Craving the Thorns (Monforte Series #1) (COMPLETED)

Kabanata 20

Marry

Matagal bago ko nagawang ikalma ang sarili ko. I was silent. Hindi ko kayang umiyak ng malakas dito. Kaya kahit na ang hirap huminga, nagawa ko. Maybe this is one of those days that I really need to feel this things. Dahil gusto ko ring umusad. I realized that pain are supposed to be felt. Dahil pakiramdam ko, lalong nagtatagal ang galit ko, ang pananakit ng puso ko... kapag pinipili kong h'wag 'yon maramdaman.

Gusto kong makausap si Glenda sa kung ano'ng ginagawa niya. Hindi ko siya maintindihan. Tapos na ba ang usapan? Was I supposed to do this while she's living her best life? At h'wag na h'wag niyang sasabihin sa akin na gusto niyang gumawa ng memories dahil malapit na rin naman siyang mawala... masasakal ko siya!

Then I suddenly felt my body weakened. Naramdaman ko na namang nananakit ang puso ko habang nanunubig na ang mata. Talaga ba, Hardin? Kaya mong sakalin siya? What kind of strength do you have to take her out? Wala naman, hindi ba? It was too obvious. I'm being thrown under the bus while they enjoy the ride.

Napalibot ang tingin ko sa buong penthouse. Nakaramdam ako ng kaunting kirot sa puso pero tuluy-tuloy ang daloy ng luha ko.

"Ma, Daddy, I am here now. Hindi ko alam kung paano, but... I am here. Your daughter has been a sacrificial lamb for someone's grandmother. The grandmother can't even accept her. Ni hindi po ako kayang mahalin. And that someone, Mommy... left me." tumulo ng tuluy-tuloy ang luha ko. "You remember, Simon? He... left me."

Natawa ako. "Parang kayo ni Daddy, you all left me alone. Ano po kaya ang nararamdaman niyo ngayon kung... halos patapon na lang ako ituring ng mga tao sa paligid ko?"

I cried as I say those words. Mahirap talaga kapag sinasabi mo. Vocally. Noon kasi, nasanay na akong isipin na lang ang mga 'yon. That they were not around anymore. So, I needed to thank Simon. I need to be grateful. Pero kapag masakit na pala... kailangan na talagang sabihin.

Mahirap nga lang dahil hindi na maririnig. Hindi ka na mapapakinggan ulit.

"I guess, I'll just see you there, Mom, Dad? I don't know if I'll die with old age or just a young lady but... I'll see you there."

Inayos ko na ang kumot at unan ko. Medyo gumaan ang pakiramdam ko pero nandoon pa rin ang hirap. Hindi ko alam kung maghahapunan pa ba si Flame pero mukhang ako ay hindi na. Hindi ko rin kasi kayang kumain sa ngayon. That's why I decided to just help myself make my bed for tonight. Nakahiga na ako habang nanonood ng TV. Napatingin ako sa kwarto ni Flame, hindi ko alam kung tatanungin ko pa ba siya kung kakain pero hindi ko na ginawa.

I just watched the TV while I am tangled with my comforter. Unti-unti, naramdaman ko na ang pagkalma ng sistema ko.

I heard Flame's door opened. Hindi ko na pinansin 'yon dahil pwede naman niyang buksan ang ilaw kung gusto niyang kumain. I continued watching TV but I was suddenly forced to look at him when his body covered the television!

Well, I can see... something. Pero hindi ko na nai-focus ang mga mata ko dahil sa katawan niyang nakabalandra sa harap ko!

Napatingin ako sa kaniya. Anino lang ng katawan niya at mukha niya ang nakikita ko. But even though, it was just a shadow of his muscles... I can see that it is all in the right places!

What a sudden change of emotions! Ramdam ko pa na medyo basa ang pisngi ko tapos... biglang may haharap sa akin na ganito?!

Napakunot ang noo ko nang hindi siya magsalita. Napalunok ako nang medyo nag-init ang pisngi ko. He then turned on the light. Naasiwa ako bigla dahil sa biglaang liwanag. I slightly saw his back but it was just quick. Humarap kasi siya agad. But then when he turned to me, napalunok na naman ako.