This Is War (unfinished)

Tessa -Take Her

De actie komt eraaan! :)

Bedankt voor het lezen! Ik waardeer de votes en de comments heel erg, dankjewel! 

--------------------------------------------

Toen ik mijn weer ogen opende werd ik begroet door duisternis. Voor een seconde dacht ik dat ik dood was.

Dat was tot ik besefte dat ik geblinddoekt was. Mijn handen waren achter mijn rug vast gebonden.
Ik hoorde niks. Geen gepraat of andere geluiden.
Mijn voeten zaten niet vast.
Ik bewoog met mijn benen. Ik zat in een kleine ruimte. Een kast. Waarschijnlijk de voorraadkast.
Mooi, dat betekende dat ik nog steeds in mijn huis was.
Waar was Ben? Wat hadden ze met hem gedaan?

Ik schrok toen de deur krakend open werd getrokken.

Iemand greep mijn arm vast en trok me naar buiten.
'Haal de blinddoeken eraf,' gromde een stem. Waarom klonk de stem zo bekend? Een hand frunnikte met de knoop van de blinddoek achter op mijn hoofd. Toen de blinddoek los was en naar de grond viel kneep ik mijn ogen dicht tegen het felle licht van de keukenlamp. Toen ik aan het licht gewend was keek ik om me heen.
Naast me zat Ben op zijn knieën. Hij zag er vreselijk uit. Er liep bloed langs de zijkant van zijn hoofd. Zijn kleding was gescheurd en besmeerd met bloed. Er lag een stevige hand op zijn schouder. Ik keek op naar de persoon van wie de hand was. 

Het was de grote jongen die de deur had ingetrapt.

Het meisje die me bewusteloos had geslagen hield mijn bovenarm stevig vast, om te voorkomen dat ik op zou staan. Ik voelde haar nagels pijnlijk in de huid van mijn arm prikken.
Er verschenen vier paar benen voor ons. Toen ik opkeek zag ik de blonde jongen die Ben had gestoken met een mes en...nee dat meende je niet.
Perplex keek ik naar Isaac op.
Wat deed hij hier? En waarom vielen ze ons aan?

Isaac keek maar een seconde op me neer en negeerde me daarna compleet. Het viel me op dat hij zijn jack weer aanhad.
Als ik wist dat hij van plan was geweest ons gevangen te houden had ik het jack nooit aangenomen.
Ze hadden de blinddoek van Ben zijn ogen gehaald en trokken nu de tape van zijn mond af.

'Ik vroeg me al af wanneer je terug zou komen voor wraak.' Ben grijnsde met een giftige blik naar Isaac.

Ik probeerde: 'Wat!?' te zeggen maar er kwam door de tape op mijn mond alleen maar een verward geluid uit mij keel.
'Ik had niet echt gepland jou hier te zien,' zei Isaac tegen hem. Ik zag dat hij een mes in zijn hand hield. 'Maar het komt goed uit. Je bespaart ons heel wat moeite zo.'
Hij wenkte de grote jongen dat hij Ben overeind moest trekken. De jongen deed dit meteen zonder moeite.
'Ik heb nergens spijt van.' Ben spuugde voor Isaac zijn schoenen. 'Je familie verdiend alles wat er met ze is gebeurd.'
Mijn ogen werden groot. Had Ben iets te maken met de moord op de Baine familie? Zo klonk het wel.
Wist mijn vader er soms ook van? Jezus, mijn vader had er toch niet iets mee te maken?

Isaac maakte een laag, angstaanjagend, grommend geluid vanuit zijn keel. Als ik Ben was geweest had ik in mijn broek gepist.
'Waar is de burgemeester?' Vroeg Isaac. Zijn stem gevaarlijk laag.
Mijn hart stopte met kloppen. Daarop bekeek Jean mijn gezicht onderzoekend. Ze mochten niet weten dat de burgemeester mijn vader was. Ik probeerde neutraal te kijken maar het ging me moeilijk af want ZE ZOCHTEN MIJN VADER!
Ik wist dat er weerwolven waren die mijn vaders naam niet konden uitstaan maar ik had geen idee dat ze hem ook echt dood wouden hebben.
Dat ging mooi niet gebeuren.

'Doe maar geen moeite,' zei Ben. 'We wisten dat jullie hier waren de seconden dat jullie over de grens stapten. De burgemeester is veilig in het hoofdkwartier. Maar ga je gang, ga er maar heen. Je komt toch niet door de beveiliging heen.' 

Isaac leek met de seconde bozer te worden. Als blikken konden doden was Ben nu kassie wijlen.
'Er is op dit moment een groep jagers onderweg naar dit huis. Het is een val. Jullie waren nooit over de grens gekomen als wij het niet wouden.' Ging Ben verder.

