DEVIL'S WRATH 1: Lucian Velorca (COMPLETED)

CHAPTER 31

                PILIT kong pinakalma si Milo dahil hindi mabuti sa kaniya ang umiyak nang matagal. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na ayaw niya na dito, gusto niya na raw makasama ang Papa Lucard niya hanggang sa makatulog siya sa kakaiyak. Napatitig ako sa anak ko habang mahimbing na natutulog. Hindi na talaga ako lumabas ng silid, ngunit nag-alangan akong tumayo nang may marinig akong sunod-sunod na katok sa pinto.

Pagbukas ko ay nabungaran ko si Aleng Corazon na nakatayo sa harap ng pinto. Napatingin ako sa bitbit niyang brown envelope.

"Aleng Corazon, ano po 'yon?"

"Hija, may nag-abot nito sa akin sa labas. Hindi ko kilala ngunit sabi niya ay ibigay ko raw sa'yo. Inilihim ko na lang sa security dahil pakiramdam ko ay importante 'yan."

Napatingin ako sa inabot niya. Nakaramdam ako bigla ng kaba sa hindi malamang dahilan.

"Ano po ito, Aling Corazon?"

"Alamin mo, hija. Hindi ko kasi 'yan binuksan dahil hindi naman para sa akin 'yan... Sige hija, mauna na ako at may gagawin pa ako sa kusina." Nagpaalam siya sa akin kaya isinara ko na ang pinto. Muli akong napatitig dito, dala ng kuryusidad ay tinanggal ko agad ang seal.

Nang matanggal ko na ay nakabalot ulit ito sa isang itim na envelope. Napakunot-noo ako at hindi na naging maganda ang pakiramdam ko, ngunit mas pinili ko pa ring buksan at alamin ang laman. Pakiramdam ko kasi may kinalaman ito sa akin. Unti-unti kong kinuha ang nasa loob ng envelope at napatitig ako sa nakita ko.

Litrato na kuha sa labas ng bahay namin sa Sta. Rosa. Ganoon na lang ang sakit at galit na naramdaman ko nang makita ko sa mga larawan na si Lucian nga ang pumatay sa mga magulang ko. Napatakip ako sa bibig ko. Walanghiya siya! Lahat ng kopya ay nandiyan siya kasama ang mga tauhan niya at pinapanood nila ang nasusunog naming bahay sa hindi kalayuan. Muling namuo ang kinikimkim kong galit sa kaniya. Siya ang pumatay! Naikuyom ko ang mga palad ko.

Pinapangako ko, ito na ang huling pananakit niya sa akin! Lalaban na ako, at mabubulok siya sa kulungan! Sa loob ng envelope ay may nakita akong sulat. Binuksan ko ito at binasa. Napahigpit ang paghawak ko sa papel.

"You have the right to know the truth. Kung sino man ang taong nakita mo sa pictures ay siya ang pumaslang sa mga magulang mo. So, if I were you, umalis ka na diyan dahil ikaw na ang isusunod niya. He's a psychopath killer at marami na siyang napatay na tao. At huwag na huwag kang magtiwala sa kaniya. Please contact me if you need help. Let's beat him at tatalunin natin siya, Milk Sevilla."

Hindi ko alam kung sino ang nagbigay nito dahil walang pangalan na nakalagay, pero nakasulat ang telephone number ng taong nagbigay nito. Kumuyom ang hawak ko sa mga litratong hawak ko. Ito ang katotohanang matagal ko nang hinahanap! At ako ang isusunod niya? He can try, but I will make sure he won't be successful.

Mabilis kong inayos ang mga gamit ni Milo, at ganoon rin ang iilang gamit ko. Tinawagan ko ang yaya niya na sunduin kami ni Milo sa loob dahil aalis kami ngayon mismo! Kinarga ko si Milo dahil tulog pa rin siya, at ang yaya niya ang nagbitbit ng lahat ng mga gamit namin.

Nagtaka ang lahat ng mga katulong na nakakita sa amin ngunit hindi ko sila pinansin at dire-diretso kaming naglakad palabas. Ganoon na lang ang pagmamadali ko nang saktong kakababa naman ni Lucian sa kotse niya. Ipinasok ko si Milo sa sasakyan at sa backseat ko sila pinaupo ng yaya niya.

"What's the meaning of this?! Damn! Hindi kayo makakaalis!" Tinapunan ko siya ng masamang tingin. Kumulo ang dugo ko ng makita ko ang pag mumukha niya at gusto ko siyang pagsasampalin. Ang kapal ng mukha niya!

"Tapos na ang lahat ng pananakit mo! Kinakamuhian kita!" galit kong singhal sa kaniya. Walang emosyon ang mukha niya. Bigla na lang kumawala ang mga luha ko at mabilis ko siyang sinugod at pinagsusuntok sa dibdib.