This Is War (unfinished)

Tessa - Full Moon

Ik zat opgescheept met een stelletje idioten.
Ze waren in het begin op mij overgekomen als professionele criminelen.
Ik besefte nu echter dat het enige waar ze goed in waren het vecht en vlucht gedeelte was.

'Als je het maar laat,' siste ik toen Jean met een koevoet bij het raam van busje ging staan.

'Hoe wil je de auto anders in komen?' Vroeg hij.

'Als je die ruit in slaat gaat het alarm af. Tegen de tijd dat we allemaal door dat raam zijn gekropen is de politie hier allang.'

Jean gaf Isaac een twijfelachtige blik. Isaac wenkte dat hij naar me moest luisteren.

Ik leunde tegen de auto aan.
Niks.
 Ik duwde nog wat harder tegen de auto aan.

 Ik moest lachen.

 Isaac en Jean bekeken me met dezelfde vreemde blik. Alsof ik gek was.

'Ik zal het wel even uitleggen, voor de wat minder snuggere mensen,' zei ik toen ik hun gezichten zag. 'De sukkel heeft het alarm niet aanstaan. De auto staat alleen op slot.'

 'Dus?' Jean keek me verward aan.

 'Dus -' Ik stapte opzij. 'Je mag de koevoet gebruiken.'

 'Echt?' Vroeg hij enthousiast, als een klein kind dat iets uit mocht kiezen in de speelgoedwinkel.
'Niet op het raam!' Siste ik vlug toen hij weer bij het raam ging staan. 'Je moet de deur openbreken.'
Ik keek om me heen. Er waren geen mensen.
We hadden expres een auto gekozen aan het rand van het dorpje zodat we gen toeschouwers zouden hebben.

De Mercedes hadden we in het bos gedumpt.

Shane en Aly stonden achter ons om het zicht te blokkeren als er toevallig iemand langs zou komen.

 Jean zette de koevoet tussen het portier. Het kostte hem geen moeite de auto open te breken.
Ik haalde opgelucht adem toen er inderdaad geen alarm af ging.

 Ik duwde Jean opzij en liet mijzelf in de bestuurdersstoel vallen. Er zat ook geen slot op het wiel. De persoon van wie de auto was was wel heel achteloos.
Ik mocht hopen dat hij genoeg geld had voor een nieuwe.

Ik had dit allemaal geleerd van Mayson. Hij had zijn presentatie voor Nederlands ooit over auto's gehad. Ongelofelijk dat ik de informatie van die klootzak ooit nodig zou hebben.

Plotseling stond Isaac naast me. Hij greep mijn arm vast. Eerst begreep ik niet wat hij wou, maar toen besefte ik dat hij wou voorkomen dat ik weg zou rijden zodra ik de auto had opgestart.
Ik kon het niet in me vinden om beledigd te zijn aangezien dit ook echt mijn plan was geweest.
'Dit is het lastigste gedeelte,' mompelde ik geconcentreerd. 'Nu moet ik met draadjes gaan werken. Dit gedeelte heb ik niet zo goed meegekregen dus dit kan wel even -' Ik stopte met praten toen Isaac de zonneklep dat aan het plafond hing open deed en de sleutels eruit vielen.

'Oh, dat kan ook.'

'Schuif op,' beval Isaac.

Ik klauterde met moeite over de schakelaar heen naar de passagiersstoel.

 'Het was mij ook wel gelukt,' mompelde ik.

 'Natuurlijk,' was alles wat Isaac zei.

 Aly en Jean stapte in terwijl Isaac de automatische kofferbak opendeed, zodat Shane de tas met wapens en spullen, die ze zelf hadden meegenomen, erin kon leggen.
Toen Shane zat startte Isaac de auto op. De motor maakte een takkenherrie.
Het was in vergelijking met de Mercedes dan ook een armoezalige auto.

'Edgar zijn geur wordt minder sterker,' zei Aly toen we weer de weg op waren. 'We raken hem kwijt.'

'Ik denk dat we nog een probleem hebben,' zei Jean langzaam. Hij keek via het raam naar de lucht. 'Het is vanavond volle maan.'

 'Waarom is dat een probleem?' Vroeg ik bezorgd. Ik wist dat pas gebeten weerwolven weinig controle hadden. Voor mijn gevoel waren Shane, Jean en Aly alle drie al een tijdje weerwolven. Isaac was zo geboren dus om hem hoefde ik me geen zorgen te maken.

 'Jullie kunnen misschien goed genezen, maar ik wil het liefst niet opengereten worden vanavond,' zei ik.

 'De enige waar je je zorgen om moet maken is Shane,' mompelde Aly.

'Ik heb mijn wolf onder controle,' zei Shane een beetje geïrriteerd.

'Dat neemt niet weg dat je altijd ontzettend aangebrand bent tijdens volle manen.'

'Jij werkt op een volle maan zo zeven borden eten naar binnen,' verdedigde Jean Shane.

 'Aly werkt altijd zeven borden eten naar binnen,' zei Isaac droogjes.

 Aly bekeek onbeschaamd haar nagels. 'Niks mis met een gezonde eetlust.'
De rest van de autorit kibbelde ze door over wie het vervelendste was tijdens de volle maan.

 Mijn gedachten dwaalde af naar mijn vader. Ik was nu al twee dagen van huis.
Zou hij me missen?

'Er wordt gebeld.' Aly viste mijn mobieltje uit haar broekzak. Het mobieltje trilde in haar handen. Ik keek naar haar om.
'Niet opnemen,' waarschuwde Isaac haar.
'Ik ben niet dom.'

 'Wie is het?' Vroeg ik.
Aly wou de mobiel zonder mij te antwoorden terug stoppen in haar zak.

 'Aly,' smeekte ik. Was het mijn vader?

 Aly zuchtte en keek naar het scherm. 'Eén of andere Alice,' zei ze.

 Alice...

 Alice!

 'Geef hier!' Ik maakte mijn gordel los. Ik probeerde de mobiel uit haar handen te grissen. Aly was sneller.
Isaac trok me aan mijn trui terug in mijn stoel. 'Blijf zitten,' beval hij.
Ik negeerde hem en probeerde het een tweede keer. Ik moest dat mobieltje hebben voor Alice ophing.
Isaac stopte de auto langs de weg.
'Het is belangrijk,' zei ik kwaad toen hij me dwong stil te zitten. 'Laat los!'

Het kon over mijn moeder gaan. Misschien was er iets gebeurd.
Misschien lag ze wel in het ziekenhuis..of erger.

Alice zou me nooit bellen als er niet iets aan de hand was.

'Denk je nou echt dat we jou gaan laten bellen zodat je kan verraden waar we zijn,' zei Isaac koppig.

'Ik weet niet eens waar we zijn!' Riep ik kwaad terug.