This Is War (unfinished)

Isaac en Tessa

Isaac
--------------------

  Het plan was, ook al was het concept het eenvoudigste wat je kon bedenken, in de uitvoering lastiger dan ik had gedacht.

Edgar hield me constant in de gaten dus ik had geen tijd om naar de plek te sluipen waar Tessa liep.
Ik had Aly vertelt dat ik haar een seintje zou geven als ze moest wegsluipen met Tessa, maar dat kon niet als ik vastgeplakt zat aan mijn plek voor aan de menigte.

We waren inmiddels al een tijdje op weg. Nog zes minuten lopen en we kwamen aan bij de grens. Dan was er geen weg meer terug.
Ik wou Tessa het liefste weg hebben voor we de grens over gingen.

Het was inmiddels al pikdonker buiten.
Ons leger bewoog zich stilletjes voort. Niemand praatte, behalve June om zo nu en dan wat commando's door te geven.
Ik kon de adrenaline door hun lichamen voelen pompen. Ik kon de anticipatie ruiken.

Jean en Shane liepen ergens een stukje achter me.

Edgar liep met grote, vastberaden stappen een paar meter voor mij. Het zou me niet verbazen als dit alles zijn idee was geweest. Het bevrijden van de weerwolven in de jagersbasis was gewoon een excuus. Edgar gaf niks om ze. Hij wou dit alleen maar zodat hij wat jagers kon afslachten.
Hij zou ons allemaal onze dood in jagen.

Toen we nog maar een paar meter van de grens af waren kwam ons plan van start.

Ik stuurde twee jongens, die ik tijdens de trainingen met June had uitgekozen, om de bewaker in de toren uit te schakelen. Ik had uit de training opgemaakt dat ze zeer behendig waren en goed in sluipen. Ik verwachtte dat ze deze vaardigheden toe zouden passen om ons langs de grens te krijgen.
Als ze dit zouden verpesten en de jager tijd kreeg om alarm te slaan was alles verpest. We zouden misschien wel allemaal weg kunnen komen, aangezien we nog niet op jagersgebied waren, maar een volgende aanval zou dan onmogelijk zijn. Laat staan de kans dat ze ons terug zouden volgen naar de geheime basis.
Dat was heel wat druk voor twee tieners.
Ik gaf de jongens een bemoedigend knikje. Ze gingen op weg.
De rest van ons bleef achter, verscholen in de bosjes.

Ik bedacht me iets.
'Wat als we normale burgers tegen komen op straat?' Vroeg ik stilletjes terwijl we wachtte. 'Onschuldige burgers.'

'Er bestaan geen onschuldige burgers,' sprak Edgar duister. 'Alleen mensen die hun bek niet open durven te trekken. Mensen die doen alsof alles perfect is zodat ze hun eigen leventjes kunnen leiden terwijl ons volk lijd.' Zijn mond was vertrokken tot een dunne streep. Hij keek achterom naar de soldaten. 'Slacht iedereen af die op je pad komt,' zei hij fel tegen het leger.
Een paar mannen knikte, andere reageerde niet. Ik was blij dat niet iedereen het hiermee eens leek te zijn.
Hopelijk zou er niemand op straat zijn. Het was immers nacht.

Toch beeldde ik me ellendig in hoe er een oud vrouwtje de straat over schuifelde met haar handtasje.
Hoe Edgar haar aan stukken zou scheuren. Hoe het hem niet uitmaakte wie het was, een kind, een zwangere vrouw of een tiener, niks zou hem tegenhouden en dat baarde me zorgen.

'Waar blijven ze?' Vroeg Petrus links van mij. Zijn gezicht stond ongeduldig en nors.
Blijkbaar kon hij ook niet wachten om wat mensen af te slachten.

Het duurde inderdaad wel erg lang voor de twee jongens terug kwamen.
June leek hier hetzelfde over te denken want ze gaf me een nerveuze blik.
Ik zuchtte en zette de eerste stap erheen om te kijken wat er aan de hand was. Toen ik de stap zette kwamen ze echter al terug.
Ze wenkte dat de klus geklaard was.

Ik complimenteerde ze voor hun goede werk en wenkte dat ze weer hun positie in de menigte aan moesten nemen.

Ons leger bewoog zich weer voort.