This Is War (unfinished)

Isaac - Let Them Go

'Jean!' Riep ik. Ik wou me naar hem omdraaien maar durfde mijn ogen niet van de weg af te halen.
Ik kon hem niet goed zien vanuit mijn achterruitkijk spiegel, omdat hij recht achter me zat.

 Hij reageerde niet.

'Isaac, hij is geraakt!' Riep Shane.

Ik greep het stuur steviger vast en keek toch even snel achterom. Jean was onderuit gezakt op zijn plek. Het raam naast hem was gesprongen en de scherven lagen voor een groot deel in de auto. Hij was door een kogel geraakt in zijn schouder.
Jean zijn gezicht was in pijn vertrokken maar het was niks wat hij niet aan kon. We hadden erger meegemaakt.
Wij allemaal.

Ik draaide me weer om naar de weg. We moesten hier zo snel mogelijk langs zien te komen. Ik trapte het gaspedaal verder in.

'Isaac, hoe krijgen we de poort open zonder de auto te slopen!?' Vroeg Aly onrustig.

Er verschenen jagers op de weg achter ons. Ik had geen idee waar ze allemaal vandaan kwamen. Ze hadden zich zeker in de greppel verstopt.
Ik voelde me dom dat ik daar niet aan had gedacht.

'Het hek is automatisch,' zei Shane. 'We moeten de knop indrukken. Het is in de wachttoren.'

 'En hoe ben je van plan dat te doen?' Beet Jean hem toe. 'Wil je gewoon zomaar even naar binnen lopen en rustig de knop indrukken!?'

Er klonken nog drie schoten. Nog een raam brak. De achterruit.

 We waren bij het hek aangekomen. We konden niet verder. 

We stonden naast een klein gebouw op een ophoging met een lange ladder.
De wachttoren.

'Dat is precies wat ik van plan ben,' zei Shane voor hij zonder waarschuwing of toestemming de auto uitsprong.

'Shane!' Riep ik hem na. Er klonken nog meer schoten en geschreeuw van de jagers die steeds dichterbij kwamen.
Nog voor ik Shane kon bevelen om terug te komen was hij al voor de helft op de ladder geklommen.
Aly, Jean en ik sprongen alle drie uit de auto. Ik probeerde de hoge piep van het alarm te negeren.

De jagers hadden inmiddels de auto bereikt.
Aly kwam razend snel een jager met een lang geweer tegemoet, terwijl Jean in gevecht was met twee andere jagers.
Ik wou Jean helpen, maar er verscheen er een man achter me. Hij schreeuwde iets terwijl hij het mes neer bracht en het in mijn arm stak. Ik gromde. Meteen liet ik mijn wolf vrij. Ik voelde mijn tanden groeien. Binnen een halve seconde was ik getransformeerd.
Ik trok het mes uit mijn arm, draaide de man zijn nek om en richtte me op de volgende jager. Voor de jager me had bereikt gooide ik het mes naar hem.
Het mes bleef in zijn borst haken en de jager viel naar achter.
Aly en Jean waren ook getransformeerd en hadden samen al vijf jagers uitgeschakeld. Er waren er nog maar vier over.
Dan hadden we alle jagers die uit de greppel waren verschenen gehad.

 Het zag er positief uit. Tenminste dat was tot het alarm plotseling uitging en er een rij met zwarte busjes aan kwamen racen.

Shit, shit, dit was niet goed.

Aly en Jean gaven me allebei een blik die zei 'we zijn er geweest.'

Tijd om ons chantagemiddel in te zetten.

Ik rende terug naar de auto en opende het portier. Ik trok Tessa van de achterbank.

Ik hield stevig haar bovenarm vast terwijl ik haar meetrok naar de plek waar Aly en Jean net de laatste paar jagers hadden uitgeschakeld.

Tessa gaf een ruk aan haar arm in een poging los te komen, maar dat zorgde er alleen maar voor dat mijn klauwen dieper in haar huid prikte. Zodra ze de scherpe pijn voelde kromp ze ineen en bleef daarna stilstaan.
De vier zwarte busjes kwamen een paar meter van ons af tot stilstand. Nog voor ze echt stil stonden sprongen er al mensen uit. Geweren en pijl en boog in hun hand. Ze richtte de wapens op ons.
'Schiet en de dochter van de burgemeester gaat eraan!' Riep ik luid naar ze. Om mijn dreigement duidelijk te maken trok ik Tessa naar mij toe. Ik zette mijn klauwen aan haar hals. Tessa huiverde toen mijn nagels gleden over de gevoelige, dunne huid boven haar luchtpijp.
Ik stopte op de plek waar ik haar hartslag onder mijn vingertoppen kon voelen racen.

