** Ch 15 **

324 34 0
                                        

Unicode:

သူ တံခါးကို အားဖြင့်ထုသော်လည်း တံခါးမှာ လှုပ်ပင်မလှုပ်ချေ။

သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုကြီးက ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ တံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုနေသော အသံတစ်ခုတည်းသာ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး စူကျန်းရပ်နေသော စတုတ္ထထပ်တစ်ထပ်လုံး မြည်နေ၏။

‘ဘာလုပ်ရမလဲ'

သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွား၏။ 

‘ လုရှားကို ဘယ်လိုကူရမလဲ။ သူတစ်ယောက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပါလိမ့်’

“ လုရှား....မင်း ငါခေါ်တာ ကြားရလား”

စူကျန်းသည် အပြင်မှ သံကုန်ဟစ်နေ၏။

“မင်းအသံ ဒီလောက်ကျယ်တာ၊ ငါ ကြားရတာပေါ့ကွ”

အထဲမှ အသံထွက်လာ၏။ရွှတ်နောက်နောက်အသံဖြင့်ပြောနေသော်လည်း အလွန်အားနည်းနေမှန်း သိသာလှသည်။

“ငါ့ကို စောင့်နေပေး။ ငါ တံခါးဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်းသွားရှာလိုက်ဦးမယ်”

စူကျန်းသည် လုရှား စိတ်သက်သာရာရအောင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းခေါင်းကို ဘာလို့ သေချာမသုံးတာလဲ။ ဉာဏ်ကြီးရှင် ကိုယ်တော်လေးရယ်”

အထဲမှ လုရှားသည် တံခါးအားမှီကာ ပြောနေပုံရသည်။

စူကျန်းသည်လည်း တံခါးကို မှီထိုင်လိုက်သည်။

“ဘယ်လို....မင်း ဘာကိုပြောချင်တာလဲ”

လုရှားသည် သူရှိနေသော နေရာအား စူကျန်းသိစေရန် တံခါးအား တဒေါက်ဒေါက်ခေါက်နေ၏။ အသံသည် တံခါးအောက်ခြေနားမှလာသဖြင့် စူကျန်းလည်း လိုက်၍ လှဲချလိုက်သည်။

“မင်း ဂိမ်းတွေ ကစားဖူးလား”

“ဟ”

စူကျန်းတစ်ယောက် ကျွဲမြီးတိုလာသည်။ 

‘ လုရှားက ဘာလို့များ ပေါက်တက်ကရတွေ  လျှောက်ပြောနေရတာတုန်း’

“အခု ငါတို့က ဂိမ်းထဲရောက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်နဲ့တူတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့အရာတွေက......အဟွတ်.....အဟွတ်......ငါတို့ထိတွေ့သမျှတွေက.....ငါတို့ ထိသမျှတွေက အစစ်လို့ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ အစစ်တွေမဟုတ်ဘူး....”

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now