Craving the Thorns (Monforte Series #1) (COMPLETED)

Kabanata 16

Dilim

I didn't say a word. The ride all the way to his penthouse was quiet. Pagkatapos niyang sabihin 'yon, hindi na ako sumagot. O baka... hindi ako makasagot. For me, I don't think he's this serious. Lalo na't nagsimula ang relasyon namin dahil sa isang pustahan. Then he found out that it was me... his consequence. Na kailangan niyang gawing girlfriend... dahil natalo siya.

But then, even though it was not serious... in all fairness, I felt something about his words.

Oh well, I guess I'm just overwhelmed. Ang tagal ko na kasing hindi nakakarinig noon. Tapos gwapo pa siya, malamang may mararamdaman ka nga.

I looked at him. He didn't say anything afterwards. Patingin-tingin lang siya sa'kin pero hindi na rin siya nagsalita. Nagmaneho lang siya at dinala ako sa penthouse niya.

Hindi ko na pinansin kung gaano 'yon kalaki. Dim na rin naman ang lights kaya hindi ko na gaanong pinakialaman ang lugar. Although, I can feel my body drowning with curiosity because of how big it is, hindi na rin kasi kaya ng katawan at mata ko.

He led the way just so I can go to one of his rooms for me to rest. Nagbigay siya ng mga detalye sa kwarto kahit na hindi na naman kailangan. But I guess, he's just really that kind of a person when it comes to his guests.

Ngumuso ako habang tinitingnan ang matikas niyang likod habang palabas ng kwarto.

Natulog ako matapos kong maligo at magbihis. I didn't have the time to think. Kung nasa bahay siguro ako, baka doon... tumakbo lahat sa isip ko. Because that house actually holds a lot of memories. Mabigat sa akin. Mabigat sa puso, kaya ngayon ngayong nandito ako sa ibang lugar... medyo naibsan ang nararamdaman ko.

Nawala rin halos ang mga isipin ko dahil sa mga nangyari. All the impossible scenes that I've survived, all the pain that I've felt and the words I have heard... I cannot handle it right now. Kaya kahit na ang daming nangyari, nagawa kong makatulog agad dahil sa pagod.

Pagkagising ko, ramdam ko kaagad ang pagod ng katawan pero kahit gano'n, ramdam kong nakatulog ako ng maayos. I felt like I had a good night sleep for the first time in years. Napatingin ako sa paligid, madilim pa at ang ilaw lang na nakikita ko roon ay ang nagmumula sa lampshade. Nakasarado rin kasi ang kurtina kaya hindi tumatagos ang liwanag. But I can see that the sun is rising.

Napatingin ako sa wall clock. It's still 6AM.

Nevertheless, I think it's time to go home.

Lumabas ako ng kwarto. The penthouse were still dark. Hindi pa kasi bukas ang ilaw pero maliwanag na. Doon ko lang nakita kung gaano ito kalaki. Nasa second floor ako ng penthouse, parang nalulula na agad ako... habang tinitingnan ang unang palapag.

The second floor is huge for just one person, lalo na kapag dinagdag ang first floor. Siguro sanay lang si Flame na malaki ang bahay niya kaya ganito. Pinapili rin naman niya ako ng kwarto at ang pinili ko ay ang pinakamalayo sa kwarto niya.

Akala ko kasi iiyak ako ng iiyak. And I don't want him to hear it. Although, I know that the wall that his penthouse has were thick... I just couldn't risk it. Hindi ko naman akalaing makakatulog ako agad.

Pagbaba ko, doon ko lang nakita ang kabuuan ng unang palapag.

The place is clean, kahit na gano'n... kita mo pa rin naman na lalaki ang may-ari dahil sa disenyo nito. All the walls were painted with white with black accent. Parang madilim din. Ang couch at appliances niya ay puro itim. Maybe he didn't like the bright aura. Ni hindi malalagyan pa ng ibang kulay dahil sa sobrang masculine.

Wala kang makikitang kahit na anong paintings o anumang bulaklak. Kung alin lang ang mga mahahalagang furnitures... 'yon lang ang nandoon. Kung hindi kailangan, hindi niya talaga nilalagyan. It's dull actually, but it's refreshing. Siguro, 'yon ang gusto ni Flame para sa penthouse niya.