This Is War (unfinished)

Tessa - Loop der schande

De vrouw zette de schaar aan mijn haar. Nog voor ik kon protesteren knipte ze.
Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken toen ik mijn haar op de grond zag vallen. De plukken dwarrelde naar de grond tot er een klein hoopje ontstond. Toen de vrouw mijn haar weer losliet viel het weer langs mijn gezicht.
Het kwam nog maar tot boven mijn schouders.
Al mijn haar...weg. Minstens 32 centimeter.

De mannen schoren ze volledig kaal voor hun loop der schande. Toen ze me dat vertelde was ik bijna in paniek geraakt. Ze hadden bij mij iets meer dan de helft eraf geknipt. Het zou jaren duren voor alles weer terug was gegroeid.
Mijn moeder had mijn lange haar altijd mooi gevonden. En nu was alles weg...
Het kostte me moeite om niet in huilen uit te barsten.
Het is maar haar, vertelde ik mezelf. Wat ook zo was. Op het moment had ik grotere problemen.

    De bewaker die me vast had gehouden, zodat ik niet weg kon duiken voor de scherpe, metalen schaar, trok me weer overeind uit de gammele, houten stoel.   
Mijn kleding lag op een hoopje in de hoek van de kamer. Ik stond in mijn zwarte ondergoed.

Dat was wat de loop der schande inhield.
Ik moest in mijn ondergoed naar de isoleercel lopen. Helemaal aan de andere kant van het gebouw.
 Iedereen zou me aanstaren en misschien zelfs lachen.  

Ik was opgelucht dat ik überhaupt ondergoed droeg. Ik moest er niet aan denken dat ik dat hele stuk naakt moest lopen.

Ik haatte Arno. Had ik maar nooit die verdomde mp3 van hem aangenomen.
Stom! Stom! Stom!
Ik wist niet zeker waarom ik hem niet terug had verraden. Waarom ik ze niet had verteld dat Arno er ook eentje had.
Ik wist niet of het kwam omdat ik wist dat hij precies dat van mij verwachte en de mp3 vast al ergens had verstopt, of omdat Arno geen Isaac had en waarschijnlijk, als hij er inderdaad op werd betrapt, wel die twaalf zweepslagen zou krijgen.
Ik had gezien hoe Noah's rug eruit had gezien na acht zweepslagen. 
Dat wenste ik niemand toe.
Zelfs Arno niet.

Ik ademde diep in toen de bewaker me de gang op duwde.
Net zoals ik me had ingebeeld draaide alle hoofden mijn kant op. Ik had gehoopt dat de meeste in de eetzaal of de woonkamer zouden zijn, maar het zou me niet verbazen als iemand ze op de hoogte had gesteld om dit moment extra pijnlijk voor me te maken. Het liefst wou ik me omdraaien en terug de kamer in vluchten. De bewaker weerhield me daarvan.
'Lopen,' bromde hij.
Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Ik sloeg mijn armen over mijn borst, ademde diep in en liep.
Ik hield mijn ogen strak vooruit gericht zodat ik niemand aan hoefde te kijken. Zodat ik die vieze grijnzen, de blikken vol medelijden en de bronnen van al het gefluister niet hoefde te zien.
Ik had het gevoel dat ik wel door de grond kon zakken.

Mijn nagels prikte pijnlijk hard in mijn huid in een onbewuste poging de spanning kwijt te raken.

Je bent er bijna, Tessa, probeerde ik mezelf gerust te stellen. Nog een stukje.

Mijn schaamte ging over in woede toen ik Arno zag.

