This Is War (unfinished)

Isaac - Trial

'Wat is de reden dat jullie de missie niet hebben volbracht, zoals ik zei?' Vroeg Edgar toen iedereen de kamer had verlaten. 
'Ze wisten van onze komst,' zei ik. 'De burgemeester was onmogelijk om te bereiken.'
Edgar knikte langzaam. Hij was duidelijk niet tevreden met het resultaat, maar hij was minder boos dan ik had verwacht.
'Dat is oke,' zei hij. 'We zijn bezig met een neiuw plan. Morgen, als je wat hebt gerust, zal ik alles uitleggen tijdens de vergadering.'
'Oke.'
'De reden dat ik je even alleen wou spreken is omdat ik me zorgen maak.'
Edgar die zich zorgen maakte om iets? Dat was nieuw.
'Wat is het?'
'Jullie.'
Ik keek hem vragend aan.
'De zaken lopen hier op rolletjes. Ze hebben een systeem met duidelijke regels. Ik weet hoe je in elkaar zit Isaac.'
'Wat wil je precies zeggen?' Vroeg ik. 'Ik heb nog nooit je bevelen genegeerd. Je kent mij.' Ik keek hem lichtjes gekrenkt aan.
'Je hebt nog nooit mijn bevelen genegeerd omdat ik nog nooit iets extreems van je heb gevraagd. We weten allebei dat je niet in staat bent om iets te doen wat in jouw ogen onrechtvaardig is, zelfs als het in het belang van een grotere groep mensen is. '
'Dat is niet waar,' sprak ik hem tegen. Ik was wel degelijk in staat om keuzes te maken in het belang van mijn mensen.
'Ik wil dat je me beloofd dat je noch June noch één van de andere leiders uit zal dagen over wat dan ook. Niet over de slaven en niet over de manier waarop er hier wordt gehandeld.' Edgar keek me streng aan. 'Ik heb dan wel een gunstige positie weten te bemachtigen, maar we zijn hier nog steeds te gast. Als je hun eigen mensen tegen ze probeert te keren zal het voor geen van ons alle goed aflopen.'
'Begrepen,' zei ik meteen.
'Weet je dat zeker?' Vroeg hij niet overtuigd.
Ik knikte.
'Dan heb je er vast geen probleem mee om vandaag de rechtzaak bij te wonen?'Hij keek me afwachtend aan. 'Ik ga er dan natuurlijk van uit dat je geen scene zal schoppen.'
'Geen probleem.'
'Dat is dan geregeld.' Hij sloeg zijn arm om mijn schouder en trok me mee naar de deur. 'Ik geef je een half uur om even uit te rusten. Daarna wil ik je hier weer hebben.'
Hij gaf me een klopje op mijn rug voor hij zich omdraaide en in één van de deuren van die zogenaamde leiders verdween.
Ik liep de hal op. Ik volgde de geur van Shane, Jean en Aly. Ze waren niet meer in hun slaapkamers maar in de woonkamer.
'Dit is een fout geweest,' hoorde ik Jean zeggen nog voor ik de kamer in was. 'We hadden hier nooit heen moeten gaan.'
Ik bleef voor de deur staan.
Het was moeilijk om me alleen op de stemmen van mijn bèta's te richten, aangezien er nog meer dan vijftig andere mensen in de kamer waren.
'Dat zeg je alleen maar omdat je niet wilt dat ze Tessa iets aan doen,' mompelde Aly.
'Alsof jullie je daar niet druk om maken,' snauwde Jean. 'Geef maar toe dat jullie haar ook niet dood willen hebben.'
Het bleef even stil.
Shane was de eerste die weer wat zei. 'Zagen jullie Edgar zijn gezicht toen hij praatte over al die doden? Alsof het hem niks kon schelen.'
'Dat verbaast me niks,' zei Aly meteen. 'Hij is zo machtsbelust, zolang hij maar over iemand de baas kan spelen is hij tevreden.'
'Pas op dat niemand jullie zo hoort praten,' zei ik toen ik de kamer instapte en naar ze toe was gelopen. 'Onruststokers worden hier niet echt op prijs gesteld.'
Shane, Aly en Jean zaten op de bank het dichtste bij de deur.
De kamer was kolossaal. Er was genoeg ruimte om hier een gala te houden. Toen ze mij zagen keken ze nieuwsgierig naar me op.
'Wat zei Edgar?' Vroeg Jean als eerst.
'Niks belangrijks.'
'Over Tessa bedoel ik,' zei hij.
Ik beet op de binnenkant van mijn wang. Ik wist niet wat er met Tessa zou gebeuren.
Ik voelde me wel schuldig. Wij hadden haar in deze situatie gebracht.
Toen ik me had bedacht was het al te laat geweest.
