This Is War (unfinished)

Isaac - Opbotsing

'Ik viel achterover op de grond.
June hing met haar zwarte haren over me heen. Ze drukte haar knie op mijn borst zodat ik niet overeind kon komen. 'En dat is hoe je je vijand tegen de grond krijgt,' zei ze tegen de groep weerwolven die we op het moment aan het onderwijzen waren.

 We leerden ze verschillende vechttechnieken.
Ze keken geboeid toe.
'Nu jullie,' commandeerde ze. De weerwolven begonnen met elkaar te sparren.

June ging van me af. Ze hielp me niet overeind. Niet dat ik dat had verwacht.
Ik kwam overeind.
'Ik heb je niet een functie in mijn leger gegeven zodat je kan niksen,' zei ze. 'Denk maar niet dat ik niet door had dat je niet eens je best deed om mijn tackle te ontwijken.'

Ik haalde mijn schouders op en keek van haar weg.

 'Wat? Geen grote mond?' Dramde June door. 'De vorige les nam je praktisch de hele zaak over. Je hebt nog geen woord gezegd.' Ging ze tot mijn ergernis door.

 Ik liep zonder wat tegen haar te zeggen weg. Ik hielp een paar van de nieuwe soldaten om hun houding en aanpak te verbeteren.
June wou dat ik meer mijn best deed? Prima.

Ze zou echter geen woord uit me krijgen over wat er was gebeurd met Edgar.

Ik wist dat ze het al wist.
Zij en Victoria waren dikke maatjes.
Victoria had natuurlijk alles aan haar doorgespeeld.
June genoot ervan.

De confrontatie met Edgar was echter niet het enige waar ik mee zat.
Ik maakte me druk om Aly.
Ik had gisteren geprobeerd om bij haar te komen, maar werd hiervan weerhouden door de bewaker.
Hij vertelde me dat ik toestemming moest hebben van een van de leiders.

Met tegenzin was ik vanochtend terug gegaan naar Edgar om hem om toestemming te vragen.
Ik kon niet stoppen met denken aan zijn woorden van gisteren.
De woorden dreven rond in mijn hoofd en deden mijn lichaam zwaar aanvoelen.
Hij had gelijk. Ik was hem wat verschuldigd.

Hij had me toestemming gegeven om Aly te bezoeken. Ik ging er na deze training heen.

 Jean en Shane waren compleet over de rooien over haar opsluiting. Ik had ze moeten kalmeren. Ze waren van plan geweest Edgar zijn kamer binnen te stormen.
Ik had ze ervan weten te weerhouden. Ik had ze beloofd dat ik ervoor zou zorgen dat ze haar vrij zouden laten, al betwijfelde ik het of ik die macht wel had.
 Ik was kwaad dat Edgar nog niet het sein had gegeven dat ze eruit mocht. Hij had die macht namelijk wel.
Hij wist hoeveel Aly, Jean en Shane voor mij betekende. Ze waren familie.
Dat Edgar het oké vond om ze te behandelen als vreemden, als gevangenen, ging me aan het hart.
Aly had zich op een verkeerde manier uitgesproken over Edgar, en dat had hem ergens toch pijn gedaan. Aly was sinds haar komst bij onze vorige basis trouw aan hem was geweest. Haar woorden waren een schrok geweest voor Edgar, maar ik wist dat Aly al een hele tijd zo over hem had gedacht. Hetzelfde gold voor Jean en Shane.
Ik was al blij dat ze Aly, Jean en Shane hun eerste gesprek, toen we hier net aan waren gekomen, niet hadden gehoord.

Toen de training was afgelopen verspilde ik geen seconde. Ik ging meteen op weg naar de kelder.
De bewaker begeleidde me naar beneden. Het was er vies en vochtig. Het geluid van waterdruppels die op de vloer vielen echode door de ruimte.
Er waren een behoorlijk aantal cellen.
De meeste zaten vol met slaven. Sommige waren uitgemergeld, andere verwond. Ik voelde mijn maag omdraaien en dwong mijzelf voor me uit te kijken.
Ik kon ze niet helpen.

Ik zag maar één andere cel waarin geen slaaf zat, maar een mannelijke weerwolf.
In de cel daarnaast zat Aly.
Ze zat op de grond en staarde wezenloos naar de muur.
 'Aly!' Ik liep naar de tralies.
Aly keek op. Opluchting verscheen over haar hele gezicht. Ze stond op en kwam naar het hek. Ik stak mijn hand door de tralies en greep die van haar stevig vast.

'De gevangenen mogen niet aangeraakt worden door bezoe -'
'Hou je bek, of ik ram hem dicht,' siste ik kwaad tegen hem. De bewaker legde zijn hand een beetje nerveus op zijn knuppel. Hij zei niks meer toen Aly en ik elkaars handen niet los lieten.

'Hoe lang zit je hier al?' Vroeg ik bezorgd.
'Sinds gisteren pas,' zei ze tot mijn opluchting. 'Edgar heeft me hierin laten gooien.'
Mijn gezicht verstrakte. Hij had dus toch tegen me gelogen.

'Ben je oke?' Vroeg ik. 'Hebben ze niks anders bij je gedaan?'
Ze schudde haar hoofd.
Mooizo.
 'Ik zal er voor zorgen dat je er voor vanavond uit bent,' zei ik vastbesloten. 'Jean en Shane zijn ook bezorgd om je.'
'Tijd is om,' zei de bewaker tot mijn irritatie.
'Dat was nog niet eens twee minuten,' zei ik kwaad.
'Niet mijn regels,' zei de bewaker droog. Ik weerstond de drang hem op zijn bek te slaan.
'Het is oké,' zei Aly. 'Vertel Shane en Jean maar dat ik in orde ben.'
Ik knikte. 'Houd vol. Ik haal je hieruit.'
'Weet ik,' zei ze vol vertrouwen.
Ik gaf een laatste kneepje in haar hand voor we weer vertrokken.
Jean en Shane wachtten boven aan de trap op me.
'Het gaat goed met haar,' zei ik meteen. Ze ontspande beiden wat meer.
Shane had eerder vandaag geprobeerd in de kelder te komen, aangezien hij zelf ook een bewaker was, maar hij was niet bevoegd om in de kelder te werken. Hij had wel een sleutel van de kelder, maar ik had hem gewaarschuwd het niet te doen. Ik wou niet dat hij daar naar binnen zou sluipen en een eigen opsluiting zou riskeren.

'Isaac, ze hebben Aly daar opgesloten. Aly is praktisch onze zus,' zei Jean. 'Wat ga je er aan doen?'
Ik wist dat Jean het niet zei omdat hij vond dat het mijn schuld was, maar omdat ik in zijn ogen de enige was die er iets aan kon doen. Daar had hij het eens goed mis.
Daar was ik gisteren wel achter gekomen.
Ik had het er niet met Jean en Shane over gehad. 

'Ik zal proberen haar eruit te krijgen,' zei ik. 'Gaan jullie maar verder met jullie taken.'
Jean en Shane gaven me een nerveuze, ontevreden blik. Ik wou dat ik ze meer zekerheid kon geven, maar dat kon ik niet.
Ik liep weg.

Nu moest ik Edgar nogmaals onder ogen komen. Dat was wel het laatste waar ik zin in had. Ik had echter geen keus.
Op de rest van de leiders kon ik niet rekenen. Petrus al helemaal niet.
Ik had de meeste kans bij Edgar.