Craving the Thorns (Monforte Series #1) (COMPLETED)

Kabanata 33

Araw-araw

Tumalikod na ako at umuwi. They became silent when I harshly took my hand from my co-teacher's hold. They seem shocked and well, I am shocked too.

I haven't been able to process my moving on stage. I am still in love with the person who gave me this ring. Kaya siguro hindi ko pa magawang bumalik. I am scared to see him again. I'm scared that when I come back and see him... he will take this away.

Ito na lang ang mayroon ako na galing sa kaniya. I am serious when I said that he'll have the right to take this from me. Pero sa totoo lang, iniiwasan ko talagang mangyari 'yon.

I am so offended that my blood profusely boiled. Nag-iinit ang sistema ko na parang gusto ko silang pagsabihan isa-isa. I wanted to explode because of the sudden emotion I am feeling. But then I just excused myself and went home. Hindi na ako nagpaalam sa kanila. Tutal, kung gusto nilang pag-usapan ang kasal naming dalawa ni Sir Enrico na hindi naman mangyayari... sila-sila na lang ang mangarap.

"Ma'am, tara! Pauwi na rin ako."

I looked at Sir Enrico and shook my head. Inasahan ko na rin naman na aabangan niya ako kaya hindi na ako nagulat. But then I am so pissed that I can't entertain him right now. I know in myself that I don't like him that way. Pero dahil mabuti naman akong tao, pinakikisamahan ko pa rin siya ng maayos.

Pero iyon lang ang mahirap. Kapag naging mabuti ka, akala nila may pag-asa.

Dire-diretso na ang lakad ko palabas ng campus kaya nakita ko ang pagtataka niya. Naibaba niya ang helmet na pinapahiram niya sa'kin noong isinakay niya ako sa motor niya. I know that if he maybe turned on his engine, he can chase me. Mabuti na lang at hindi na niya ako sinubukang habulin.

Pumara na lang ako ng jeep para makauwi na. It was a rush hour. Maraming umuuwi ng ganitong oras kaya medyo punuan ang jeep. Napatingin ako sa ilang estudyante na sumakay at maingay na nag-uusap sa loob. Some of them are actually really quiet. Naglagay lang ng earphones sa tenga at tumingin sa labas.

I pouted. I am the type of person who doesn't use my phone when I'm commuting. Mas gusto ko kasing pinagmamasdan ang paligid... kaysa makinig ng music.

A flash of memory flooded my mind. Nang may bumabang mga pasahero ay nagkaroon ako ng maraming space. I turned my gaze on the outside just to forget all of it when I saw the same kid I saw yesterday. Naglalakad ito ulit habang nakasimangot.

Ngayon ko lang halos napagtanto ang dala niyang gamit. Hila-hila niya ang bag niyang kulay pink na ka-terno ng dalawa niyang ribbon sa kaniyang buhok. Her hair bounces as she walks with attitude. Nakanguso kasi ito habang masamang nakatingin sa daanan.

Halos mabali ang leeg ko nang habulin ko siya ng tingin habang mabilis ang pagtakbo ng jeep. I suddenly felt... bad for her. Baka... hindi na naman siya masundo ng magulang niya. Mukhang naglalakad na naman ulit para kung sakali... makarating siya sa kanila ng walang nasasayang na oras.

Napabuntong hininga ako nang nakababa na ako ng jeep. I didn't see her outside of the village. Mukhang paparating pa lang siya rito. I went to sit at the side. Mayroon kasing mataas na karinderya sa tabi kaya mayroong batong hagdanan. I sat there and wait for her arrival. Tiningnan ko ang langit at mukhang hindi naman uulan.

Nakarinig na ako ng gulong ng bag. When I saw her nearing, I immediately looked away so that she won't be creeped out. Mukha kasing tatarayan na naman ako. But then when I looked at her, nakatingin siya sa kaniyang cellphone. I don't know what kind of a parent her parents are but... they seem to spoil her. Lalo na't ganito pa lang kabata ay may cellphone na. Or maybe, it is for emergency purposes. Katulad na lamang ng ganito na kailangan na niyang umuwi... pero wala pa siyang sundo.