Nu zou alles wat er met haar gebeurde mijn schuld zijn.
'Ik weet het niet,' zei ik zonder ze aan te kijken. Ik keek de ruimte door.
Er stonden minstens zes banken in de ruimte. Alle banken waren vol.
Er stonden ook een boel mensen in de kamer aan hoge bar tafels. Ze waren aan het praten en lachen.
Het zag er heel gewoontjes uit. Het voelde bijna hetzelfde als ons vorige huis.
Ik herkende zelfs een paar gezichten die de slachtpartij hadden overleeft.
Het gaf me een iets beter gevoel.
Dat veranderde echter al snel toen ik iets zag.
Een man in de hoek van de kamer.
Hij had een glas wijn in zijn hand. Hij nipte aan het drankje terwijl hij met iemand kletste. Aan zijn voeten zat een jongen.
Hij kon niet ouder dan vijftien zijn.
Om zijn hals zat een zwarte, leren halsband. De hals van de jongen was rood en geïrriteerd. Wellicht had hij een allergische reactie op de stof van de halsband. Op dat moment krabde hij inderdaad op de rood uitgeslagen plek.
Het tuigje van de halsband hield de man in zijn handen.
Alsof de jongen een hond was.
Wat gezien was kon niet meer ongezien worden, en plotseling zag ik ze overal.
Mensen met halsbanden om. Mannen, vrouwen en tieners. Kinderen?
Sommige zaten aan een lijn, anderen liepen los rond.
Het was walgelijk.
Het was misbruik maken van je krachten.
Het was slavernij.
Een heel aspect van de oorlog waar ik nog nooit van had gehoord. Ik had nooit geweten dat dit soort dingen gebeurde.
Deze mensen waren onschuldig.
'Dit is verkeerd,' mompelde ik zachtjes tegen mijzelf terwijl ik toekeek hoe iemand aan zijn 'slaaf' zijn halsband trok, omdat hij niet hard genoeg doorliep.
'Vertel mij wat,' mompelde Shane. 'Ze genieten ervan.'
Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik was niet in staat iets te doen. Ik kon alleen maar staren naar het onrecht dat zich hier afspeelde.
'Ik kan niet geloven dat Edgar het hier mee eens is,' zei ik traag.
'Ik zou verbaasd zijn geweest als hij het er niet mee eens was geweest,' zei Aly verbitterd. 'Hij geniet vast van de macht over zijn eigen slaaf.'
Ik fronste. 'Edgar heeft geen slaaf. Dat zou hij nooit doen.'
Aly snoof. 'Newsflash. Heb je die gast Levi niet goed bekeken? Hij had een halsband om. Hij noemde Edgar meester. Dat zegt genoeg.'
Nee...
Edgar kon soms streng en onbuigzaam zijn. Hij had wel eens verkeerde keuzes gemaakt, maar hij zou nooit een onschuldig mens als slaaf behandelden....toch?
Dat kon ik me niet voorstellen. Al helemaal niet omdat zijn vrouw, tante Elise, een mens was geweest.
We bleven nog een paar minuten in de woonkamer zitten, maar gingen al snel weer weg omdat dit slaven gedoe ons een raar gevoel gaf.
Niet veel later werd iedereen opgeroepen naar de rechtszaal.
Ik had geen idee wat er daar zou gaan gebeuren, maar wist dat het niks leuks zou zijn.
Waarom zou Edgar anders verwachten dat ik een scene zou schoppen?
Ik en mijn pack gingen op de tweede rij zitten. De zaal vulde zich al snel tot er niemand meer bij paste.
Er was bij lange na niet genoeg ruimte voor iedereen, dus de meeste mensen moesten blijven staan.
Toen iedereen binnen leek te zijn gebeurde er even niks. Er weerklonk een luid geroezemoes door de ruimte, tot de vier deuren open vlogen.
Edgar, June en drie andere mensen namen plaats op de vijf hoge stoelen voor in de zaal.
'Breng hem naar binnen,' zei de man die naast Edgar was gaan zitten. Hij had kort krullend bruin haar. Zijn gezicht was iets te hoekig en zijn mond te breed.
Naast hem zat een vrouw met kort blond haar en daarnaast nog een man.
'Laat me los!' Klonk een stem van achter in de kamer.
Iedereen draaide zijn hoofd om.
Twee wachters sleepten een jongen met zich mee de zaal in. De jongen wrong zich in allerlei bochten om los te komen, maar faalde hierin. Hij droeg net als de andere slaven een halsband.
Ze stonden stil tussen de eerste rij mensen en de rechtbank van de leiders.
Ze dwongen de jongen om op zijn knieën te vallen.
De vrouw met het blonde haar, Victoria, als ik me niet vergiste, was de eerste die sprak.