Daar stond hij, leunend tegen de muur, genietend van mijn vernedering.
Ik gaf hem een vuilee blik. Vuile hufter.
Zijn ogen gleden over mijn lichaam en ik moest terug denken aan gisteren. Toen hij mij weer aankeek leken zijn ogen triomfantelijk te zeggen 'nu heb ik je toch nog zonder kleren gezien.'
Ik voelde mijzelf nog kwader worden.
Zijn linkeroog was half dichtgeknepen en was bont en blauw door de impact met het blok zeep. Dat gaf me een iets beter gevoel. Ik hoopte dat het pijn deed.
Aly stond er ook, zag ik nu. Ze kwam net uit de woonkamer lopen met een beker water in haar handen. Ze fronste. Blijkbaar was ze er niet van op de hoogte wat er aan de hand was.
Ik negeerde Arno. Ik deed alsof hij me niks deed en toen, toen ik rechtstreeks langs hem liep, haalde ik uit. De bewaker verwachte het niet dus hij kon me niet op tijd tegenhouden. Ik raakte Arno met mijn elleboog hard in zijn maag.
De grijns verdween meteen van zijn gezicht. Hij hapte naar adem. Ik had geen tijd om hem nog eens te raken, want de bewaker greep mijn arm vast en duwde me verder.

'Blijf lopen slaaf nummer zeventig!' Commandeerde hij. Het kon hem niet echt schelen dat ik Arno had geslagen. Arno was in zijn ogen immers toch maar een slaaf. Net als ik.

'Veel plezier in de isoleercel!' Schreeuwde Arno mij kwaad na. Ik stak mijn middelvinger naar hem op. Ik zou hem nog wel terug pakken.
Het laatste wat ik zag voor ik de kelder in werd geduwd was hoe Aly Arno nieuwsgierig gade sloeg.

Dezelfde bewaker die me had geslagen toen ik met Noah in de cel had gezeten begeleide me naar de isoleercel.
 De isoleercel bevond zich helemaal achter in de hal. De deur was van een dik metaal, zonder tralies. Het had iets weg van de deur van een kluis. Toen de bewaker de deur opende was het duidelijk dat hij daar veel kracht voor moest gebruiken (en hij was een weerwolf, dus dat zei al heel wat.)
In de cel was niks. Geen bed, geen stoel, niks. Alleen een wc, wat tandpasta en mijn tandenborstel. Er was geen wasbak dus ik zou niet weten hoe ik moest spoelen. Toen ik het de bewaker vroeg gaf hij me een grijns en wees hij naar het water in de gore toiletpot.
De rest van de cel was kaal, grijs en bovenal kil.
Ik kreeg er een benauwd gevoel van. Moest ik hier twee dagen in zitten? Alleen?

 'Ik wist wel dat ik je terug zou zien hier,' zei de bewaker met een grijns. 'Ik had je liever bij gekke Betty gezet, maar dit is vele malen erger. Dat moet wel. Dit is immers waar ze is doorgedraaid.' Hij lachte en stapte de cel weer uit. Ik zei niks toen hij de deur achter zich sloot en het laatste beetje licht met zich mee nam.
De ruimte werd meteen pikdonker. Ik kon nauwelijks iets zien.
Ik bleef even op dezelfde plek staan en liet mijn ogen wennen aan de donkere ruimte. 
Het was hier ijskoud en ik stond in mijn ondergoed. Ik huiverde. Ik had gedacht dat ik eenmaal hier mijn kleren weer terug zou hebben gekregen.

Ik moest denken aan Noah. Zou hij zijn plan zonder mij doorzetten?
Het egoïstische deel van mijzelf hoopte van niet. Het andere deel van mij hoopte dat hij hier, als hij door ging met het plan, hier veilig weg wist te komen.
Dat verdiende hij.

Ik liet mijzelf langs de muur op de grond zakken. De tegels voelde ijskoud aan en een laag stof en wat aanvoelde als zand maakte het nog ongemakkelijker.
 Ik trok mijn knieën op en sloeg mijn armen om mijn benen.

 Ik was alleen.


-----------------------------------------------

BIJNA WEEKEND!
Ik heb wel een paar leuke ideeën gelezen thnx voor de privéberichten (je mag nog steeds iets sturen als je dat graag wilt) Ik zal het niet allemaal precies doen. Ik geef er een beetje een twist aan, maar het principe blijft hetzelfde.
Bedankt voor het lezen!

(UGGH ARNO WAAROM!?. Hadden jullie hem verlinkt als jullie Tessa waren?)