian Velorca (COMPLETED)

CHAPTER 61

Nakatitig lamang ako sa mukha niyang nasa loob ng kabaong. Hindi mapigil ang mga luha ko habang nakatitig sa kaniya sa loob. Ito na yung huling sandali na matitigan ko yung mukha niya.

Hinding-hindi ko na siya makakasama pa, parang mabibiyak ang puso ko nang isinara na ang takip nito. Why do he need to leave me? To leave us? Gusto ko pa siyang makasama but I need to say goodbye to him.

Everyone throw their flowers at the top of coffin...unti-unti na itong bumababa at ang sakit. Ayoko siyang mawala pero iniwan niya na agad kami. I saw my mom throw the white rose, next is papa and then kuya Hazelton and the rest of his family, Honey and Hannah.

And Lucard also did at Milo's right side...hinintay kong ilaglag na ni Milo ang hawak niyang rosas and then after he did it I also throw mine.

He saved my life, and that's Milo, because Milo is my life. Napatakip ako sa mukha ko habang humihikbi until someone grab me and pull me into hug.

Umiiyak ako at hinahagod naman niya yung buhok ko habang nakasandal ako sa malapad na dibdib niya at rinig na rinig ko ang tibok ng puso niya. Hinalikan niya ako sa buhok na siyang nagpagaan ng pakiramdam ko at medyo kumalma ang naninikip kong dibdib.

"I do forgive him now for saving my son...shh, let's just pray for his soul."
Napahikbi ako at napatango sa kaniya. Masakit man pero kailangan naming tanggapin ito ni kuya. He got serious shot at tumama ito mismo sa heart niya kaya di sya nakaligtas.

But I'm so proud of him...he offered his life  just to saved my son...his grandson. At sana kung nasaan man si daddy ngayon, sana masaya na siya. Dahil alam kong bago siya nawala ay nagawa niya nang pagsisihan lahat ng nagawa niya. Bago siya nawala ay napatawad na siya ni mama.

And I always thanking God for not taking my husband's life. Alam ko na alam niyang kailangan ko pa ang asawa ko, naalala ko pa kung paano siya lumaban nang araw na 'yon. Akala ko iiwan niya na ako, akala ko iiwan niya na kami ni Milo, pero lumaban siya at tinupad ang mga pangako niya sa amin.

• • • • • • • • • • •

Hindi parin ako nakagalaw sa kinauupuan ko, tulala parin ako hanggang sa muling bumukas ang pinto. I saw the doctor that's why I immediately stood up.

"Doc, how's my Husband? K-Kumusta na po ang lagay niya?"
Literal na nanginig ang kalamnan ko nang makita ang lungkot sa mga mata niya. Napailing ako at napatakip sa bibig ko.

"I'm so sorry he give up, he didn't survive, excuse me"

I burst out a painful cry when I heard what he said. No! He won't leave me! He won't!

Nanginginig ako at hindi ko matanggap, ngunit natigilan ako nang makita ang isang nurse mula sa OR na hinahabol yung doctor.

"Doc! This is a miracle, muling nagresponse yung life monitor!"
Nataranta ako nang muling tumakbo ang doctor at di nila ako napigilan ng tumakbo din ako papasok.

Napaiyak ako ng sobra ng lumaban ulit siya! Diyos ko!.
And from that day I didn't leave him too, ginawa ko lang ang ginawa niya noong nahospital din ako. Abot langit ang pasasalamat ko nang makaligtas siya agad, siyang sinalinan ng ilang bags of blood dahil marami ang nawala sa kaniya.

It took another day before he woke up, thanks to the sedative they injected him with. I was so happy when I finally saw his hazelnut eyes again.

"Laham...akala ko iiwan mo na ako. Salamat bumalik ka...mahal na mahal kita Lucian."

"I love you more, my wife, that's why I fought back...stop crying, I'm fine."
Pero di ko parin mapigilan ang sarili ko sa pag-iyak...di niya alam kung gaano ako kasaya. At hindi ko alam ang gagawin ko pag-iniwan niya ako.