This Is War (unfinished)

Tessa - The Little Things

'Moeten we je eraan herinneren wat er gebeurd als je probeert te ontsnappen of mensen probeert te waarschuwen?' Vroeg Isaac dreigend. Hij was duidelijk te nerveus om een druk dorp in te lopen met mij erbij. Hij was bang dat ik tegen iedereen zou roepen dat ik was ontvoerd.
'Ja, ja, jullie zullen mijn keel doorsnijden, mijn vingers afhakken, etcetera, etcetera. Kunnen we nu gaan?'
Ze wouden een plek zoeken om te eten en slapen, maar waren al een half uur aan het twijfelen of dat wel een slim idee was.
Ik werd er moe van.
Isaac gaf me een knorrige blik.
We gingen op weg.
Ik was hier nog nooit geweest. Het dorp bestond uit herbergjes, stenen huizen, motels en cafés. Ik had het gevoel dat ik in een heel ander land was.
De lantaarnpalen schenen een helder wit licht op de straten.
Het was avond, maar er waren nog steeds veel mensen buiten op straat.
Na een tijdje wees Jean Isaac op een eettent. De ramen waren verlicht met kaarsen. Op een groot uithangbord stond in schuine letters de naam van de eettent.
We gingen naar binnen.
Het rook er naar pannenkoeken en biefstuk.
Mijn maag rommelde.
Ik had niet eens door gehad dat ik honger had.
We ploften neer aan een tafel, terwijl Isaac ging bestellen aan de bar.
'Mijn voeten doen pijn,' klaagde Aly. Ze trok haar hakken uit en zette ze naast haar voeten op de vloer. Ze wiebelde met haar rood gelakte nagels.
'Vind je het gek met zulke monster hakken,' mompelde ik.
'Het is beter dan die domme, zwarte sneakers van jou,' snauwde ze terug.
'Die domme, zwarte sneakers van mij geven me in ieder geval geen voetpijn.'
'Dat geef ik je dan wel, als je je mond niet houd.' Ze gaf me een vuile blik.
Ik leunde terug in mijn stoel.
Toen Isaac weer aan de tafel zat overlegde hij en de rest over hoe ze alles aan zouden pakken.
Ze waren van plan Edgar via geur op te sporen. Als ze de basis van de Omega pack zouden vinden zouden ze eerst de kat uit de boom kijken.
Opletten of er iets raars gebeurde.
Zo niet zouden ze kijken of ze naar binnen konden zien te komen.
Als Edgar er niet was zouden ze meteen vertrekken.
Niet iedereen was het daar mee eens. Althans dat was wat ik opmaakte van Jean en Aly hun gezichtsuitdrukking. Ze zeiden het echter niet hardop.
Isaac leek het ook niet te merken want hij werd afgeleid door de serveerster die het eten kwam brengen.
Tot mijn verbazing had ik ook een bord. Stoomgroenten, gebakken aardappelen, kip en garnalen.
Ik keek verrast op naar Isaac.
Ik had niet verwacht dat ik ook iets zou krijgen.
'Het zou verdacht zijn als ik niks voor je bestelde,' zei hij droogjes voor ik er een opmerking over kon maken.
Ik was dankbaar voor het eten en was niet van plan om Isaac zijn geduld op de proef te stellen nog voor ik een hap had genomen, dus ik hield mijn mond dicht.
Het eten was heerlijk gekruid. De kip was lekker mals en de groenten vers.
Ik kon me de laatste keer dat ik zo een lekkere maaltijd had gehad niet herinneren.
Ik at altijd diepvries maaltijden of iets simpels wat ik zelf had gekookt. Mijn kook kunsten waren nou niet echt bewonderingswaardig.
'Ga je dat niet opeten?' Vroeg Shane toen we allemaal klaar waren, maar de garnalen nog op mijn bord lagen.
Ik schudde mijn hoofd. 'Ik ben allergisch voor garnalen.'
