This Is War (unfinished)

Tessa - I'm Sorry

'June mag officieel geen ideeën meer inbrengen,' zei Jean.
June kneep haar ogen naar hem samen.

'Mee eens,' mompelde ik.

'Ik kom tenminste met ideeën,' verdedigde ze zichzelf.

'Hoe is jezelf uit het raam gooien een goed idee?' Vroeg ik nors. Ik viel het liefst niet te pletter van een meters hoog gebouw.

'Als je toch binnen een seconde geneest is het een prima idee,' zei ze.

'En Tessa en haar vader dan?' Vroeg Shane. 'Sorry, maar ik geloof niet dat een mens zo een hoge val zal overleven.'

June bekeek mij en mijn nog steeds bewusteloze vader kort. 'Ach ja,' zei ze uiteindelijk. 'Offers moeten worden gemaakt in een oorlog.'

Ik kon niet echt goed aan haar merken of ze een grapje maakte of niet.

Isaac gromde kwaad.
Ik kneep in zijn hand, die ik al een tijdje vast hield. We waren allemaal een beetje aangebrand. We wisten niet hoe we hier weg moesten komen. Wat nu belangrijk was was dat we samenwerkten. Niet tegen elkaar.
De deur zat op slot en het geluid van pistool knallen kwam steeds dichterbij. Wat betekende dat het gevecht onze kant op kwam.

Shane liep naar het raam. Even dacht ik dat hij ging springen. Hij leunde gelukkig alleen maar een beetje voorover terwijl hij naar iets keek. 'Ik heb een plan,' zei hij toen hij zich weer naar ons om had gedraaid.

We keken hem verwachtingsvol aan.

'Een verdieping lager is er een balkonnetje. We kunnen het touw dat we hier hebben aan elkaar knopen en laten zakken. Het balkon is een stukje naar links dus ik ben bang dat dat een probleem zal worden. Als één van ons er eerst heen springt, een weerwolf natuurlijk, en het touw vastbind aan de balustrade moet het lukken, toch?'

'Zijn jullie soms vergeten dat het touw is vergiftigd?' Vroeg ik.

'Alleen jij en je vader hoeven het te gebruiken. Wij kunnen het geloof ik allemaal wel springen. Het is maar tien meter. Ongeveer.'

Die ongeveer beviel me niet echt. En tien meter was niet niks. Vooral als je op de vijfde verdieping van een gebouw stond met een hoge afgrond onder je.

'Hoe zit het met de baby?' Vroeg Jean die haar nog steeds vast had. Ze trok aan Jean zijn oorlel. Hij leek het niet erg te vinden.

'Gooien,' zei June verveeld.

'Pardon!?' Mijn mond viel open.

'Ik doe het wel. Ik kan goed mikken,' ging ze verder.

'Messen gooien is wel iets anders dan het gooien van een baby!' Protesteerde ik met een nerveuze blik op de baby.

'Het zijn dolken. Geen messen.'

Ik rolde met mijn ogen.

'Ik vang haar wel,' zei Isaac.

Ik keek stomverbaasd opzij naar hem. Was hij het hier mee eens?
Dat zorgde er voor dat ik me er iets minder ongemakkelijk bij voelde. Ik vertrouwde Isaac.
Jean leek zich er ook geen zorgen om te maken dus het zal wel goed zijn. Hoopte ik.

'Als jullie haar laten vallen zijn jullie er geweest,' zei ik. 'En hoe zit het met mijn vader? Hij is nog steeds niet wakker. Jullie kunnen hem moeilijk gooien. Hij is te zwaar.'

Hier moesten ze even over na denken.

'We kunnen hem aan het touw laten zakken en dan opzij slingeren naar het balkon. Dan moet iemand zijn voeten vastgrijpen,' stelde Jean voor.

Isaac liet mijn hand los en liep ook naar het raam. Hij keek naar beneden zodat hij het wat beter in kon schatten.
'Sukkel.' Hij keek om naar Shane. 'Als we het raam hiernaast breken zitten we precies boven het balkon. Bespaard ons heel wat gedoe, denk je niet?'