'Wat denk je te bereiken door haar mee te nemen?' Riep één van de jagers terug.
De jager had spierwit haar. Zijn gezicht was grof gebouwd en hij had diepe rimpels.
De man hield een pistool in zijn hand en een mes in de ander.

'Gaat je niks aan,' zei ik. 'Ik denk niet dat de burgemeester het zou waarderen als jullie niet eens je best doen om zijn dochter te beschermen.'

De man draaide het mes rond in zijn hand. 'De burgemeester wist welke risico's er aan zijn werk vast zaten. Verwacht je dat we jou en je roedel niks doen alleen maar omdat je de burgemeester zijn dochter hebt?' De man grijnsde. 'We onderhandelen niet met monsters.' Hij hief zijn pistool op, maar liet hem weer zakken toen er een ringtone af ging van wat zijn mobiel moest zijn.
De man trok zijn mobiel vlug uit zijn zak. Hij wenkte dat de andere jagers hun wapens op ons gericht moesten houden.

Wie nam er nou een telefoon op in het midden van een gevecht?

'Ja?' Vroeg hij.

Nu het alarm uit was kon ik zonder enige moeite luisteren naar wat er aan de andere kant van de lijn werd gezegd.

'Laat ze gaan.' Hoorde ik een zware stem zeggen.

De grijns verdween van de man zijn gezicht.
'Wat?' Vroeg hij stomverbaasd. 'Je zei dat... -'

'Laat ze gaan!' Herhaalde de man met de zware stem. 'Kom terug naar de basis. Nu. Het plan is veranderd.'

Ik hoorde een klikkend geluid achter me. Ik keek om en zag dat het metalen hek langzaam open ging.
Shane sprong vanaf het dak van de wachttoren naar beneden. Hij landde stevig op zijn voeten op de grond. Zijn trui was gescheurd en zat onder het bloed.
Alleen Aly had het netjes gehouden. Haar kleding was nog schoon.
Ik wenkte Shane om in de auto te stappen zodat we snel weg konden. Shane liep langzaam achteruit naar de auto, ogen behoedzaam gericht op de jagers. De man met het witte haar had zijn mobiel weer terug gestopt in zijn zak. Hij keek ons één voor één aan.

'Laat je wapens zakken!' Riep hij met tegenzin naar de rest van de jagers. Zijn ogen op mij gericht.

De jagers lieten allemaal tegelijk hun geweren en pijl en boog zakken en wachtte nu op de volgende orders. 

Ik bewoog langzaam terug naar de auto. Ik zette kleine stapjes naar achter terwijl ik Tessa met me meetrok.

Ik wachtte tot Aly weer voor in de auto zat. Pas toen Jean klaar was en op dezelfde plek als eerst ging zitten bewoog ik verder naar de auto toe.
'Als je schiet, of ook maar iets raars probeert als we eenmaal in de auto zitten of de grens over zijn, vermoord ik haar,' dreigde ik terwijl ik de man strak aankeek.
Hij keek me met een steenharde blik aan. Als het aan hem had gelegen waren we nu dood geweest.
Wie het ook was geweest aan de andere kant van de lijn; om een of andere reden had hij ons geholpen.

Ik duwde Tessa eerst naar binnen voor ik na haar de auto in stapte.

'Rij!' zei ik gehaast tegen Shane.
Shane startte de auto op en overbrugde het laatste stukje tot het hek.
We haalden pas allemaal weer adem toen we door het hek, en over de grens heen waren.
Het hek werd achter ons weer gesloten. 

Plotseling ging het opgeluchte gevoel weg.
Waarom hadden ze ons zo makkelijk laten gaan? De man aan de andere kant van de telefoon had gezegd 'kom terug naar de basis.' Dat moest betekenen dat ze een nieuw plan hadden.

Ik wist dat ze Tessa niet zomaar zouden opofferen, alleen maar om ons, een kleine roedel van vier personen, te pakken.
Ze hadden de burgemeester nu aan hun kant staan, als ze Tessa hadden laten vermoorden zouden ze dat hebben verpest.
De burgemeester had natuurlijk niet alle macht, maar hij had genoeg macht om belangrijk te zijn in deze oorlog. Hem aan jouw kant hebben was een groot voordeel.

Het hek sloot achter ons en ontnam mij het zicht op de jagers.
Ik draaide me terug naar voren.
'Gaat het Jean?' Vroeg ik. Ik boog naar voren zodat ik om Tessa, die voor de verandering eens stil zat, heen kon kijken.

Jean knikte. 'De kogel was niet vergiftigd, anders was ik nu bewusteloos geweest.'

'Stop de auto over tien minuten,' zei ik. 'We maken een rust stop.'