This Is War (unfinished)

Isaac - Twee dagen

'Mag ik vragen waar we dit genoegen aan hebben te danken?' Vroeg Victoria toen ik de vergader kamer binnen kwam stormen. Edgar zijn ogen leken op te vlammen van de woede, maar de rest was gewoon verbaasd. Ik had nog steeds geen trui aan dus daar kreeg ik ook een paar rare blikken over. 'Ik dacht dat jij en June het leger aan het trainen waren?'
Iedereen in de kamer keek me afwachtend aan.
'June kan het wel een dagje alleen aan. Ik ben hier om jullie op iets te wijzen,' zei ik. Ik deed de deur achter me dicht en liep naar de tafel. De kaart lag er net zoals de vorige keer weer. 
'En wat mag dat dan wel zijn?' Vroeg Petrus sarcastisch. 'Dat we dit plan al veel te lang uitstellen?'

'Precies,' zei ik.

Hierop keek Petrus me een seconde verward aan, verbaasd dat ik hem niet tegen had gesproken.

'Was jij niet degene die zei dat er meer geoefend moest worden?' Vroeg Victoria verbaasd. 
'Waarom de plotselinge verandering van het plan?' Aaron trok een wenkbrauw op.

'Ik besef me dat jullie gelijk hadden,' zei ik. 'Hoe sneller we dit doen hoe beter. De weerwolven die ze daar gevangen houden verdienen het zo snel mogelijk gered te worden. Ons leger is er klaar voor. Ze zijn niet allemaal even goed, maar we maken een goede kans.' Ik keek de kamer rond. 'Ik stel voor dat we nog één dag nemen om iedereen een laatste training te geven en wapens uit te delen. De dag daarna vertrekken we zodra het nacht is.'

Het bleef even stil. Ik had geen idee hoe ze zouden reageren op mijn voorstel. Ik hoopte met heel mijn hart dat ze het ermee eens zouden zijn.
Ik wou hier weg. 
Ik wou mijn pack in veiligheid hebben.

'Wat is dat?' Vroeg Victoria. Ze wenkte naar mijn hand. Ik keek haar niet begrijpend aan.
Toen ik neerkeek op mijn hand zag ik het bloed van Arno er nog aan zitten. 
Ik vervloekte mijzelf stilletjes. Ik was in mijn haast helemaal vergeten het eraf te wassen.
Het bloed zat onder mijn nagels.
Ik was verbaasd dat ik het niet had geroken. Bloed rook heel sterk.

'Ik had nog wat zaakjes te regelen met een van de slaven,' legde ik uit. 

Dit leek Edgar zijn interesse te trekken. Hij ging rechtop zitten in zijn stoel en keek verrast en zelfs een beetje trots. Zijn goedkeuring gaf me geen goed gevoel. 

Petrus lachte. 'Blijkbaar ben je dus toch niet zo een slappeling.' Hij richtte zich weer op de kaart. 'Goed. Nog twee dagen dan.'

Ik had gedacht dat Petrus en Edgar het moeilijkst waren om over te halen, maar het idee dat ik iemand pijn had gedaan leek genoeg te zijn voor ze.

'Zijn de vesten en schilden klaar voor gebruik?' Vroeg Petrus aan de wapensmid. Die knikte.

'June en wat van haar soldaten hebben rookgranaten weten te bemachtigen,' zei Aaron. 'Die kunnen we gebruiken op de open plek bij de jagersbasis. Het zal voor ons makkelijker zijn om er doorheen te kijken.' 

'Laat mij even iets duidelijk maken,' zei Edgar plotseling. Hij schraapte zijn keel en keek de kamer langzaam rond. 'De burgemeester is van mij.' Zijn ogen leken even op te lichten. 

'We hebben geen tijd daarvoor,' protesteerde Aaron. 'We kunnen niemand laten leven. Het is te gevaarlijk.'

'Wie zei iets over hem laten leven,' zei Edgar. De blik in zijn ogen vertelde mij dat hij niet van plan was om hem alleen de nek om te draaien. Hij zou hem open snijden.  Hij zou zijn vingers eraf bijten, zijn ogen uit zijn kassen laten springen en zijn organen uit zijn lichaam trekken. 
Tessa's vader.

'Wat maakt het uit wie hem vermoord?' Vroeg Aaron.  
Hierop keek Edgar hem aan. 'Omdat ik wil dat hij lijd,' fluisterde hij fel. 'Toen mijn familie bruut werd uitgemoord was hij een van de vele corrupte mensen die probeerde de zaak te verdoezelen in de jagers hun voordeel. Als het aan hem had gelegen zou niemand er vanaf hebben geweten. Hij verdiend het om te lijden, net zoals ik heb gedaan.' Hij keek mij aan. 'Net zoals jij hebt gedaan.'
Ik zei niks.
 Ik geloofde dat Edgar de burgemeester zijn aandeel in onze familie zijn dood te veel opblies. De burgemeester was niet de reden dat ze dood waren, noch de reden dat de media informatie achter had gehouden. Ik moest toegeven dat hij veel meer focuste op de slechte kanten van weerwolven dan de jagers, maar hij keek zelden compleet over de acties van de jagers heen.
Ik koesterde niet echt een groot wrok tegen hem. De enige die ik wou zien lijden waren de jagers die er die avond waren geweest dat mijn familie werd vermoord.
 Inclusief alle jagers die ervan af hadden geweten, maar niks hadden gedaan om het te voorkomen.