This Is War (unfinished)

Isaac - Victoria

Verwoest.
Alles was verwoest.
Ik liet mijzelf op mijn knieën vallen en pakte het boekje op van de grond.
Honderden pagina's met herinneringen. Honderden pagina's van mijn familie.
Verloren.
De comfort dat het boekje mij gaf...
Dit boekje was de enige reden dan ik in slaap kon vallen in deze ellendige plek.
'Wat is er hier gebeurd?' Klonk de stem van Shane vaag ergens achter me.
Ik was te kwaad om te reageren. Ik moest kalmeren. De transformatie weer onderdrukken.
Het was niets voor mij om mijn geduld op deze manier te verliezen.

Shane was naar me toe komen lopen. Hij bekeek verward de rommel die ik had gemaakt. Zijn ogen vielen op het boekje.
'Wat is dat?' Vroeg hij voorzichtig.
Ik zei even niks. Ik probeerde nog steeds te kalmeren.
'Dit is de reden dat ik terug ging naar mijn huis,' zei ik uiteindelijk met mijn ogen op het boekje gericht. 'Ik heb elf jaar lang gewacht tot het veilig was om dit op te halen. Elf jaar. En nu is het weg.'
Shane legde zijn hand op mijn schouder in een poging me te troosten.
Ik stond het toe.
Mijn pack was er altijd voor me, en daar was ik ze dankbaar voor.

'Ik begrijp dat je iets nodig hebt om je aan vast te klampen in deze duistere tijden, maar het is niet goed om zo afhankelijk te zijn van een voorwerp dat je een bed vernield en Tessa de stuipen op het lijf jaagt.'
Ik bleef stil.
Ik had misschien inderdaad een beetje overdreven. Ik keek om me heen. Het stapelbed lag op zijn kant en de veren van de kussens waren over de vloer verspreid samen met de kapot gescheurde stukken stof.
Tessa...
Tessa had gedacht dat ik haar in elkaar zou slaan met een stok.
Dacht ze werkelijks dat ik zo wreed kon zijn?
Shane stak zijn hand uit om me overeind te helpen. Ik accepteerde het aanbod.
'Ik ruim het hier wel op, voordat we in de problemen komen,' zei Shane . Hij trok me overeind. 'Ga jij maar kijken of je Aly haar föhn kan lenen om je boek te redden. Ze heeft er gisteren één gekocht.'
Ik fronste. 'Waar?'
'Bij de gevonden voorwerpen kan je dingen die niet worden opgehaald opkopen.'
Dat was handig om te weten. Ik vroeg me al af hoe de mensen hier aan hun spullen kwamen.
Ik knikte dankbaar. 'Als iemand binnenkomt en vraagt naar de rommel, zeg dan maar gewoon dat ik het gedaan heb.' Ik wou niet dat iemand anders de schuld hiervoor zou krijgen. Met iemand bedoelde ik vooral Tessa. Ze was bezig geweest met het schoonmaken van de slaapzaal. Ik had haar weggejaagd. 

Als ze straf kreeg, omdat ze haar taak niet had afgemaakt zou dat mijn schuld zijn.

Ik liep de hal op met een knagend schuldgevoel.
Tessa moest me nu wel haten.

Ik volgde Aly haar geur.
Ze was in de woonkamer.

'Ik heb je föhn nodig,' zei ik zonder eromheen te draaien.
Ze keek me verbaasd aan. 'Waarom? Ga je je haar soms föhnen?'
Ik keek haar aan. Ze leek aan te voelen dat ik op het moment niet echt in was voor grapjes. 'Hij ligt in een doos onder mijn bed. Hoezo?'
Zonder haar antwoord te geven verliet ik de ruimte weer. Ik had geen zin om erover te praten. Bovendien zouden Jean en Shane haar wel op de hoogte brengen.

Op weg terug naar de mannenslaapkamer werd mijn pad geblokeerd door een groep jongens die in het midden van de hal stonden. Ze waren luid aan het lachen om iets.
Ik hoorde een luid gekruin en een lichaam dat naar de grond viel. Een snelle hartslag.
Toen ik me langs de eerste drie jongens duwde kon ik zien wat er aan de hand was.
De groep weerwolven waren een slaaf aan het treiteren.
De slaaf lag ineengedoken op de grond terwijl één van de weerwolven hem een trap gaf. 'Dat zal je leren,' zei de weerwolf genietend van de slaaf zijn pijn. 'Als ik zeg dat je voor ons moet buigen doe je dat. '
Hij gaf hem nog een trap. De slaaf kermde en schermde zijn gezicht af.

'He!' Schreeuwde ik. Ik had hier vandaag absoluut geen zin in. Ik was nog steeds pissig en ik vond het niet erg om me op iemand af te reageren die het verdiende.