'Isaac,' zei het meisje die mij vasthield. 'Wat doen we?'
'We kunnen het proberen. Het hoofdkwartier,' zei de jongen die naast Isaac stond met een zelfverzekerd gezicht. 'Het wordt niet makkelijk maar het is mogelijk.'
Isaac schudde zijn hoofd. 'Het is te gevaarlijk. Ik ga jullie niet in gevaar brengen alleen maar omdat Edgar de burgemeester wilt.'
Edgar? Isaac's oom?
Terwijl ze overlegden wat ze gingen doen keek ik opzij naar Ben.
Ongelofelijk dat hij tot zoiets in staat was.
Hij had geholpen met het uitmoorden van een familie en weet ik veel hoeveel anderen.
Ben merkte op dat ik hem vol afschuw aankeek. 'Op een dag zal je het begrijpen,' zei hij tegen me.
Als ik geen tape op mijn mond zou hebben gehad had ik hem uitgescholden.
Hoe kon hij zoiets doen?
'Jullie willen teruggaan over de grens?' Onderbrak Ben hun discussie. 'Veel succes daarmee. Ik kijk uit naar het moment waarop ze jullie harten doorboren en je diep onder de grond begraven.'

'Zelfs als dat gebeurd zal jij er niet meer zijn om dat mee te maken.' Was alles wat Isaac zei voor hij naar voor stapte en in een snelle beweging Ben zijn keel doorsneed. 

Ik gilde maar de gil werd deels gesmoord door de tape. Ben bleef even recht opstaan. Bloed spoot uit de wond in zijn hals en sijpelde op de grond.
De grote jongen liet hem los. Ben strompelde een stap naar achter voor hij naar de grond viel.
Hij bleef roerloos liggen.
Er ontstond een dieprode plas met bloed op de grond onder hem.
Ik staarde met grote ogen naar de plek waar Ben lag.
De grote jongen boog over Ben zijn lichaam en haalde de handboeien van zijn polsen af.
Hij gaf een trap tegen Ben zijn levenloze lichaam tot hij helemaal op zijn rug lag. Zijn gezicht was wit weggetrokken en zijn ogen stonden glazig.

Ze hadden Ben vermoord!
Ik kon mijn hartslag horen in mijn oren.
Toen het meisje me omhoog trok tintelde mijn benen. Als ze me niet vast had gehouden was ik meteen weer naar de grond gezakt.
'Maak haar los,' beval Isaac.
De strakke touwen die mijn handen op mijn rug hielden gebonden gleden van mijn polsen. Meteen trok ik de tape van mijn mond af.
Nog voor ik iets kon doen of zeggen hing het meisje opeens voor mijn gezicht.
'Hoe heet je?' Vroeg ze bot.

'Dat weten jullie al,' snauwde ik met een vluchtige blik naar Isaac. Hij reageerde er niet op. Tenzij hij ze niks had verteld.
'Je voornaam kan me niks schelen. Wat is je achternaam?' Vroeg ze nu wat specifieker.

Zonder te twijfelen verzon ik een nep achternaam. 'Wilson.'
Ik was er behoorlijk van overtuigd dat ik het goed had verzonnen. Het was geen rare achternaam. Ik had het snel bedacht en het kwam er niet nerveus uit.
Toch sloeg het meisje me hard in mijn gezicht. 'Je liegt.'
Ik keek haar kwaad aan.
'Ben je een Grimes?' Vroeg de grote jongen.
'Nee,' antwoordde ik.
Er verscheen een grijns op het meisje haar gezicht. Ze keek om naar Isaac. 'Ze is de dochter van de burgemeester. We nemen haar gewoon mee in plaats van hem.'
Mijn ogen werden opnieuw groot.
'Aly, Dat is niet wat Edgar van me vroeg.' Sprak Isaac haar tegen. 'Hij wou de burgemeester.'
'En dit is zijn dochter! Ze heeft misschien niet dezelfde informatie als de burgemeester, maar we kunnen haar wel gebruiken als chantagemiddel om over de grens te komen.' Ze keek de grote jongen aan. 'Kom op Shane. Het is een goed plan.'

Het meisje, Aly, griste de handboeien uit Shane zijn handen en greep mijn armen vast. Ik probeerde me los te rukken maar Aly was een weerwolf en dus ook vele malen sterker. Ze klikte de boeien om mijn polsen, dit keer aan de voorkant. Het zat heel wat minder strak maar daar voelde ik me zeker niet fijner door.
'Isaac,' zei de blonde jongen. 'Ik ga liever niet dood vandaag.'
'Misschien had je daarover moeten nadenken voor je dit gebied binnenstormde,' mompelde ik.
'Stil jij,' siste Aly met een vuurspuwende blik.
Ik zei niks.
'Goed,' zei Isaac. 'Neem haar mee.'
Ik kon er niks aan doen dat ik me een beetje bedrogen voelde.
Hij had me praktisch twee keer gered en nu wou hij me opeens ontvoeren? Plot twist. Wat een klootzak. Toen Aly me langs hem trok naar buiten schonk ik hem een kwade blik. 

Zijn gezichtsuitdrukking bleef neutraal terwijl hij me nakeek.