This Is War (unfinished)

Isaac - Neem me mee

Vanavond zouden ze Tessa vrij laten.
Haar straf was eigenlijk, maar twee dagen in de isoleercel geweest, maar Edgar had het bevel gegeven haar er pas uit te laten als we vertrokken.
Ik had geen idee hoe ik haar moest vertellen wat het plan was. Ik zou geen tijd hebben om met haar te praten. Er zou constant iemand bij zijn.
Ze lieten haar pas vrij als we weggingen. Dat was over een uurtje.
Mannen liepen al rond in hun kogelvrije vesten. De vesten waren lang en kwamen tot je kruis. Sommige hadden hun trui er al over aangetrokken, maar anderen hadden nog duidelijk geen haast om zich klaar te maken.
Sommige droegen leren riemen met messen en andere wapens eraan.
Ik had een riem weten te bemachtigen samen met een rookbom, een zakmes en een taser.
Ik was van plan om de taser aan Tessa te geven. Ik wou dat ze iets had om zichzelf mee te verdedigen. Een taser kon een mens tijdelijk uitschakelen. Een weerwolf voor een iets kortere tijd, maar het gaf haar een kans om weg te rennen als er iets of iemand achter haar aan kwam.
Ik had geen kogelvrij vest, maar was blij dat Shane, Jean en Aly wel één hadden. Dat was één zorg minder voor op het slagveld.

Ik was Arno eerder vandaag tegen gekomen. Ik had hem eergisteren verteld dat ik naar zijn eigenaresse zou gaan over het incident met de mp3, maar had nog niet echt de tijd gehad.
Ik besloot het er maar bij te laten. Ik kon aan hem zien dat hij paranoïde werd, omdat hij niet wist of ik het haar wel of niet ging vertellen, en dat vond ik al straf genoeg. Bovendien had ik had zijn gezicht half opengekrabd.
Het liefst had ik hem vermoord.
Na vandaag zou ik hem echter toch nooit meer zien. Of ik zou sterven of ik zou ontsnappen.
Er was geen derde optie.
En wie weet, misschien kreeg Arno vanzelf wel wat hij verdiende.

Ik ging de eetzaal in samen met Aly, Jean en Shane voor ons laatste avondmaal hier.
Mijn gedachten gingen constant uit naar Tessa in die donkere cel.
Het eten smaakte me zoals altijd niet echt en ik liet de helft staan. Zoals gewoonlijk pakte Shane de restjes.
Ik moest denken aan die dag in het restaurant, toen Tessa haar garnalen niet wou en Shane ze had gepakt. Dat leek alweer een eeuwigheid geleden.

"Waarom staart die jongen naar je?" Vroeg Aly. Ze wenkte naar ergens achter mij. Ik keek om en verwachtte Arno te zien, maar was verbaasd toen ik zag dat het Noah was. Toen hij zag dat hij mijn aandacht had wenkte hij me timide dat ik hem moest volgen. Daarna verdween hij op de gang.

Ik stond op.

'Wat wilt hij?' Vroeg Shane met volle mond. Ik haalde mijn schouders op en liep achter hem aan.
Toen ik eenmaal op de gang aankwam voelde ik iemands hand om mijn arm sluiten, mijn eerste instinct was om die persoon zijn arm om te draaien, maar ik weerhield mijzelf hiervan toen ik zag dat het Noah was. Zijn ogen stonden ernstig.
Ik keek met opgetrokken wenkbrauw naar hem. 'Ja?'

Hij leek even over iets te twijfel. Hij vertrouwde me niet.
Ik besefte me dat mijn chagrijnige uitdrukking niet hielp.
Ik probeerde wat van de spanning uit mijn gezicht te halen.

'Ben je langs geweest bij Tessa?' Vroeg Noah uiteindelijk aarzelend.

'Nee,' zei ik.

Hierop vertrok Noah's gezicht. 'Waarom niet?'

'Ik heb nou niet echt veel keus,' zei ik nors. 'De bewaking wil me er niet langs laten.'

'Je bent de neef van Edgar. Kan je niet gewoon toestemming vragen?'

Ik keek hem emotieloos aan.

'Oke, sorry dat ik er naar vroeg,' mompelde hij vlug. 'Ik wou je eigenlijk wat vertellen. Nou, eigenlijk is het meer een vraag. Je gaat het waarschijnlijk niet leuk vinden, maar ik hoop dat je me in leven laat. Alhoewel ik niet denk dat -'
'Iets sneller graag,' onderbrak ik hem met een zucht. 'Wat is je punt, Noah?'