Was dat wel zo slim om te vertellen?
Isaac trok een wenkbrauw op. 'Wie is er nou allergisch voor garnalen.'
'Zoveel mensen zijn allergisch voor schaaldieren,' siste ik beledigd.
Aly pakte een garnaal van mijn bord en hield hem suggestief voor zich uit. 'Wat als ik je dwing er één te eten?' Vroeg ze poeslief.
'Tenzij je wilt dat ik over je dure hakken heen kots, zou ik dat maar laten,' zei ik.
Ze trok een vies gezicht en liet de garnaal op haar bord vallen.
'Ik ben niet allergisch voor garnalen,' zei Shane droogjes.
Ik rolde met mijn ogen en schoof het bord naar hem toe.
Isaac gaf Shane een kritische blik.
Shane haalde zijn schouders naar hem op en begon de garnalen naar binnen te werken.
Ik zag hoe Isaac vanachter zijn wimpers een korte blik naar Jean wierp.
Jean had niet echt veel meer gezegd sinds het fiasco bij hun oude basis. Hij zat met hangende schouders over zijn bord heen.
Het scenario had me doen denken aan mijn eigen moeder.
Wat als ze overleed in de tijd dat ik hier was? Wat als ik haar nooit meer te zien zou krijgen?
Die gedachten deed pijn, maar het idee dat mijn moeder dit gevoel niet zou voelen stelde me een beetje tot rust.
Isaac gedroeg zich tegenover de rest als een stoere bikkel, maar in momenten waarop hij dacht dat niemand hem zag, zag ik hoe de blik in zijn ogen zachter werd. Liefdevol bijna.
Deze mensen moesten wel belangrijk voor hem zijn.
'Dus Jean,' begon ik nuchter. Ik leunde achterover in mijn stoel. 'Je beseft dat ze hier Cheesecake op het menu hebben staan, toch?'
Jean keek naar me op. Een beetje verward. 'Hoe weet je -'
'Je had het erover.'
Nadat Jean de boomstronk uit de weg had geruimd en we verder waren gereden, had hij gezegd dat hij 'nu wel zin had in een stukje Cheesecake.' Blijkbaar was het zijn favoriete eten. Misschien kon dat hem wat opvrolijken.
Hij draaide zich om naar de bar. Aan één van de palen hing het menu.
Ze hadden drie verschillende soorten.
'Mijn god,' stammelde hij. 'Is..is dit de hemel?' Hij sprong weldra meteen uit zijn stoel en ging naar de bar om te bestellen. Toen hij terug kwam met een groot stuk taart op zijn bord had hij de grootste, maffe grijns op zijn gezicht die ik ooit had gezien.
Mijn mondhoek vloog tevreden omhoog. Ik stopte met grijnzen toen ik zag dat Isaac me aankeek. Zijn gezicht bedenkelijk en misschien een beetje argwanend.
Ik richtte mijn ogen weer op mijn bord.
Toen we allemaal klaar waren betaalde Isaac de rekening. Ik vroeg me af hoe hij aan zoveel geld kwam.
Isaac beval dat we hier moesten wachten tot hij een motel had gevonden waar we konden overnachten.

Het motel was niet luxe. Bij lange na niet. De bedden hadden daarbij een afschuwelijke print.
Ik dacht toch niet dat ik zou kunnen slapen. Het was bovendien alweer bijna ochtend.
Omdat iedere kamer maar twee bedden had moest ik met Aly een kamer delen.
Shane en Jean zaten samen op de kamer naast ons en Isaac in die daarnaast.
Ik was niet honderd procent zeker dat Aly me niet in mijn slaap zou vermoorden.
Misschien dat als iedereen sliep ik kon proberen weg te komen.
Dat plan was natuurlijk iets te simpel, want de rest had hier ook aan gedacht. Aly gebruikte de handboeien om me aan mijn bed vast te ketenen.
