This Is War (unfinished)

Tessa ; Choose

Hoii mensjes!
Sorry sorry dat ik zo lang niet heb geupload. 17 dagen geloof ik x_x
Ik heb super veel aan mijn hoofd dus vergeef me als dit hoofdstuk niet zo geweldig is.

-------------

'Verlaten?' Herhaalde Shane Isaac verbouwereerd. 'Er waren een goed aantal honderd weerwolven daarbinnen! Waar zijn die allemaal gebleven?'

'Hoe moet ik dat weten?' Snauwde hij geïriteerd. 'Wat ik wel weet is dat er hier iets vreemds aan de hand is en we maar beter zo snel mogelijk van deze open plek af kunnen gaan.'

'Maar hoe zit het met onze families!?' Werd er geroepen.

'Die zijn hier overduidelijk niet!' Riep Isaac terug.

Het bleef stil. Iedereen probeerde te bedenken wat er aan de hand zou kunnen zijn.

'Misschien zijn ze op tijd gevlucht?' Stelde iemand uiteindelijk hoopvol voor.

Iedereen leek die optie even te overwegen.

'Maar hoe wisten ze dat het leger er aan zou komen?' Vroeg June met een frons. 'Ze konden dat onmogelijk vooraf weten.'

'Niet onmogelijk.' Klonk een bekende stem.
Isaac zijn ogen gleden net als de rest van ons naar waar de stem vandaan was gekomen. Hij kon, net als ik, de persoon niet zien omdat een rij weerwolven ons zicht blokeerden. De weerwolven weken uit om de persoon door te laten.
Golvende blonde lokken, een paar ronde bruine ogen en de helder rood gekleurde lippen van Aly verschenen in ons zicht.
Ze was ongedeerd! Ik kon niet geloven hoe opgelucht ik was! En verbaasd.
Natuurlijk deelden Shane en Jean hetzelfde gevoel. Hun monden hingen verrast open. Toen de verbazing wat was weggezakt stormden ze op haar af en trokken haar in een stevige omhelzing. Aly moest lachen.

Isaac was wat meer beheerst, maar ik zag wat spanning uit zijn schouders verdwijnen toen Aly zich losmaakte en naar hem toe liep. Ook zij omhelsden terwijl Jean en Shane er met een opgeluchte grijns bij stonden.

"Wie is dat?" Vroeg mijn vader zachtjes aan mij. Hij keek me verward aan.

'Aly. Ze is een lid van Isaac zijn pack,' legde ik uit.

Daarop maakte Aly zich los en draaide ze zich naar mij om. Haar ogen werden smaller. 'Jij,' siste ze onheilspellend. 'Ik riskeerde mijn leven om jou en Noah veilig te krijgen! Hoe had je het lef om terug te gaan naar Westway!?'

Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Iedereen om ons heen zat te kijken.

Aly stampte op me af. Even dacht ik dat ze me aan wou vallen. In plaats daarvan trok ze me tegen zich aan. De knuffel was zo stevig dat ik het gevoel kreeg dat alle lucht uit mijn longen werd geduwd.
'Je hebt geen idee hoe bezorgd ik was!' Riep ze met haar armen nog steeds om me heen. Dit verbaasde me. Aly was niet echt iemand die zomaar dit soort dingen zei. Net als Isaac wist ze zich altijd goed rustig te houden.

'Waar was je al die tijd?' Vroeg ik voor iedereen. Shane, Jean en Isaac keken haar afwachtend aan.

'Het is een lang verhaal,' zuchtte ze. 'Ik wil het wel vertellen, maar kunnen we dat lopend doen? Het is misschien beter als we hier niet te lang blijven.'

Dat was waar. Er konden jagers hierheen komen om te controleren wat er met hun leger was gebeurd. Het was beter als wij hier dan niet waren.

'Volg mij,' zei Aly.

'Waarheen?' Vroeg June argwanend.

Aly leek June nu pas op te merken. Haar frons werd nog dieper. 'Wat doet zij hier?' Vroeg ze vijandig.

'Het is oké. Ze hoort bij ons.' zei Isaac. 'Voorlopig.'

June rolde met haar ogen. 'Ik heb het leven van jullie mens gered. Wat dankbaarheid mag wel.'