Hij leek even verbaasd om iets. 'Je hebt mijn naam onthouden?'
'Dus?'
'Je bent de eerste weerwolf die me niet bij mijn nummer noemt,' zei hij zachtjes. Het was nauwelijks zichtbaar, maar er brak een kleine glimlach door op zijn gezicht. Hij gaf me een dankbare knik.
Ik zei niks.
'Wat ik wou zeggen was dat ik jullie, per ongeluk, heb horen praten over jullie plan,' begon hij langzaam.
Ik kneep mijn ogen samen.
Lag het aan mij of werd er hier heel veel gespioneerd? Hoe kwam het dat ik niks had gehoord?
'Oh, ik zat in de muur,' zei Noah toen hij zag dat ik me dit afvroeg. 'Het is een geheime voorraadkamer. Je hebt vast alleen de hal gescand.'
Ik zei weer niks. Hij kon me maar snel zijn punt vertellen, want ik had hier geen tijd voor.
'Wat ik wou vragen was of jullie me misschien mee zouden kunnen smokkelen...'
...
Het duurde even voor deze woorden tot mij door drongen. Of wij hem mee konden smokkelen!?
'Wie denk je dat ik ben?' Vroeg ik fel. 'Hoe wil je dat ik dat doe? Wil je dat ik je in mijn broekzak probeer te proppen?'
'Alsjeblieft,' smeekte hij. Zijn stem klonk wanhopig en gebroken. 'Ik kan hier niet langer blijven. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het er buiten deze hekken uit ziet. Hoe het voelt om vrij te zijn.' Ik kond de kwetsbaarheid in zijn ogen zien. 'Ik en Tessa hadden eerst een plan om met Jacob te ontsnappen, maar toen werd Tessa ineens opgepakt. Ik dacht dat ik misschien deel van jullie plan zou kunnen worden...'
'Wacht, wat bedoel je jullie hadden een plan om te ontsnappen?' Vroeg ik.
Tessa had me daar niks over verteld. Was ze van plan geweest om te ontsnappen zonder mij erover te vertellen?
Ik wist niet hoe ik me daarbij voelde. Ik was gekwetst en een beetje boos, maar die boosheid was meer omdat ik wist dat hun plan nooit waterdicht kon zijn. Ik was boos dat Tessa zo roekeloos was.
Toen ik Noah naar hun oude plan vroeg vertelde hij me inderdaad dat het plan voor een groot deel gebaseerd was op geluk.
Het zorgde er bijna voor dat ik Arno dankbaar was. Als hij Tessa niet had verraden en ze het plan met Noah doorgezet...wie weet wat er met haar was gebeurd als ze waren betrapt.
Ze hadden kunnen besluiten om haar de vermoorden.

'Het is niet dat ik je niet wil helpen,' mompelde ik met tegenzin tegen Noah. Ik was niet echt dol op hem, maar ik gunde het niemand om zolang ergens opgesloten te zijn. Zes jaar maarliefst. 'Ik kan je gewoon onmogelijk meesmokkelen. Laat staan Jacob, wie dat ook mag zijn.'

Noah slikte. Hij richtte zijn ogen op de grond. 'Dat zal dan geen probleem zijn,' zei hij. 'Jacob is vanmiddag overleden. Hij had een infectie opgelopen. Ook het ademen werd voor hem zwaarder, omdat hij allergisch was voor al het stof in de kelder en hij werd ook nog eens uitgehongerd.'

Ik herinnerde me de jongen met de chronisch obstructieve longziekte. De reden dat Noah dat eten had gestolen.

'Hij was pas elf,' mompelde Noah.

'Dat spijt me,' zei ik oprecht.

Noah knikte verdrietig. 'Ik neem aan dat jij, Tessa en je pack niet meer terug komen?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Ik ga een plek zoeken waar het veilig is voor ons. Als zo een plek nog bestaat.'

'Dan hoop ik dat jullie dat vinden,' zei hij zachtjes. 'Jullie verdienen het.' Hij gaf me een verdrietige glimlach en liep toen weg.

Ik keek hem met een zwaar gevoel in mijn maag na.
Ik kon voelen dat dit verkeerd was, maar wat moest ik doen? Ik kon hem moeilijk bij de hand pakken en naar buiten huppelen alsof er niks aan de hand was.
Bovendien kon je het verschil tussen een mens en een weerwolf ruiken dus als ik hem... -

Plotseling schoot me een idee te binnen.

Ik rende Noah achterna. Ik wou zijn naam roepen, maar er kwam een bewaker langs dus was ik gedwongen hem op de andere manier aan te spreken.
'Slaaf nummer drieëntwintig!' Riep ik hem na.
Noah keek om.

De bewaker keek even naar ons om, maar liep door toen hij zag dat ik hem aanstaarde.
Ik bleef luisteren of hij niet om het hoekje bleef staan voor ik verder praatte.

'Ik heb een plan,' zei ik. 'Maar ik heb je hulp erbij nodig.'