Ik had verwacht dat ze wakker zou blijven tot ik was ingedut, maar na drie seconden op het bed te liggen was ze al knock-out.
Ik bleef alleen met de stilte. En gesnurk.
Ik was niet in staat mijn ogen te sluiten en in slaap te vallen. Ik kon er alleen maar liggen. Starend naar het plafond.
De volgende ochtend (middag?) toen ik eindelijk een beetje de slaap leek te kunnen bevatten, werd Aly wakker, kwam Shane luid de kamer binnen om onze kraan te gebruiken omdat die van hun het niet deed en zette Jean de televisie in hun kamer aan, wat duidelijk in onze kamer te horen was door de dunne muren.
Geweldig.
Ik sloot mijn ogen en dwong mezelf om alle geluiden buiten te sluiten.
'Ontbijt!'
De deur knalde open. Isaac kwam binnen met twee bruine zakken.
Ik kreunde en sloeg mijn vrije arm over mijn ogen.
Hij zette de twee zakken neer op het nachtkastje tussen onze bedden in.
'We vertrekken over een uurtje,' deelde hij behulpzaam mee voor hij uit de kamer vertrok.
'Je hebt hem gehoord,' zei Aly. Ze maakte de handboei los. 'Opschieten.'
Ik kwam gapend overeind. Mijn ogen prikten door het slaaptekort.
Ze stak het bruine zakje naar me uit.
'Ik heb geen honger,' zei ik nors. Ik wreef langs mijn ogen.
Aly gaf me een geamuseerde blik. 'Je bent dus duidelijk geen ochtend mens.'
'Niet als ik de hele nacht niet heb kunnen slapen door jouw afzichtelijke gesnurk nee,' mompelde ik geïrriteerd. Mijn opmerking deed haar blijkbaar niks want ze at rustig door.
Ik stond op en ging naar de badkamer. Ik gooide de deur achter me dicht.
Eindelijk wat privacy.
Ik spetterde wat koud water in mijn gezicht en streek mijn haar naar achteren.
Ik haatte dit. Ik wou naar huis.
Misschien dat een koude douche zou helpen. Ik stak mijn hand uit naar de schakelaar.
'We hebben geen tijd om te douchen,' riep Aly vanaf de andere kant van de deur. 'Dus vergeet het maar.'
Ik zuchtte diep en sloeg mijn handen voor mijn gezicht. Wat een vreselijk mens was die Aly.
Ik kwam de badkamer weer uit. 'Ik heb geen uur nodig om te douchen,' siste ik.
'Isaac zei dat we over een uurtje zouden vertrekken. Niet dat we hier nog een uur zouden blijven. Als het eten op is gaan we.' Ze glimlachte naar me.
Ze wist dat ze me op stang jaagde en ze genoot ervan.
Ik liet mezelf weer op het bed vallen en besloot haar irritante opmerkingen te negeren.
'Eet je ontbijt op,' zei ze. 'Als je iedere maaltijd die Isaac je aanbied weigert ben je in no time zo mager als een skelet.'
Ik wierp een blik op de tweede zak eten. 'Waarom geeft hij geld uit aan ontbijt voor mij?' Vroeg ik verward. Bij het restaurant had hij gezegd dat het er verdacht uit had gezien als hij het niet deed, maar dat smoesje werkte hier niet.
'Waarschijnlijk als bedankje.'
'Bedankje?'
'Voor het opvrolijken van Jean. We hebben een aantal keer geprobeerd hem aan het lachen te krijgen. Jou is het gelukt.'
Oh.
Heel even dacht ik ook iets van dankbaarheid op haar gezicht te zien. 'Isaac is als het op woorden aankomt nooit echt straight forward,' legde Aly uit. 'Je moet letten op de kleine dingetjes.' Ze stopte het laatste stukje van de bagel in haar mond. 'Zeker weten dat je geen honger hebt?'
Ik knikte.
'Whatever, meer voor mij,' zei ze vrolijk. Ze begon aan de tweede bagel.