This Is War (unfinished)

Isaac - This Is How It'll Go

'Isaac! Wat is er gebeurd!?' Vroeg Jean met grote ogen.
Shane en Jean hadden beiden op me gewacht in de slaapzaal. De na pijn in mijn lichaam na Edgar zijn actie zorgde ervoor dat ik niet helemaal rechtop kon lopen. Als ik dat wel probeerde trok er een hevige kramp door mijn maag, waardoor ik weer voorover klapte. Het genezen van de wond ging dan wel snel, maar het zou nog minstens vier minuten duren voor die pijn zou wegtrekken.
Mijn trui was gescheurd en zat onder het bloed. Ik moest even zitten.
Ik strompelde naar mijn bed. Jean en Shane kwamen vlug op me af en hielpen me.
'Edgar,' mompelde ik toen ik eenmaal zat. Ik was opgelucht dat er niemand anders in de slaapzaal was. Achter in de zaal lag één iemand, maar ik kon aan zijn hartslag horen dat hij sliep.
Jean fronste. 'Alleen omdat je een strafvermindering voor Tessa wou?' Vroeg hij vol ongeloof.
'Omdat ik tegen hem in ging.' Ik deed mijn jack uit en trok de bebloede trui met een kreun over mijn hoofd. 'We weten allemaal hoe Edgar met ongehoorzaamheid omgaat.'
'Ja, maar niet bij jou!' Antwoordde Jean meteen. 'Hij heeft je nooit met een vinger aangeraakt.'
Ik liet niet merken dat ik er even verbouwereerd over was. Ik wou niet laten merken dat ik mijn oom helemaal niet meer herkende.
'Het is deze plek,' constateerde Jean. Zijn ogen fonkelde van de woede. Ik wenkte hem dat hij zachter moest praten. 'Sinds we hier zijn is zijn gedrag nog extremer geworden dan het al was,' ging Jean verder op een iets zachtere toon, maar met even veel felheid in zijn stem.
'Dit kan niet langer,' zei Shane resoluut. 'Je oom is doorgedraaid. Ik was niet verbaasd toen hij Aly in de cel liet gooien, maar wat hij jou heeft aangedaan. Zijn eigen neef!' Hij schudde zijn hoofd. 'Ik weet dat je liever niet hebt dat we negatief over hem praten, maar -'
Ik snoof. Of mijn pack negatief of positief dacht over Edgar kon me niks meer schelen. Ik wou alleen niet dat ze dachten dat deze man, dit wrede wezen, mijn oom was. Het was belangrijk dat ze dat wisten.
'Hij is Edgar niet,' zei ik daarom fel. 'Edgar was verloren de dag dat we waren ontsnapt van de jagers. De dag dat de oorlog begon.'
Ik wist dat het moeilijk was te geloven voor Shane, Jean en Aly, maar Edgar was ooit een zachtaardige, compassievolle man geweest. Mijn oom.
Aly had gelijk. Ik keek over de feiten heen, negeerde Edgar zijn barbaarse gedrag, alleen maar omdat ik bang was mijn laatste familielid kwijt te raken.
Het was egoïstisch en stom. Het werd tijd dat ik mijn fouten ging herstellen.
Tessa en Edgar.
Toen, alsof ze had geroken dat ik eindelijk bij zinnen was gekomen stormde Aly binnen. Toen haar ogen op ons viel kwam ze op ons af. Haar ogen gleden even naar de slapende man achter in de kamer. 'Jongens,' begon ze verward. 'Ze hebben Tessa meegenomen!' Ze zag aan ons dat we het al wisten. Haar ogen gleden naar de bebloede trui naast mij. 'Wat heb ik gemist?' Vroeg ze nu met een bezorgde frons. 'Wat gaan ze met Tessa doen?'
'Ze hebben Tessa betrapt op het verbergen van een mp3speler,' legde Jean uit.
'Dus?' Aly trok een wenkbrauw op.
'Het is illegaal hier. Ze brengen haar naar de isoleercel voor twee dagen.'' Hij wenkte naar mij. 'Edgar heeft Isaac zijn organen er praktisch uit getrokken omdat hij een strafvermindering eiste.' Jean keek ons een voor een aan. 'Ik vraag me af wie haar heeft verraden.'
Dat zou ik ook graag willen weten, dacht ik bitter. Die persoon had een hoop problemen veroorzaakt die we allemaal niet nodig hadden.
'Ik denk dat ik het misschien wel weet,' zei Aly langzaam. 'Toen Tessa naar de isoleercel werd gebracht stond er een jongen. Ik geloof dat hij er wat mee te maken heeft. Tessa leek heel kwaad op hem. Ze gaf hem een behoorlijk harde klap.'
Ik keek met een ruk op.
Ik hoefde niet lang na te denken over wie ze het had. De nacht dat Tessa en ik hadden... de nacht dat we hadden gezoend had ze het gehad over Arno. Hij had haar lastig gevallen. Ze had zeep naar hem gegooid. Ik wist niet of ik hem zou herkennen als ik hem langs zag lopen, maar als het goed was had hij nu een hele herkenbare plek op zijn gezicht.
'Had hij een blauw oog?' Vroeg ik. Het kostte me moeite om mijn woede te beheersen.
'Ja, hoezo?'
Nu wist ik het zeker. Het was Arno die haar had verraden. Geen twijfel mogelijk.
Ik stond kreunend op.
Ik zou hem wel even een lesje leren. Dankzij hem zou Tessa twee dagen lang door moeten brengen in een verdomde cel. Hij zal de dag berouwen dat hij die vuile bek van hem had open getrokken.
'Wacht Isaac!' Jean greep mijn mouw vast. 'Wat nu?' Vroeg hij. 'Wat je plan ook is. Wij volgen je.'
'We doen niks,' zei ik. Hierop keken ze me ontdaan en zelfs een beetje kwaad aan.
'We doen niks!?' Herhaalde Aly mij. 'Ik blijf hier geen dag langer! We moeten zien te ontsnappen.' Die laatste woorden fluisterde ze.
'Zonder Tessa?' Vroeg ik. Het bleef stil. 'Want we hebben geen idee hoe je zo een isoleercel opent. Hoe we haar uit de kelder moeten krijgen zonder betrapt te worden.' Ik keek ze alle drie één voor één aan. 'We doen niks. Nog niet.'
'Wanneer dan wel?' Vroeg Shane ongeduldig.
'We wachten tot Tessa weer vrij is. Ik vraag een vergadering aan, waarin ik voorstel dat we eerder vertrekken naar de jagersbasis.' Ik keek Aly aan. 'Jij blijft achter. Je helpt Tessa ontsnappen en zorgt dat ze veilig is.' Ik keerde me naar Shane en Jean. 'Wij gaan mee met het leger. We wachten op het goede moment en glippen er dan tussenuit. We ontmoeten elkaar in het zuiden. Weg van al deze waanzin.'
Ik was nooit van plan geweest mijn pack mee te laten vechten bij de jagersbasis. Het was te gevaarlijk. De leiders waren misschien bereid het risico te nemen, maar ik wist dat de kans dat het plan zou slagen klein was en zij wisten het ook. De enige reden dat ze het plan nog steeds doorzette was omdat ze zo bezonnen waren met wraak.
Wraak, wraak, wraak. Dat was alles waar ze aan dachten.
Het kon ze niks schelen als ze met minder weerwolven uit het gevecht kwamen dan eerst. Zolang ze maar wat jagers konden afslachten.
Het was gewoon zielig.
'En Tessa dan?' Vroeg Aly met een frons.
Ik keek haar niet begrijpend aan. Had ik dat niet net uitgelegd?
'Haar vader,' zei ze nu wat specifieker. 'De burgemeester, weet je nog? Hij is bij de jagersbasis.'
Daar had ik niet aan gedacht.
Waarom had ik daar niet aan gedacht!!?
Natuurlijk zou Tessa terug gaan naar Westway! Daar was haar huis.
Haar vader en moeder.
Ze zou vrij zijn maar direct weer oorlogsgebied in gaan.
Dat was absoluut niet de bedoeling. Ik wou haar veilig hebben. Niet haar haar dood in sturen.
'Geef haar geen keus. Sleep haar mee de andere kant op als het moet,' zei ik vastbesloten. Ze zou me hierom haten, maar Tessa haar veiligheid vond ik op het moment belangrijker dan dat ze me wel of niet mocht.
Aly knikte. 'En de andere slaven? Laten we ze hier achter?' Ik zag aan haar dat ze dat niet eerlijk vond, maar we konden niet alle slaven helpen. Dan zou het te veel opvallen.
'Je kan niet in je eentje tegen alle bewakers, Victoria en de slaven eigenaars vechten, Aly,' zei ik. Aly keek me koppig aan. Die blik herkende ik uit duizenden. Het zei dat ze overwoog om tegen me in te gaan.
'Ik heb hier al een paar weerwolven ontmoet zonder slaven. Weerwolven die er hetzelfde over denken als wij. Ze kunnen helpen,' zei ze zoals verwacht.
'Hou je aan het plan,' drong ik streng aan. Ik wou niet dat ze haar leven nog meer op het spel zou zetten.
Aly gaf me een laatste eigenzinnige blik, maar gaf het uiteindelijk toch op.
'En Edgar...?' Vroeg Jean voorzichtig, een beetje onzeker over hoe ik zou reageren. 'Als hij niet zelf voor je komt zoeken, stuurt hij wel iemand achter je aan. Hij laat je nooit zomaar gaan, Isaac.'
Edgar zou mijn vertrek inderdaad als verraad zien. Hij zou me laten opjagen. Me misschien zelfs laten vermoorden. Hij zou ook achter mijn pack aan gaan.
Ik had nooit gedacht dat Edgar me pijn zou doen, maar nu hij dat wel had gedaan, realiseerde ik me dat hij geen twee keer zou nadenken om me te vermoorden. Ik wist niet of ik hetzelfde kon doen.
Ik geloofde het niet. Daar was ik te zwak voor. Wat ik wel wist was dat ik niks meer met hem te maken wou hebben.
Helaas was het niet zo simpel.
Ik moest met hem afrekenen, anders zou ik noch mijn pack veilig zijn.
Jean, Shane en Aly keken me afwachten aan.
'We komen hier wel weg,' stelde ik ze gerust. 'Wacht maar af.' Ik gaf ze een bemoedigend knikje voor ik de kamer weer uitliep. Ik negeerde de nu wat minder aanwezige pijn in mijn maag. Ik deed niet de moeite om een nieuw T-shirt te zoeken. Ik had belangrijkere zaken.
Arno.